Τα προηγούμενα χρόνοα διδασκαλίας δεν τολομούσα να εισάγω το σκάκι στην τάξη. Ίσως επειδή δεν είμαι σκακίστρια (μόνο τα πολύ βασικά) ή γιατί θεωρούσα πως το σκάκι έιναι δύσκολο για τις μικρές ηλικίες. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!
Το σκάκι είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο διδασκαλίας, που συμβάλλει στην ανάπτυξη των μαθητών στον παιδαγωγικό, συναισθηματικό και κοινωνικό τομέα. Βοηθάει στην ανάπτυξη της μνήμης, της κριτικής σκέψης, της επίλυσης προβλημάτων, της συγκέντρωσης. Παράλληλα ενισχύει τον έλεγχο της παρορμητικότητας, την υπομονή, τον σεβασμό του αντιπάλου, τον έλεγχο των συναισθημάτων αλλά και την ενσυναίσθηση (αφού πρέπει ο παίκτης να μπει στη θέση του αντιπάλου, ώστε να προβλέψει την κίνησή του) κ.α..
Το κυριότερο βέβαια όλων για τις μικρές τάξεις του σχολείου είναι πώς το σκάκι είναι ένα παιχνίδι και μέσ από τις παιχνιώδεις δραστηριότητες, μπορούμε να διδάξουμε θέματα σε όλους τους τομείς της ανλαπτυξης του παιδιού.
Τη φετινή χρονιά, ο Τσέστερ (η μασκοτ) μάς έφερε ένα κουτί που κουδούνιζε και δεν ήξερε τι ήταν. Ήταν πολύ μεγάλο για να είναι κουδουνίστρα ή μουσικό όργανο και δεν είχε πόδια, για να είναι ραπεζάκι! Πολλά παιδιά φώναξαν “Σκάκι” κι ενθουσιάστηκαν τόσο, που άρχισαν να μιλούν ταυτοχρόνως για το παιχνίδι. Ο Τσέστερ μπερδεύτηκε και μας ζήτησε να καταγράψουμε αυτές τις γνώσεις, για να τις μάθει. Έτσι σε έναν πίνακα KWL καταγράψαμε τις γνώσεις των παιδιών στην πρώτη στήλη. Υπήρξαν και 2 λανθασμένες απαντήσεις, αλλά τις γράψαμε κι αυτές, ώστε να τις διορθώσουν τα παιδιά μόνα τους στο τέλος του προγράμματος. Ανοίξαμε το κουτί και μέσα εκτός από τα πιόνια υπήρχε κι ένα παραμύθι (Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το σκάκι). Εννοείται πως τα παιδιά ήθελαν να το διαβάσουμε. Κι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας στον μαγικό κόσμο της σκακιέρας.
Το παραμύθι υπάρχει ελεύθερο στο παρακάτω λινκ, αν δεν έχει κάποιος τη δυνατότητα να το αγοράσει: