

Στο νηπιαγωγείο, η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τη μάθηση των γραμμάτων και των αριθμών, αλλά και τη διαμόρφωση ευαισθητοποιημένων, υπεύθυνων και συμπονετικών ανθρώπων. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, αποφασίσαμε να προσεγγίσουμε το θέμα με τρόπο κατάλληλο για τα παιδιά, ώστε να μιλήσουμε για την αξία της ασφάλειας, της ευθύνης και της υποχρέωσης, της δικαιοσύνης και του δικαιώματος όλων στη ζωή.
Ξεκινήσαμε τη δραστηριότητά μας με μια συζήτηση για τα τρένα. Τι είναι τα τρένα; Πού μας πηγαίνουν; Πώς πρέπει να είναι ένα ταξίδι με το τρένο; Τα παιδιά μίλησαν για τις εμπειρίες τους, τα ταξίδια που έχουν κάνει ή που ονειρεύονται να κάνουν. Στη συνέχεια, προσεγγίσαμε με απλά λόγια το θέμα του δυστυχήματος: «Υπήρχαν άνθρωποι που ταξίδευαν με το τρένο και δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Τα τρένα πρέπει πάντα να φτάνουν με ασφάλεια».
Για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να στείλουν το δικό τους μήνυμα, τα παιδιά συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν μια αφίσα. Σε ένα μεγάλο χαρτί, έγραψαν με μεγάλα γράμματα: “Τα τρένα πρέπει να φτάνουν και οι ζωές να συνεχίζονται”. Χρησιμοποίησαν χρώματα, ζωγράφισαν τρένα, αγγέλους, ουρανούς γεμάτους αστέρια και καρδιές. Ήταν η δική τους φωνή, ο δικός τους τρόπος να εκφράσουν πως κάθε ζωή έχει αξία και πως όλοι έχουμε δικαίωμα στην ασφάλεια.
Μέσα από αυτή τη δράση, μάθαμε πως η δικαιοσύνη δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι η φροντίδα, ο σεβασμός στη ζωή και η ευθύνη όλων να διασφαλίζουμε ότι κανείς δεν θα κινδυνεύει όταν ταξιδεύει. Τα παιδιά, με τις μικρές αλλά τόσο μεγάλες σκέψεις τους, μας δίδαξαν πως η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ξεκινά από τη γνώση, τη συμπόνια και τη συνεργασία.
Ένα μάθημα που θα μείνει χαραγμένο στις καρδιές μας, όπως και το μήνυμα που έγραψαν: “Τα τρένα πρέπει να φτάνουν…”