Τα παλιά τα χρόνια τα παιδιά κρέμονταν από τα χείλη της γιαγιάς για ένα παραμύθι.
Σήμερα όμως, στην εποχή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και της τεχνολογίας, ένας
παραμυθάς, ο Δημήτρης μαζί με τις μελωδίες της κιθάρας του Φίλιππου,
αφηγήθηκαν παραμύθια στους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ΄ τάξης του σχολείου
μας, αξιοποιώντας τα οφέλη που προέρχονται από την ανάγνωση παραμυθιών. Τα
παιδιά μαθαίνουν να ακούνε, ενισχύεται η φαντασία τους και η δημιουργικότητά
τους και μπαίνουν οι βάσεις για την ενίσχυση του εκφραστικού λόγου τους, καθώς
μιμούνται τον παραμυθά.
Τα παιδιά από την πραγματικότητα του παραμυθιού σταδιακά μεταβαίνουν στην
«πραγματικότητα της ζωής».
Μέσα από τα παραμύθια που αφηγήθηκαν για την κλιματική αλλαγή, το δίκαιο και
το άδικο, την τιμωρία και την επιβράβευση, τη συγκέντρωση και την προσοχή,
μυήθηκαν στη φαντασία και την ενσυναίσθηση, τις κοινωνικές και
επικοινωνιακές δεξιότητες. Επίσης μυήθηκαν στην ηρεμία και τη χαλάρωση, καθώς
επεξεργάζονται τις διαδικασίες της εκφραστικότητας, θάρρους και δειλίας με στόχο
την εκπαίδευσή τους μέσω αυτών των εμπειριών.
Διονύσης Χριστόπουλος


















