Η 25η Μαρτίου είναι μία πολυδιάστατη γιορτινή ημέρα καθώς φέρει χαρακτήρα απελευθερωτικό, θρησκευτικό αλλα και παραδοσιακό. Μέρες πριν το σχολείο προσεγγίζει ποικίλες δράσεις που αφορούν το επετειακό γεγονός . Οι μορφές των αγωνιστών του ’21 και το εμβληματικό τσαρούχι έγιναν πηγή έμπνευσης…. Μία έμπνευση που εκφράστηκε και μέσα από την αποκωδικοποίση των παραδοσιακών σχεδίων. Οι μαθητές ανακάλυψαν πως κάθε γεωμετρικό μοτίβο, κάθε “βελονιά” κρύβει μία ιστορία του παρελθόντος που οφείλει να αποτελεί τη ζώσα μνήμη του σήμερα. Και προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω αναρωτηθήκαμε για την έννοια του ήρωα σήμερα. Του ανθρώπου που προσφέρει χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, του ανθρώπου που λειτουργεί προστατευτικά γύρω του, αυτού που έχει το θάρρος να λέει την αλήθεια και να υπερασπίζεται το δίκαιο.Ανάμεσα στις κατασκευές μας την τιμητική της είχε η Ελληνική Σημαία. Το σύμβολο που μας ενώνει . Δεν είναι μόνο ένα απλό κομμάτι ύφασμα…Είναι η ιστορία μας, που κλείνει μέσα της αιώνες ..!!!

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι το δικό μας ταξίδι στο χρόνο…
Το αρχικό του ονόματός μας αποτυπώνεται σαν βελονιά πάνω στο χαρτί, ένα απλό κλαδί μπορεί να λειτουργήσει σαν ανέμη και η πλαστελίνη παίρνει τη μορφή μικρών αγγείων.
Και βέβαια δεν έλειψε από τις  δράσεις μας ο Καραγκιόζης, γιατί είναι ο ήρωας του λαού. Είναι αυτός που “φοράει” όλα τα επαγγέλματα και τις ιδιότητες κουβάλωντας μέσα του την “ψυχή” της παράδοσης που έχει χιούμορ και αλήθεια.

Η εορταστική μας εκδήλωση δεν περιορίστηκε μόνο στην απαγγελία ποιημάτων και στους παραδοσιακούς  χορούς , αλλά περιστοιχίστηκε από ένα βιωματικό εργαστήρι, παρουσία μουσειοπαιδαγωγών , που στόχευσε να φέρει σε επαφή το μικρό παιδί με τις παραδοσιακές φορεσιές, τα αντικείμενα και τη χρηστική τους δύναμη.Η εκδήλωση ήταν ανοιχτή για γονείς και μαθητές.

Οι παραδοσιακές φορεσιές δεν ήταν απλά  ρούχα,αλλά μία ολόκληρη “γλώσσα” που πρόδιδε  την καταγωγή, την οικονομική κατάσταση, ακόμη και το αν κάποιος/α ήταν ανύπαντρος, παντρεμένος, τεχνίτης κ.λ.π. Εδώ ίσως θα ταίριαζει η “ρήση”, “πες μου τί φοράς, να σου πω ποιός/ά είσαι”. Έτσι λοιπόν το ζωνάρι, τα τσαρούχια, το κεφαλομάντηλο, το κέντημα, το ύφασμα, τα φλουριά, η φορεσιά του καπετάνιου, η νυφική φορεσιά, τα πλείστα αντικείμενα  λειτουργούσαν ως μία άτυπη μορφή “βιογραφικού” και ένας χάρτης της οικογενειακής  περιουσίας.
Τα παιδιά χάρηκαν της ευκαιρίας να φορέσουν ή να κρατήσουν αυθεντικά παραδοσιακά ρούχα και αντικείμενα,συνδέοντας πλέον τις προηγούμενες δράσεις  με τη βίωση.

Στη συνέχεια γονείς και παιδιά μοιράστηκαν σε τραπέζια για να πιάσουν στα χέρια τους την ανέμη και να πειραματιστούν με τις διάφορες μορφές αργελειού. Αυτός ο πανάρχαιος ξύλινος μηχανισμός αποτελούσε την καρδιά της υφαντικής καθώς κρατούσε τεντωμένο το στημόνι προκειμένου να περάσει το υφάδι, η οριζόντια κλωστή με τη βοήθεια της σαίτας.
Τα παιδιά ασκήθηκαν τόσο  στο μάζεμα της κλωστής, όσο και στον αργαλειό.

Η δυναμική ενός τέτοιου εργαστηρίου κρύβει μία ιδιαίτερη συγκίνηση καθώς μετατρέπει την παράδοση από έκθεμα μουσείου σε  ζωντανή εμπειρία. Οι γονείς έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν μαζί με τα παιδιά τους  μία ξεχασμένη τέχνη. Αυτή η κοινή αφετηρία γονέα- παιδιού δημιουργεί ιδιαίτερες συνάψεις…

Βέβαια πριν αρχίσει η ύφανση στον αργαλείο,πρέπει πρώτα να ανοίξει το νήμα στην ανέμη. Είναι η στιγμή που η κλωστή αρχίζει να διηγείται την ιστορία της…

Μετά το πέρας του εργαστηρίου ακολούθησε απαγγελία ποιημάτων και παραδοσιακοί χοροί από τους μαθητές. Στους χορούς συμμετείχαν και οι γονείς πιάνοντας το χέρι των παιδιών τους.
Καθώς η παράδοση δεν μαθαίνεται μόνο μέσα από τα βιβλία, αλλά βιώνεται με το σώμα και την καρδιά, ευχαριστούμε θερμά τους γονείς που συμετείχαν σ΄αυτήν τη γέφυρα που ενώνει το παρελθόν με τις συνέχειές μας!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ !!!

Στα πλαίσια του Σχεδίου Δράσης που αφορά στην οργάνωση και λειτουργία της σχολικής βιβλιοθήκης είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε την συγγραφέα του παιδικού βιβλιού ” Δύο παιδιά ταξιδεύουν στην Ελλάδα με αερόστατο” Δήμητρα Τράκα και να συνταξιδέψουμε μαζί της και μέσα από τη γραφή της σε πανέμορφα μέρη- σταθμούς της χώρας μας .
Το βιβλίο της Δήμητρας Τράκα είναι μικρές ιστορίες μέσα σε μία ιστορία.
Μια ιστορία δύο μικρών αδερφών που στις καλοκαιρινές τους διακοπές στο χωριό, παίρνουν από τον παππού ένα δώρο έκπληξη. Ένα παράξενο βιβλίο που με οδηγό του ένα αερόστατο και δύο φανταστικούς φίλους ταξιδεύουν σε σημαντικά αξιοθέτα -σταθμούς ανά τον ελληνικό χώρο και έρχονται σε επαφή με την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας.

Αυτό το εναέριο ταξίδι φαντάζει μοναδικό καθώς ξεκινά από το πανέμορφο Δάσος της Δαδιάς , κατευθύνεται στο Παλιό Υδραγωγείο – Καμάρες του Νομού Καβάλας, κάνει στάση στο Λιοντάρι της Αμφίπολης, φτάνει στη Θεσσαλονίκη και στον Λευκό Πύργο , χαιρετά το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνεχίζει στην Κρεμαστή Γέφυρα της Αγίας Παρασκευής (Τέμπη) , στην Σπηλιά του Δράκου στο Νομό Καστοριάς, στα Μετέωρα, στο Ποντικονήσι και στο Αχίλλειο Παλάτι της Πριγγίπισσας Σίσσυ, στο Γεφύρι της Άρτας , στην Αρχαία Ολυμπία , στον Ισθμό της Κορίνθου,στην  Αθήνα, στη Ρόδο, στην Κρήτη….
Μεγάλο το ταξίδι , πολλές οι ομορφιές του και αξιόλογη η διάδραση που συνόδευε την παρουσίαση της καλεσμένης μας.

Η συγγραφέας χάρισε το βιβλίο της στην βιβλιοθήκη μας και προσέφερε ιδιόχειρα δωράκια σε κάθε μαθητή μαζί με ένα σελιδοδείκτη.
Στη συνέχεια απάντησε σε πολλές από τις ερωτήσεις των παιδιών :
– Πώς εμπνεύστηκε για το συγκεκριμένο βιβλίο;
– Πως κατέληξε στα ονόματα των ηρώων;
-Πόσο χρόνο έκανε για να γράψει το βιβλίο;
– Ποιό είναι το αγαπημένο της παιδικό βιβλίο;
– Ποιές ώρες γράφει;
-Πού γράφει;
-Ποιός έκανε την εικονογράφηση;

Στο τέλος είχαμε τη χαρά να δούμε μέρος των εικόνων που η ίδια σχεδίασε για να διευκολύνουν την παρουσίασή της
και της προσφέραμε ως ευχαριστήριο δώρο ένα δικό μας ποίημα με τον τίτλο: “Τα βιβλία ”

16-3-2026

Είναι γεγονός πως ο ¨ζωντανός” εξοπλισμός και η οργάνωση του χώρου αποτελούν το θεμέλιο για να υποδεχτεί η βιβλιοθήκη μας τις  επισκέψεις αφηγητών και να προάγει τη δημιουργικότητα.
Αφού οι “σελίδες” του Σχεδίου Δράσης μας μπήκαν στη σειρά, ο χώρος απέκτησε τη δική του πνοή και άνοιξε την αγκαλιά του για να γεμίσει με τις φωνές, τις ιστορίες και τη δημιουργική φαντασία των ανθρώπων της.
Στα πλαίσια της ετήσιας καμπάνιας : “Διαβάζω Δυνατά”  που σχεδίασε και υλοποιεί το ηλεκτρονικό περιοδικό “Κόκκινη Αλεπού” και υπενθυμίζει τη δύναμη της μεγαλόφωνης ανάγνωσης στη ζωή και την ανάπτυξη των παιδιών, πραγματοποιήσαμε μία σειρά αφηγηματικών δράσεων με τον τίτλο:” 5 λεπτά βιβλίο.

Το : “5 λεπτά βιβλίο” αφορά επισκέψεις γονέων στο  χώρο της βιβλιοθήκης μας και αφήγηση ιστοριών-παραμυθιών που  επέλεξαν με τη βοήθεια των παιδιών τους ,από τη βιβλιοθήκη του σπιτιού τους.
Η δράση αυτή δεν είναι απλώς μέρος μίας εκπαιδευτικής ώρας , αλλά αποτελεί μία βιωματική παρέμβαση που μεταμορφώνει τον χώρο μας από έναν χώρο μάθησης, σε έναν χώρο μοιράσματος.
Πρόκειται για μία Συμπεριληπτική  Τελετουργία Οικειότητας , μία Γέφυρα που συνδέει τον ασφαλή κόσμο του σπιτιού με τη θεσμική πραγματικότητα της εκπαίδευσης.

Η φωνή του γονέα φέρνει μαζί της συναίσθημα, προσωπικό ύφος, πολλαπλά πρότυπα και πολιτισμικές αναφορές προωθώντας την ενσυναίσθηση γύρω και μέσα μας. Πρόκειται για μία αξιόλογη μορφή συνεργασίας, με το βιβλίο να αποτελεί τη γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ σχολείου και οικογένειας. στη διαμόρφωση κοινών πλαισίων αξιών και δράσεων.

Κι ενώ οι αφηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, εμείς συνεχίζουμε να δανειζόμαστε βιβλία, να μελετούμε το σκαρίφημα των παραμυθιών (ανάλυση πλαισίου: τόπος, ήρωες, πλοκή, ανατροπή, μήνυμα)…..

και προβαίνουμε σε δικά μας παραμύθια.
Δημιουργούμε ένα “σπασμένο παραμύθι”αναποδογυρίζοντας τη δομή του παραμυθιού «Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι».
Στο δικό μας παραμύθι βέβαια, η Χιονάτη δεν είναι κόρη βασίλισσας μα ένα απλό κορίτσι που ζει στο δάσος με τη μητέρα της, η κακιά μητριά είναι μία γυρολόγα γριούλα του δάσους  και οι εφτά νάνοι καταλήγουν να φιλοξενήσουν και τη Χιονάτη και τη γριούλα στο σπίτι τους. Υπάρχουν ανατροπές και αίσιο τέλος….
Το βιβλίο διατίθεται προς δανεισμό.

Δύο λόγια….
Οι μαθητές κλήθηκαν να βάλουν στη σειρά με χρονική εξέλιξη πέντε εικόνες από το κλασσικό παραμύθι.  Στην πορεία και θέλοντας να δώσουμε τη δική μας εξέλιξη- ροή προβήκαμε στην σύνθεση εικόνων με βάση το σενάριό μας. Στο τέλος συζητήθηκε η μορφή του εξωφύλλου και έγινε η σύνθεση. 

Η φιλαναγνωσία καλά κρατεί……
ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ!!!!

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού. Παρόλο που συχνά αναφέρεται στην Ελλάδα ως “Παγκόσμια” , σε διεθνές επίπεδο υπάρχουν διαφορετικές ημερομηνίες εορτασμού ανάλογα με τον οργανισμό. Το σύνολο των δράσεων της ημέρας αυτής αφορούν στην ευαισθητοποίηση μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του  φαινομένου της ενδοσχολικής  βίας.
Ανάλογο είναι και το μήνυμα της Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού που εστάλη δίνοντας έμφαση στην σημαντική υποχρέωση του σχολείου για την ασφαλή διαβίωση των μαθητών ( επισύναψη μηνύματος )

https://acrobat.adobe.com/id/urn:aaid:sc:EU:d1a5bc48-299f-44b7-841b-217e3e43204f

Οι δράσεις μας την ημέρα αυτή εστίασαν στην δύναμη της Ενσυναίσθησης , στο Σεβασμό και την Αποδοχή της Διαφορετικότητας, στην Αλληλεγγύη και την Συνεργασία, στην Επίλυση Συγκρούσεων με τρόπους ειρηνικής διαχείρισης και τέλος στο ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ…!!!

Οι μαθητές έκοψαν και ζωγράφισαν δύο κόκκινες καρδιές . Η μία είχε τη μορφή του φίλου τους, την  οποία και του χάρισαν και η άλλη τον εαυτό τους.

Μετέπειτα οι καρδιές αυτές  αποτέλεσαν τη βάση για τη σύνθεση της Αφίσας μας με τον τίτλο: “Ο Σπόρος της Αγάπης -STOP BULLYING”. Λέξεις όπως : Αγκαλιά, Βοήθεια,Ευτυχία, Φιλία, Χαρά, βρήκαν τη θέση τους στην αφίσα.

Οι μαθητές εκπαιδεύτηκαν στην αποφυγή βίαιων συμπεριφορών και στην αναγνώριση βασικών αρχών αυτοελέγχου και πρόληψης.
Τα πέντε βασικά βήματα: 1. Αγνοώ   2.Ζητώ ευγενικά να σταματήσει   3. Φωνάζω δυνατά: ΣΤΑΜΑΤΑ!!!   4. Φεύγω μακριά
5. Το λέω στη/ο δασκάλα/ο και στους γονείς μου  , κρίνονται καθοριστικά καθώς αποτελούν μία μορφή έγκαιρης παρέμβασης που αποτρέπει τη μονιμοποίηση βίαιων συμπεριφορών και προστατεύει την ψυχοσυναισθηματική υγεία των παιδιών.

Η πρόληψη ξεκινά από το σπίτι και ανθίζει μέσα στην τάξη.
Μαζί, μπορούμε να μεγαλώσουμε παιδιά που σέβονται και αγαπούν τη διαφορετικότητα.

-” Άπλωσε το χέρι σου….ΟΧΙ στη βία. Στο σχολείο μας η μόνη “δύναμη” που αναγνωρίζουμε είναι η φιλία και ο σεβασμός”