Αλέξανδρος, ο μέγιστος των Ελλήνων!

Η γιορτή μας στο Ολοήμερο

Γράφει η μαθήτρια Άννα – Μαρία Ζαχαροπούλου(Ε΄)

Τι έγινε τη Δευτέρα 11 Ιουνίου 2018

« Γεια σας, παιδιά! Καλωσήρθατε στον ιστότοπο του 88ου Δ.Σ. Αθηνών. Στη δημοσίευση αυτή θέλω να σας μιλήσω για τη γιορτή που οργανώσαμε στο Ολοήμερο με θέμα τη μουσική και τον χορό.

Μια μέρα, όπως παίζαμε στο διάλειμμα με την παρέα μου, μας ήρθε μια τέλεια ιδέα να οργανώσουμε έναν μουσικοχορευτικό διαγωνισμό.

Έτσι, όλα τα κορίτσια της ηλικίας μου αρχίσαμε να κάνουμε πρόβες και να παρουσιάζουμε τις χορογραφίες μας κάθε Δευτέρα, την τρίτη ώρα του Ολοήμερου Προγράμματος, με τη βοήθεια και την υποστήριξη των δασκάλων μας φυσικά.

Την τελευταία Δευτέρα της σχολικής χρονιάς οργανώσαμε την τελική μουσικοχορευτική  γιορτή μας. Διαγωνιζόμενες ήμασταν: Η Εβελίνα (Ε΄), η Νεφέλη (Ε΄), η Έλενα(Ε΄), η Σταυρούλα (Δ΄) κι εγώ, η Άννα –Μαρία(Ε΄). Στην κονσόλα του ήχου ήταν ο Γιώργος Π. Παρουσιάστρια ανέλαβε η Κατερίνα Στ. Στην κριτική επιτροπή ήταν όλα τα αγόρια της Πέμπτης τάξης, η Κωνσταντίνα Ζ.(Ε΄) και η κα Φωτεινή. Το κοινό μας ήταν τα υπόλοιπα παιδιά του Ολοήμερου.

Ένα στιγμιότυπο από τη γιορτή μας

Τη μεγαλύτερη βαθμολογία συγκέντρωσε η Νεφέλη, η οποία και κέρδισε ένα όμορφο κύπελλο ως ανταμοιβή.

Ο αυτοσχέδιος μουσικοχορευτικός διαγωνισμός έληξε με τη συμμετοχή στον χορό όλων των παιδιών και με πολύ κέφι! Ευχαριστούμε τους δασκάλους μας για την υποστήριξη και ελπίζουμε να το επαναλάβουμε και του χρόνου με περισσότερες συμμετοχές.»

Με εκτίμηση

Άννα-Μαρία Ζαχαροπούλου

Διάκριση μαθητών μας στον διαγωνισμό Φυσικής

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Φυσικής), η Ελληνική Εταιρεία Φυσικής για την Επιστήμη και την Εκπαίδευση (ΕΕΦΕΕ) και η Ένωση Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ) διοργάνωσαν από κοινού τον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Φυσικών (β΄φάση) «Αριστοτέλης» 2018 για τους μαθητές της Ε’ και Στ’ τάξεως του Δημοτικού Σχολείου.

Στον διαδικτυακό τόπο: http://micro-kosmos.uoa.gr (σύνδεσμος: Διαγωνισμοί και Ολυμπιάδες Φυσικής) ανακοινώθηκαν  τα ονόματα των πρωτευσάντων μαθητών.

Στον διαγωνισμό διακρίθηκαν οι παρακάτω μαθητές του Σχολείου:

Από την Ε΄τάξη:

Παπαδημητρίου Βασίλειος (1ο βραβείο αριστείας)

Μαλανδράκη Μαρία (Εύφημος μνεία)

 

Από τη ΣΤ΄:

Κυριλλίδη Χαρίκλεια (Εύφημος μνεία)

Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές μας και ευχόμαστε να έχουν πάντα επιτυχίες!

Ο αριθμός π

Ο αριθμός π είναι μια μαθηματική σταθερά οριζόμενη ως ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο ενός κύκλου, ενώ με ακρίβεια οκτώ δεκαδικών ψηφίων είναι ίση με 3,14159265. Εκφράζεται με το ελληνικό γράμμα π από τα μέσα του 18ου αιώνα.Ο Αρχιμήδης καθόρισε την πρώτη επιστημονικά αποδιδεγμένη μέθοδο με την οποία υπολογίζεται ο αριθμός.Το π βρίσκεται σε πολλούς τύπους της τριγωνομετρίας και της γεωμετρίας, ειδικά όσον αφορά κύκλους, ελλείψεις ή σφαίρες. Βρίσκεται επίσης και σε διάφορους τύπους από άλλους κλάδους της επιστήμης, όπως η Κοσμολογία, η Θεωρία των αριθμών, η Στατιστική, τα fractal, η θερμοδυναμική, η μηχανική, και ο ηλεκτρομαγνητισμός. Ο καθολικός χαρακτήρας του π τον καθιστά μια από τις πιο ευρέως γνωστές μαθηματικές σταθερές, τόσο εντός όσο και εκτός της επιστημονικής κοινότητας και έχει αποτελέσει θέμα λογοτεχνικών βιβλίων. Ο αριθμός γιορτάζεται την «ημέρα του π» και ρεκόρ υπολογισμού των ψηφίων του π συχνά αναφέρονται σε τίτλους ειδήσεων. Αρκετοί άνθρωποι προσπάθησαν να απομνημονεύσουν την τιμή του π με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, οδηγώντας σε ρεκόρ απομνημόνευσης πάνω από 67.000 ψηφία.

(wikipedia)

 

Υγρό Πυρ

298a8-ygro-pyr-top

υγρό πυρ

Η ιστορία του μεσαιωνικού Ελληνισμού και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), και δη η στρατιωτική, είναι μάλλον πίσω στις «προτιμήσεις» πολλών φιλιστόρων (τόσο εντός Ελλάδας όσο και εκτός), καθώς το υπερχιλιετές κράτος δεν είναι τόσο «δημοφιλές» όσο η Αρχαία Ελλάδα, με την οποία προτιμούν οι περισσότεροι να ασχολούνται.

Άξιον απορίας είναι ότι τα πιο γνωστά γεγονότα της βυζαντινής στρατιωτικής ιστορίας έχουν να κάνουν με τις ήττες της: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, αλλά και αυτή του 1204 και οι ήττες του Ματζικέρτ και του Μυριοκεφάλου είναι μάλλον πιο γνωστές στο ευρύ κοινό από τα στρατιωτικά κατορθώματα του Βελισσαρίου και του Ναρσή, του Νικηφόρου Φωκά και του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου ή τις εκστρατείες της δυναστείας των Κομνηνών.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, κάποια κεφάλαιά της έχουν αποκτήσει θρυλική διάσταση, όπως τα κατορθώματα των Ακριτών, που φύλασσαν τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας, αλλά και το διάσημο «υπερόπλο» της αυτοκρατορίας – η σύσταση του οποίου είναι ακόμα και σήμερα άγνωστη, καθώς αποτελούσε κρατικό μυστικό- , το υγρόν πυρ, που για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελούσε το τρομερό πλεονέκτημα των βυζαντινών στόλων στις θάλασσες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχε χρήση του στη στεριά.

Υγρόν Πυρ: Η φωτιά που δεν σβήνει

Η «Φωτιά που δεν Σβήνει»  θεωρείται ότι εφευρέθηκε γύρω στο 672 μ.Χ από τον Καλλίνικο, μηχανικό από την Ηλιόπολη (Μπάαλμπεκ) της Συρίας. Αποτέλεσε «κλειδί» για τη σωτηρία της αυτοκρατορίας σε κρίσιμες στιγμές, καθώς ήταν το όπλο που έδωσε την τελική νίκη σε δύο πολιορκίες της Βασιλεύουσας από τους Άραβες, τσακίζοντας τους αραβικούς στόλους. Το βασικό του χαρακτηριστικό ήταν ότι συνέχιζε να φλέγεται ακόμα και όταν βρισκόταν στο νερό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εντύπωση που έκανε μετέπειτα στους δυτικούς Σταυροφόρους ήταν τέτοια, που ο σχετικός όρος (που στα αγγλικά έμεινε στην ιστορία ως «Ελληνικό Πυρ»- Greek Fire) χρησιμοποιούνταν αργότερα για να περιγραφεί κάθε είδους εμπρηστικού όπλου, περιλαμβανομένων αυτών των Αράβων, των Κινέζων και των Μογγόλων, ακόμα και αν η σύστασή του, όπως προαναφέρθηκε, ήταν απόρρητη, ως αυτοκρατορικό «υπερόπλο». Στη βυζαντινή γραμματεία χαρακτηρίζεται ως «πυρ θαλάσσιον», «ρωμαϊκόν πυρ», «πολεμικόν πυρ», «υγρόν πυρ», «πυρ κολλητικόν» ή «πυρ σκευαστόν».

Κάποιοι θεωρούν ότι η δημιουργία του ήταν αποτέλεσμα ομάδας χημικών που αξιοποίησαν τις γνώσεις της «Αλεξανδρινής χημικής σχολής», ενώ, σύμφωνα με τον Κεδρηνό, οι απόγονοι του Καλλίνικου, οι «Λαμπροί», κατείχαν το μυστικό της παραγωγής του.

Η χρήση παρεμφερών εμπρηστικών όπλων φαίνεται να αποτελεί μακρά παράδοση της ελληνικής πολεμικής τέχνης, με τον Θουκυδίδη να αναφέρει χρήση ενός είδους φλογοβόλου στη μάχη του Δηλίου το 424 π.Χ. Το «υγρόν πυρ» ήταν το όπλο που βοήθησε τους Βυζαντινούς να σταματήσουν την πλημμυρίδα των μουσουλμανικών κατακτήσεων: όταν οι αραβικές στρατιές του Ισλάμ απείλησαν την αυτοκρατορία, αυτή ήταν ήδη αποδυναμωμένη από τους πολέμους με την αυτοκρατορία των Σασσανιδών.

Οι επελάσεις των Αράβων αφαίρεσαν από την αυτοκρατορία σημαντικά εδάφη στην ανατολή, αλλά έμελλαν να συντριβούν στα τείχη της Πόλης, με το βυζαντινό ναυτικό να κατακαίει τους στόλους τους, δίνοντας αίσιο τέλος σε δύο πολιορκίες κομβικής σημασίας για την παγκόσμια ιστορία, καθώς μια πτώση της Κωνσταντινούπολης εν μέσω εκείνης της περιόδου θα σήμαινε ότι οι ανατολικές «πύλες» της Ευρώπης θα είχαν ανοίξει για το Ισλάμ.

Το υγρό πυρ αποτέλεσε βασικό όπλο της βυζαντινής αντεπίθεσης, καθώς επέτρεψε στους βυζαντινούς στόλους να σαρώσουν τους Άραβες από τη θάλασσα.

Επίσης, χρησιμοποιήθηκε τόσο σε εμφύλιες συγκρούσεις, όσο και εναντίον των επιδρομών των Ρως. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος βρίσκεται πίσω από τον θρύλο που του αποδίδει θεϊκή προέλευση, καθώς προειδοποιούσε τον γιο και διάδοχό του, Ρωμανό Β’, να μην αποκαλύψει τα μυστικά του υγρού πυρός, καθώς, όπως έγραφε, έγινε γνωστό στον Άγιο Κωνσταντίνο από άγγελο, ο οποίος του είπε να μην το δώσει σε κανένα άλλο έθνος. Ακόμα και αν κατά καιρούς «πυρφόρα» πολεμικά πλοία των Βυζαντινών και συστήματα εκτόξευσης (σίφωνες) έπεσαν στα χέρια εχθρών, ήταν αδύνατη η αναπαραγωγή της ουσίας.

Η χρήση του γινόταν κυρίως μέσω σιφώνων, που ήταν σωλήνες εκτόξευσης- φλογοβόλα σε πολεμικά πλοία (δρόμωνες) ή πολιορκίες. Επίσης, έχει αναφερθεί και χρήση φορητών σιφώνων/ φλογοβόλων (χειροσίφωνες), καθώς και χειροβομβίδων ή καταπελτών (με το υγρό πυρ να περιέχεται σε ειδικά δοχεία), αλλά και γερανών, από πολεμικά πλοία, που περίχυναν την ουσία πάνω στα εχθρικά καταστρώματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δρόμωνες- το βασικό πολεμικό των αυτοκρατορικών στόλων- είχαν συνήθως έναν σίφωνα στην πλώρη, ωστόσο πολύ συχνά ήταν δυνατή η εγκατάσταση πολλαπλών, για αυξημένη αποτελεσματικότητα (ειδικά στις συγκρούσεις με τους πολυάριθμους στόλους των Ρως, σίφωνες τοποθετούνταν σε πολλά σημεία, δημιουργώντας πλοία που κυριολεκτικά ξερνούσαν φωτιά προς πάσα κατεύθυνση). Συνήθως οι σίφωνες είχαν τη μορφή θηρίων (λιονταριών κυρίως), για να προκαλούν τρόμο στον εχθρό, κάτι στο οποίο αναφέρεται και η Άννα η Κομνηνή, σε έργο της για τις εκστρατείες του Αλεξίου του 1ου.

Η σύστασή του

Η πλέον διαδεδομένη θεωρία περί σύστασής του «θέλει» το νιτρικό κάλιο ως βασικό συστατικό, κάτι που θα καθιστούσε το υγρόν πυρ μια πρώιμη μορφή πυρίτιδας. Η θεωρία αυτή ωστόσο απορρίπτεται από πολλούς για διάφορους λόγους. Άλλη θεωρία κάνει λόγο για μείγμα με βάση τη μη εσβεσμένη άσβεστο, και μια άλλη για φωσφορούχο ασβέστιο (όταν έρχεται σε επαφή με το νερό παράγει φωσφίνη, που αναφλέγεται αυτόματα, και φαίνεται να «συμφωνεί» με τις αναφορές ότι η ουσία συνέχιζε να καίει και στο νερό, ωστόσο θεωρείται ότι η ανάμειξη με νερό δεν ήταν απαραίτητη για την ανάφλεξη, βάσει αναφορών).

Η χρήση πετρελαίου ως βάσης θεωρείται βέβαιη από πολλούς ερευνητές – κάτι που ενισχύεται από το γεγονός ότι οι Βυζαντινοί είχαν πρόσβαση σε πετρελαιοπαραγωγές περιοχές (το πετρέλαιο ήταν γνωστό ως «νάφθα» ή «μηδικό έλαιο»). Εκτιμάται ότι το μείγμα θα περιελάμβανε και ρητίνες ως πηκτικά, για να μπορεί να κολλάει στον στόχο.

άντληση από:makeleio.gr

Laika and Rover

Το animation είναι αφιερωμένο στη Λάικα, τον πρώτο και μοναδικό σκύλο-αστροναύτη που μπήκε σε τροχιά γύρω απ’ τη γη στα πλαίσια πειράματος, στις 3 Νοεμβρίου του 1957, του ρωσικού διαστημικού σχεδιασμού. Οι επιστήμονες πίστευαν ότι αν τα κατάφερνε η Λάικα να «επικοινωνεί» με τη γη ακούγοντας το γάβγισμά της, θα τα κατάφερνε και ο άνθρωπος… Ως γνωστόν ο άνθρωπος τα κατάφερε.

Alice & the Giant Emptiness