Το Σχολείο μας – το Λύκειο Πελοπίου – είναι από τα παλαιότερα σχολεία του νομού. Σύμφωνα με το αρχείο που φυλάσσεται, ιδρύθηκε το 1889-1890 ως «Ελληνικό Σχολείο». Το 1926 ιδρύεται η Α΄ τάξη του «Γυμνασίου Πελοπίου» και το σχολείο ακολουθεί πλέον την πορεία του μέσα στο δαιδαλώδη δρόμο των πολυάριθμων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων μέχρι σήμερα. Στο ταξίδι που θα επιχειρήσουμε στο χρόνο, έχουμε να ανακαλύψουμε θησαυρούς μέσα στα παλαιά και κιτρινισμένα «βιβλία πράξεων» του συλλόγου των καθηγητών.

25 -03-1959

Ονόματα που ξυπνούν μνήμες, αναφορές που αναβιώνουν ένα παρελθόν που το ακούμε στις αφηγήσεις των παππούδων μας, θύμησες από δύσκολα χρόνια… Όταν οι μαθητές φορούσαν πηλίκιο και οι μαθήτριες ποδιά. Όταν όλα ήταν τόσο διαφορετικά… Το ταξίδι των αναμνήσεων θα ξεκινήσει από τα πρώτα έγγραφα από βιβλία πράξεων που διατηρούνται στο αρχείο του σχολείου μας. Οι φωτογραφίες είναι το απόσταγμα της μνήμης τόσων δεκαετιών…

Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα το σχολείο στεγαζόταν στο κτήριο όπου σήμερα βρίσκεται το δημοτικό.

Στην αναζήτησή μας στο χρόνο πολύτιμη στάθηκε η συμβολή του συμπολίτη μας, λογοτέχνη Βύρωνα Δάβου, ο οποίος παραχώρησε την παρακάτω εργασία με τίτλο «Σταθμοί της παιδείας: η μάθηση στο Πελόπιο».
«Μετά τη σύσταση του νέου Ελληνικού κράτους, μεταξύ των διοικητικών και άλλων υπηρεσιών (δικαστικών, πολιτικών και στρατιωτικών) η μέριμνα της πολιτείας επικεντρώθηκε στην οργάνωση της εκπαίδευσης. Στις 6/18 Φεβρουαρίου 1834 ψηφίστηκε ο νόμος «περί Δημοτικών Σχολείων» και ακολούθησε η ίδρυση των πρώτων διδακτηρίων με το όνομα «γραμματοδιδασκαλεία» -αρχικά σε μεγαλουπόλεις και χωριά τα οποία ήσαν έδρες των Δήμων- όπου δίδασκαν οι γραμματοδιδάσκαλοι.
Με την πάροδο των χρόνων, παρατηρήθηκε μερική αύξηση πληθυσμού -και συνεπώς και διδασκομένων μαθητών- και τα διδασκαλεία επεκτάθηκαν και σε άλλα χωριά ανάλογα με τις παρουσιαζόμενες ανάγκες. Έτσι κατά το 1857 στο νομό –Αχαιοήλιδος τότε- με πληθυσμό 125.967 κατοίκους, υπήρχαν 46 διδακτήρια με 61 καθηγητές και 3.714 μαθητές.
Στο Κριεκούκι Ηλείας (Πελόπιο) το πρώτο Γραμματοδιδασκαλείο λειτούργησε έως τις 5-5-1883, οπότε συστάθηκε «Δημοτικό Σχολείο» Γ΄ τάξης, αρχικά μονοτάξιο, προαγόμενο σε διτάξιο, τετρατάξιο και εξατάξιο, ανάλογα με την αύξηση των μαθητών.
Η Μέση Εκπαίδευση, με την ίδρυση «Ελληνικών Σχολείων», άρχισε να αναπτύσσεται σε ευρύτερη αναλογία, οπότε στο Κριεκούκι (Πελόπιο) του Δήμου Ολυμπίων ιδρύθηκε το 1890 μία τάξη «Ελληνικού Σχολείου» ή «Σχολαρχείου», με πρώτο σχολάρχη τον Τρύφωνα Κατσίνη. Το επόμενο χρόνο (1891) ο αριθμός των μαθητών ανήλθε στους 110, οπότε λειτούργησε και τρίτη τάξη με σχολάρχη το Γεώργιο Ρουσελάτο και δασκάλους το Σιδηροκαστρίτη και το Φιλάρετο Φωτόπουλο.
Το καθεστώς των Ελληνικών σχολείων επικράτησε ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και σύμφωνα με τις καθεστωτικές αλλαγές εκείνων των εποχών, τα διδακτήρια άλλαζαν σχήματα, ονομαζόμενα «Σχολαρχεία» ή «Γυμνάσια»,τα οποία διακρίνονταν σε μονοτάξια, διτάξια, τετρατάξια, εξατάξια, και κατά το 1939 σε οκτατάξια, καταλήγοντας μεταπολεμικά σε εξατάξια, και τελευταία τρεις τάξεις Γυμνασίου και τρεις Λυκείου.
Στο Κριεκούκι (Πελόπιο) στις 27 Οκτωβρίου 1926 αποσπάσθηκε για ένα μήνα από το Γυμνάσιο Πύργου ο Γυμνασιάρχης Δημήτριος Τσουκαλάς, προς εξέταση μαθητών προκειμένου να εισαχθούν στην πρώτη τάξη του νεοϊδρυθέντος Γυμνασίου. Η εγγραφή των πρώτων μαθητών έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1926, οπότε άρχισε η λειτουργία του ως μονοτάξιο, ενώ κατά το σχολικό έτος 1928-1929 προήχθη σε διτάξιο και τριτάξιο, και στη συνέχεια σε εξατάξιο.
Κατά το 1938-1939, με νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, το Γυμνάσιο έγινε οκτατάξιο, δεχόμενο οικειοθελώς μαθητές-αποφοίτους της τετάρτης τάξης του Δημοτικού- μετά από σχετικές εξετάσεις (οι δύο πρώτες τάξεις ονομάζονταν προ-Γυμνάσιο). Μεταπολεμικά, περίπου το 1955, επανήλθε ως εξατάξιο, για να διαχωριστεί όπως έχει σήμερα σε τριτάξιο Γυμνάσιο και τριτάξιο Λύκειο τη δεκαετία του ’70.»

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε…

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο –

 το βλέπετε μπροστά σας σ’ άπλετο φως.

Φρόντισαν οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας σε πέτρα.

Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθετε.

Έτσι όπως είστε εσείς μπορείτε να μείνετε.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σας έχετε, που σας λένε ακριβώς
τι έχετε να κάνετε για να πάτε καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σας γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσετε.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
η μάθηση θα ‘τανε υποχρέωσή σας.

Μπέρτολτ Μπρεχτ