Η αμυγδαλιά είναι ένα δέντρο που συμβολίζει την ελπίδα!
Ανθίζει μέσα στον χειμώνα και μας θυμίζει πως η άνοιξη δεν αργεί να φτάσει!

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ζούσε στη Θράκη μια όμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς. Ήταν κόρη του βασιλιά Σίθωνα. Μετά το τέλος του τρωικού πολέμου, γνώρισε και αγάπησε τον γιο του Θησέα και της Φαίδρας, τον Δημοφώντα.

Οι δυο νέοι παντρεύτηκαν, όμως ο Δημοφώντας νοσταλγούσε την πατρίδα του. Η Φυλλίς είπε στον Δημόφωντα να επισκεφτεί την πόλη του, την Αθήνα, αλλά τον έβαλε να υποσχεθεί πως θα γυρνούσε γρήγορα κοντά της! Όμως ο νέος αργούσε να επιστρέψει κοντά στην αγαπημένη του κι αυτή ένιωθε μοναξιά κι εγκατάλειψη. Πέθανε από τη θλίψη της και οι θεοί του Ολύμπου, επειδή τη λυπήθηκαν, την έκαναν ένα λυγερόκορμο δέντρο.

Μετά από χρόνια ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη και βρήκε την αγαπημένη γυναίκα σε έναν τόπο παγωμένο, να έχει γίνει ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα. Απελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη γέμισε λευκούς ανθούς στη μέση του χειμώνα. Έτσι η αγάπη τους νίκησε τον θάνατο!

Οι Τρεις Ιεράρχες, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (ή Γρηγόριος ο Θεολόγος), είναι επιφανείς άγιοι  της χριστιανικής θρησκείας, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών. Αναδείχθηκαν ως οι περισσότερο σημαντικοί εκκλησιαστικοί πατέρες και άγιοι. Η δράση τους  τούς έδωσε τον τίτλο των μεγίστων φωστήρων, όπως ψέλνεται και στο τροπάριό τους: «Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου θεότητος…». Και οι τρεις έδειξαν προσήλωση στη χριστιανική θρησκεία κι η ζωή τους ήταν γεμάτη από τους αγώνες τους γι’ αυτή. Τα συγγράμματά τους, αλλά και η προφορική τους διδασκαλία έδωσαν δόξα και αίγλη στη χριστιανική παιδεία. Γαλουχημένοι με τα βαθιά νοήματα της θρησκείας και άριστοι γνώστες της αρχαίας ελληνικής σοφίας, συνδυάζουν τις γνώσεις τους αυτές και προσφέρουν τις πρώτες βάσεις στη διαμόρφωση της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Για τη μεγάλη προσφορά τους στα γράμματα ανακηρύχτηκαν άγιοι προστάτες των γραμμάτων, των μαθητών και γενικά της σπουδάζουσας νεολαίας. Για τη σοφία τους και τη χριστιανική τους ζωή, η ορθόδοξη Εκκλησία τους ονόμασε αγίους και γιορτάζουν ο καθένας ξεχωριστά. Aπό τα τέλη του 4ου αιώνα αποφασίστηκε και καθιερώθηκε να υπάρχει και για τους τρεις μια κοινή γιορτή στις 30 Ιανουαρίου κάθε έτους. Κι επειδή είναι και προστάτες των γραμμάτων, καθιερώθηκε αυτή η γιορτή να είναι και γιορτή των γραμμάτων και της ελληνοχριστιανικής παιδείας. Η καθιέρωση αυτή έγινε μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό και από το 1842 η γιορτή καθιερώθηκε ως εκπαιδευτική από τη σύγκλητο του πανεπιστημίου Αθηνών.