ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ; ΑΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΕΜΑΣ.

Screenshot_7





ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ; ΑΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΕΜΑΣ.
Σκεφθείτε ένα πασίγνωστο φαινόμενο. Κάνουμε φίλους και επικοινωνούμε μαζί τους, στην βάση κοινών ενδιαφερόντων. Αν δεν υπάρχουν καθόλου κοινά ενδιαφέροντα τότε τους παρατάμε και βρίσκουμε άλλους. Τι απλή και λογική σκέψη!
Αν δεν μοιραστούμε με τα παιδιά μας τα δικά τους ενδιαφέροντα τότε αυτά θα μας παρατήσουν τελικά. Τα ίδια τα παιδιά κάνουν τις προσπάθειες από την δική τους πλευρά. Μας λένε “έλα να σου δείξω το παιχνίδι μου”, “κοίτα τι κάνει αυτό…”. Αν εμείς δεν ενδιαφερθούμε τότε τα κακόμοιρα τα παιδάκια θα υποφέρουν από ένα είδος ψυχικής στέρησης. Δεν θα τους δώσουμε το ενδιαφέρον που αποζητάει η ψυχή τους, με πολύ σοβαρές συνέπειες για το μέλλον τους. Θα μαραζώσουν, ή θα ψάξουν να το βρουν αλλού. Και αυτό το αλλού πολύ σωστά τρομάζει τους γονείς, οι οποίοι όμως δεν κάνουν τις κατάλληλες ενέργειες για να το αποτρέψουν.
Αν δεν θέλετε το παιδί σας να αρχίσει να ψάχνει στα σκουπίδια για φαγητό, δώστε του ένα καλό γεύμα. Αν θέλετε να μην ψάξει στα ψυχικά σκουπίδια και σε αυτούς που θα του τα προσφέρουν, δώστε του ένα καλό ψυχικό “γεύμα” με το ενδιαφέρον σας για τα δικά του ενδιαφέροντα και μια πολύ γερή δόση αποδοχής και σεβασμού.
Όχι αδιαφορία, όχι κατάκριση, όχι συγκρίσεις με άλλους. Σε αγαπώ, σε δέχομαι, σε σέβομαι, μου αρέσεις όπως είσαι και ό,τι ενδιαφέρει εσένα ενδιαφέρει και εμένα. Οι μπάρμπι, οι actionman, τα κόμικς, τα κοριτσίστικα περιοδικά, τα πάντα. Διαβάστε τα και εσείς. Συζητήστε τα, όχι για να τα κρίνετε αφ’ υψηλού, αλλά σαν ίσοι. Χωρίς διάκριση.
Απόλυτη αποδοχή. Μην τσιγκουνεύεστε τα αισθήματά σας απέναντι στα παιδιά σας. Επιβραβεύστε, αποδεχθείτε, ενδιαφερθείτε, μην κατακρίνετε, δείξτε το θετικό, ενθαρρύνετε. Εμπιστευθείτε τα. Πείτε: “σου έχω εμπιστοσύνη, εσύ θα αποφασίσεις πότε και αν θα κάνεις τα μαθήματά σου, θα αναλάβεις όμως και τις συνέπειες”. Σκύψτε το κεφάλι σας, αφήστε να σας βρίσουν, να σας αντιμιλήσουν, να σας χτυπήσουν. Νομίζετε ότι δεν σας αξίζει;
Δεν είναι καλό το παιδί σας στην ορθογραφία; Στις δέκα λέξεις έκανε τις επτά λάθος. Μην το σταυρώνετε. Πείτε “Μπράβο έκανες τρεις λέξεις σωστά, είμαι περήφανος για σένα. Την επόμενη φορά θα προσπαθήσεις περισσότερο. Ό,τι όμως και αν γίνει εγώ σε αγαπάω όπως είσαι”. Μην φοβάστε ότι θα το παρεξηγήσει και θα πάρει τον κατήφορο επειδή δεν το μαλώσατε. Το αντίθετο θα συμβεί, αρκεί να έχετε “στυλ”. Να το κοιτάξετε στα μάτια με βλέμμα γεμάτο αποδοχή. Η αποδοχή προέρχεται από την δική μας αυτοπεποίθηση. Όποιος πιστεύει στον εαυτό του πιστεύει και στους άλλους. Δεν χρειάζεται να πιέσει κανέναν. Θα βγάλει από μέσα τους το θετικό.
Να μην βαριόμαστε να δείχνουμε το ειλικρινές ενδιαφέρον μας για τα ενδιαφέροντα των παιδιών μας. Μα θα πείτε, πως να ενδιαφερθώ για την Μπάρμπι; Και όμως είναι κομμάτι της ψυχής των παιδιών μας και αυτό το καθιστά άκρως ενδιαφέρον. Αν λοιπόν ασχοληθούμε επισταμένα με κάτι βρίσκουμε ενδιαφέρον μέσα σε αυτό. Όλα έχουν κάτι να μας δώσουν. Πως θα επικοινωνήσουμε με τα παιδιά μας; Λέγοντας το ανεκδιήγητο: “άφησε αυτές τις ανοησίες και κοίτα μόνο τα μαθήματά σου”;
Θέλετε να ανοίξουν οι πόρτες του Πνεύματος για σας και για την οικογένειά σας; Δώστε! Δείξτε ενδιαφέρον, συμμετέχετε στην ζωή των παιδιών σας. Όχι όμως για να τα κρίνετε, ή για να βρείτε τις αδυναμίες τους και να τις εκμεταλλευτείτε. Αλλά για να επικοινωνήσετε. Εδώ φυσικά θέλει προσοχή και αίσθηση του μέτρου και της ισορροπίας. Δεν πρέπει να εξισωθούμε τελείως. Τα παιδιά μας χρειάζονται γονείς. Ανώριμους φίλους έχουν. Έτσι λοιπόν μετά από την επικοινωνία βάσει των δικών τους ενδιαφερόντων, θα πρέπει να ξαναγινόμαστε γονείς εμπνέοντας τον σεβασμό και το κύρος, χωρίς όμως τα γνωστά προσωπεία ανωτερότητας.
Τα παιδιά του τα αποδέχεται αυτός που αποδέχεται τον εαυτό του. Θα λειτουργήσει με την καρδιά του και όχι με το τι κάνει και λέει ο κόσμος.
http://www.innerwork.gr/paidia/endiaferonta.htm

Γιατί βρίζουν τα παιδιά;

Γιατί βρίζουν τα παιδιά;
Ποιες λέξεις μαθαίνουν πιο εύκολα τα παιδιά και οι παπαγάλοι; Τις βρισιές και τα βρομόλογα. Και αυτό γιατί οι βρισιές είναι λέξεις με συναισθηματική ένταση μεγαλύτερη από τις κοινές καθημερινές λέξεις. Και βέβαια τα παιδιά «αντιλαμβάνονται» πολύ εύκολα τις συναισθηματικές εντάσεις. Φυσικά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που τα παιδιά χρησιμοποιούν «κακές λέξεις». Η κλινική παιδοψυχολόγος Claire Halsey, στο βιβλίο της «Ask a Parenting Expert» μας εξηγεί τους λόγους που τα παιδιά τις χρησιμοποιούν.
Βρίζουν γιατί μεγαλώνουν: Την εντολή για την εκστόμιση της πρώτης (και δεύτερης…και τρίτης) βρισιάς τη δίνει η ίδια η φύση του παιδιού και αυτό είναι μέρος της διαδικασία της μάθησης. Τα παιδιά έχουν αυτιά και ακούνε και στόμα για να επαναλάβουν τα ακούσματα. Από την άλλη  είναι ακόμη μικρά για να φιλτράρουν τα ακούσματα και να επιλέξουν αυτά που πρέπει να πουν ή να απορρίψουν εκείνα που δεν πρέπει.
Θέλουν να τραβούν την προσοχή: Τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα ώστε να αντιληφθούν πως οι βρισιές είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο με το οποίο «ελέγχουν» γύρω τους. Επίδειξη ανεξαρτησίας:Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο δείχνουν στους γονείς ότι αρχίζουν να μεγαλώνουν και οι γονείς τους δεν είναι σε θέση να ελέγξουν τα πάντα.
Βρίζουν για να μιμηθούν: Στα παιδιά αρέσει να μιμούνται τους μεγάλους και οι βρισιές θεωρούνται αποκλειστικότητα των μεγάλων. Έχουν την τάση να χρησιμοποιούν τις αγαπημένες βρισιές ατόμων που θαυμάζουν, όπως π.χ. του μεγαλύτερου αδελφού τους, ή κάποιου φίλου. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως όσο  μικρότερη είναι η ηλικία του παιδιού τόσο λιγότερη «συνείδηση» έχει για το ότι η λέξη που χρησιμοποιεί, μπορεί να είναι προσβλητική και πληγώνει τα συναισθήματα άλλων ανθρώπων. 
Επηρεάζονται από τρίτους: Τα παιδιά ρουφούν σαν σφουγγάρι οποιαδήποτε νέα πληροφορία. Κουβέντες που άκουσαν από συμμαθητές και συγγενείς, από περαστικούς ή από την τηλεόραση αναπαράγονται πολύ εύκολα από ένα νήπιο. 

Πώς να το σταματήσω;  
Προσέξτε τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε μπροστά του. 
Συνήθως αυτό που δίνουμε στα παιδιά αυτό και παίρνουμε. Δείτε από ποιον αντιγράφει αυτήν τη συμπεριφορά. Μπορεί εσείς να μιλάτε «κανονικά» αλλά ο παππούς του παιδιού να το επιβραβεύει. Μιλήστε και εξηγήστε σε όποιον επαινεί τέτοιου είδους συμπεριφορές, το ότι δεν θέλετε να το κάνει.
Μη γελάτε και αποθαρρύνετε και τους άλλους να γελάνε όταν ακούσουν το παιδί να βρίζει. 
Το γέλιο ερμηνεύεται, εκ μέρους του παιδιού, ως ενθάρρυνση να συνεχίσει ό,τι κάνει! 
Εφαρμόστε αυτό που στην ψυχολογία ονομάζουν «μέθοδος της απόσβεσης».
Με άλλα λόγια αδιαφορήστε, κάντε σαν να μην ακούσατε απολύτως τίποτα. Τηρώντας αυτή στάση το παιδί πείθεται πως μιλώντας άσχημα, δεν κάνει κάτι αξιοπρόσεκτο και το πιθανότερο είναι να μην την επαναλάβει. Αν ωστόσο συνεχίζει, προσπαθήστε να συνεχίσετε και εσείς με τη σειρά σας να αδιαφορείτε διατηρώντας πάντα την ψυχραιμία σας. Σύμφωνα με τους ειδικούς το παιδί έτσι φτάνει στην κορύφωση της κακής συμπεριφοράς και στη συνέχεια την μειώνει. 
Ρωτήστε το παιδί αν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη που χρησιμοποιεί. 
Αν για παράδειγμα χρησιμοποιεί μια προσβλητική λέξη για τα γεννητικά όργανα, εξηγήστε τι σημαίνει η λέξη αυτή και δώστε του την επιστημονική σημασία της λέξης. 
Ενημερώστε το παιδί για το πώς νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι όταν ακούν προσβλητικές λέξεις. Μην ενοχοποιήσετε το παιδί αλλά με σταθερό τρόπο δείξτε του ότι οι πράξεις του έχουν συνέπειες.
Μην αντιδράτε βίαια Αν πεταχτείτε πάνω φωνάζοντας: «Μην σε ξανακούσω να το λες αλλιώς…», μπορεί να μπείτε σε ένα αέναο παιχνίδι ελέγχου. Φύγετε από το δωμάτιο που βρίσκεται το παιδί ή απομακρύνετέ το μαλακά από ένα δημόσιο χώρο. Πείτε κάτι σαν: «Λυπάμαι που φεύγουμε από τον παιδότοπο αλλά εδώ δεν επιτρέπεται να μιλάς με αυτόν τον τρόπο». Μην το κάνετε να φανεί σαν πράξη εκδίκησης ή τιμωρίας αλλά σαν φυσική συνέπεια της επιλογής του να βρίζει.
ΕπιχειρηματολογήστεΑκόμα και αν αποφασίσετε να βάλετε όρια στη συμπεριφορά του παιδιού σας, είναι σημαντικό να επιχειρηματολογήσετε εναντίον της βρισιάς και όχι ηθικολογήσετε. Βοηθήστε το να καταλάβει την έννοια της κακής κουβέντας και για ποιο λόγο δεν είναι σωστό να την χρησιμοποιεί. 
Τέλος συνειδητοποιήστε (και αποδεχτείτε) ότι το παιδί εκτίθεται πλέον καθημερινά σε ένα λεξιλόγιο εντελώς καινούριο. Ένα παιδί που στα τρία ή στα πέντε του χρόνια πει τη λέξη «σκατά» δεν σημαίνει ότι στα δεκατρία του χρόνια θα βρίζει όλον τον κόσμο αδιακρίτως
πηγη http://www.imommy.gr

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

images

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ


Αυτοεκτίμηση  σημαίνει να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας να θεωρούμε ότι αξίζουμε, να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι. Για να έχουμε ευτυχισμένους ενήλικες χρειάζεται οι γονείς, να παρέχουνε  από νωρίς στη ζωή του ατόμου τη δυνατότητα ανάπτυξης της αυτοπεποίθησης. Συχνά όμως συμβαίνει πολλά παιδιά να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση  με αποτέλεσμα αυτό να είναι εμπόδιο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας τους, στην δημιουργία σχέσεων, και στη γρήγορη διαδικασία μάθησης.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του παιδιού με χαμηλή   αυτοεκτίμηση:
    Ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να μη θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.
*     Αναφέρεται συχνά στον εαυτό του με αρνητικούς χαρακτηρισμούς ή μειώνει τα θετικά του στοιχεία.
*    Εστιάζει την αρνητική διάθεση των άλλων, ακόμα και αν αυτή δεν σχετίζεται με τη δική του συμπεριφορά.
*      Δε δέχεται την κριτική από τους άλλους, ακόμα και όταν είναι εποικοδομητική, επειδή τους δημιουργεί δυσβάσταχτο άγχος. Ασκεί όμως σκληρή κριτική στους άλλους.
*    Στο σχολείο η επίδοση και η συμμετοχή του δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές του.
*     Έχει δυσκολία στη δημιουργία φιλίας ή παρέας και συχνά βιώνει απόρριψη από τους συνομήλικους.
*     Παρόλα αυτά, συναισθηματικά επηρεάζεται πολύ από τα αρνητικά σχόλια των άλλων. Στενοχωριέται υπερβολικά από τις αποτυχίες του.
*    Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στο άγχος και στην κατάθλιψη.
*    Είναι ευάλωτο σε κακές επιρροές και πρότυπα.
*    Μπορεί ακόμα και να υιοθετήσει αντικοινωνικές ή παρεμβατικές συμπεριφορές
    Τι κερδίζει ένα παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση:
*    Γίνεται σταδιακά  όλο και πιο αυτόνομο, στο δρόμο προς την ενηλικίωση.
*    Παίρνει πρωτοβουλίες και δεν φοβάται να δοκιμάσει τις δυνατότητές του σε νέες δραστηριότητες.
*    Έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και δεν αποθαρρύνεται εύκολα.
*    Αναλαμβάνει ευθύνες που του αναλογούν, γίνεται υπεύθυνο.
*     Αντιμετωπίζει αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση που μπορεί να υποστεί από (συνομήλικους, τις απαιτήσεις της σχολικής ζωής, τραυματικά γεγονότα κλπ).
*      Διαχειρίζεται τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
*    Μαθαίνει όχι μόνο να παίρνει, αλλά και να δίνει θετικά συναισθήματα και να παρέχει βοήθεια και υποστήριξη στους συνανθρώπους του.
   Πως μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση του παιδιού τους
·         Προσέχετε τι λέτε. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα στα λόγια των γονιών. Θυμηθείτε να επαινείτε το παιδί σας όχι μόνο για τις επιτυχίες του, αλλά και για την  προσπάθεια του ,να είστε ειλικρινείς.
·         Δώστε το καλό παράδειγμα. Αν είστε υπερβολικά σκληροί με τον εαυτό σας και απαισιόδοξοι όσον αφορά τις ικανότητες και τις αδυναμίες σας, το παιδί θα σας αντιγράψει. Καλλιεργείστε την αυτοεκτίμηση σας και το παιδί σας θα σας αντιγράψει  και θα έχει ένα σπουδαίο πρότυπο να ακολουθήσει.
·         Δημιουργήστε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον. Ένα παιδί που δεν αισθάνεται ασφαλές ή δέχεται αρνητικές συμπεριφορές και σχόλια θα υποφέρει από αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Θυμηθείτε ότι πρέπει να σέβεστε το παιδί σας.
·         Να είστε αυθόρμητοι και τρυφεροί με το παιδί. Η αγάπη σας θα ενισχύσει πάρα πολύ την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Εκδηλώστε την αγάπη σας με αγκαλιές και χάδια.
·         Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, ζητήστε βοήθεια από ειδικό. Με λίγη βοήθεια, κάθε παιδί μπορεί να αναπτύξει υγιή αυτοεκτίμηση και να έχει μια πιο ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη ζωή
              ΠΗΓΗ:  http://www.giatopaidi.gr/articles.asp?page=
                                               Μια ιστορία για την αυτοεκτίμηση

10 ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ

10 ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ

Πολλές φορές οι γονείς και ειδικά οι μαμάδες νομίζοντας ότι φέρονται σωστά στα παιδιά τους, από την υπερβολική τους αγάπη κάνουν λάθη. Είτε είναι υπερπροστατευτικές προς το παιδί, είτε του κρύβουν την αλήθεια για να μην το στεναχωρήσουν, είτε, είτε, είτε… Η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη, επισημαίνει τα λάθη που κάνουν οι περισσότερες μανούλες. Τσεκάρετέ τα και προσπαθήστε να τα αποφύγετε… Κυρίως αν είστε νέες μανούλες.


1. Υπερπροστατεύουν σε βαθμό εξάρτησης τα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να γίνονται άβουλα και αδρανή.

2. Ανησυχούν υπερβολικά για το οποιοδήποτε απόλυτα φυσιολογικό γεγονός και μεταδίδουν το άγχος τους στα παιδιά κάνοντάς τα ανασφαλή.
3. Ενδίδουν με μεγάλη ευκολία στις πιέσεις των παιδιών και τους κάνουν τα χατίρια, οπότε κι εκείνα με τη σειρά τους γίνονται χειριστικά.
4. Νιώθουν αισθήματα ενοχής και ανεπάρκειας (χωρίς λόγο), τα οποία εξισορροπούν με υπερπροσφορά υλικών αγαθών που δημιουργούν τάση για υπερκατανάλωση.

5. Επιμένουν σε ασήμαντα θέματα π.χ. αν θα φάει αρακά, αλλά αφήνουν απαρατήρητα σημαντικά όπως σεβασμό στα ζώα ή στο περιβάλλον ή δεν σπαταλάμε το νερό, κλπ.

6. Μιλούν στα παιδιά με υποκοριστικά ακόμη κι όταν έχουν μεγαλώσει και τα καθηλώνουν σε βρεφικό στάδιο, αντί να τα προωθήσουν να μεγαλώσουν και να ανεξαρτητοποιηθούν.

7. Χρησιμοποιούν συγκρίσεις π.χ. κοίτα το ξαδερφάκι σου, τι ωραία που τρώει και ρίχνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

8. Λένε πράγματα που δεν εννοούν π.χ. “δεν σ’ αγαπάω”, “θα φύγω και θα μείνεις μόνο σου”, μπερδεύοντας και ενοχοποιώντας το παιδί.

9. Κρύβουν από τα παιδιά την αλήθεια, τάχα για το καλό τους, διαταράσσοντας τη σχέση εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας που πρέπει να υπάρχει μεταξύ τους.

10. Χρησιμοποιούν τιμωρίες αντί να επιβάλλουν συνέπειες, δημιουργώντας φόβο αντί σεβασμού και πονηριά αντί υπευθυνότητας.

Καλό είναι αυτές τις συμβουλές να τις εντάξετε στη ζωή σας και όταν πάτε να κάνετεκάτι από τα παραπάνω… να σκέφτεστε τις συνέπειες! 

ΠΗΓΗ: TLIFE.GR

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

kids
Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ


Η αντίληψη, η ικανότητα απομνημόνευσης, οι κινητικές του δεξιότητες, η αυτοεξυπηρέτηση, η ομιλία του, σε αυτή την ηλικία όλα σημειώνουν βελτιώσεις που θα μας αφήσουν κατάπληκτους. Ειδικά στον τομέα της σκέψης και της λογικής, τα πράγματα προχωράνε και βελτιώνονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Σώμα
Η ανάπτυξη του παιδιού στην ηλικία των 5-6 ετών συνεχίζεται, οι σωματικές του αναλογίες ομαλοποιούνται και το σώμα του παιδιού αρχίζει πια να παίρνει τη μόνιμη μορφή του. Μάλιστα, υποστηρίζεται ότι οι διαστάσεις του σώματος του παιδιού, στο τέλος της νηπιακής ηλικίας, είναι ένας σχετικά αξιόπιστος δείκτης για την τελική σωματική διάπλαση στην ώριμη ηλικία. Στο 6ο έτος, ο κορμός και τα κάτω άκρα του παιδιού έχουν το ίδιο μήκος.
Κίνηση 
Το παιδί των 5 έτων έχει σταθερότητα στις κινήσεις του, πολύ καλό συντονισμό των κινήσεων των διαφόρων μελών του, μεγάλη επιδεξιότητα στα χέρια και εντυπωσιακό έλεγχο των λεπτών κινήσεων. Ας δούμε τι μπορεί να καταφέρει με σύμμαχο τα παραπάνω. Μπορεί λοιπόν να αντιγράφει γράμματα που βλέπει, αλλά και να γράφει με κεφαλαία γράμματα, να κινεί τα δάχτυλά του χωριστά, να χρωματίζει μέσα στο περιθώριο χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα, να ξύνει τα μολύβια του, να αντιγράφει πολύπλοκα σχέδια, να κόβει ένα χαρτί στο περίγραμμα που έχει ορισθεί και να γράφει το όνομά του πάνω στην γραμμή του τετραδίου. Οι κατακτήσεις του φαίνονται και στο παιχνίδι του παιδιού των 5 ετών. Μπορεί λοιπόν να ισορροπεί, να χοροπηδάει από το ένα πόδι στο άλλο, να κάνει κούνια μόνο του, να ανεβοκατεβαίνει στην τσουλήθρα, να παίζει ποδόσφαιρο ή άλλα αθλήματα, να χειρίζεται πολύ καλά την μπάλα και να την πιάνει με το ένα χέρι, να παίζει σχοινάκι ή ρακέτες, να κάνει ποδήλατο με δυο ρόδες, να κολυμπά, να κάνει πατίνι, μονόζυγο κ.α.  Οι κατακτήσεις στον κινητικό τομέα του παιδιού βρίσκουν εφαρμογή βεβαίως και στην αυτοεξυπηρέτησή του που σημαίνει ότι το παιδί θα μπορεί να ντύνεται μόνο του επιλέγοντας μάλιστα ρούχα ανάλογα με τις εξωτερικές καιρικές συνθήκες, να διασχίζει δρόμους με μεγάλη προσοχή, να ετοιμάζει απλά γεύματα, να χρησιμοποιεί το μαχαίρι, να κάνει μπάνιο μόνο του (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απαιτείται η δική μας επίβλεψη), να δένει τα κορδόνια του, να μεταφέρει αντικείμενα (π.χ να βοηθάει στο στρώσιμο του τραπεζιού) κ.α.
Ομιλία και Επικοινωνία
Το παιδί των 5 ετών μπορεί να αποστηθίσει και να πει το νούμερο του τηλεφώνου του, την διεύθυνση του σπιτιού του, ακόμη και ένα ανέκδοτο, μια ιστορία ή ένα γεγονός της καθημερινότητάς του (πχ. Να πει με λεπτομέρειες πώς τα πέρασε στο σχολείο). Οι περιγραφές του αποκτούν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς μπαίνει στην ηλικία των 5 ετών και προχωράει προς τα 6. Έτσι, μπορεί να περιγράψει ένα αντικείμενο με αναφορές στο σχήμα, το χρώμα, το μέγεθος, τη σχέση του με αντικείμενα που υπάρχουν κοντά του. Οι απαντήσεις που δίνει σε ερωτήσεις που του απευθύνονται είναι αναλυτικές, συγκεκριμένες και λογικές, ενώ θα μπορεί ακόμη και να δώσει ορισμούς σε λέξεις και έννοιες, με αναφορές ακόμη και στα αντίθετά τους. Το παιδί των 5 ετών επίσης αποκτά σαφή έννοια του χρόνου και μπορεί να χρησιμοποιεί σωστά λέξεις που αναφέρονται στα τμήματα του χρόνου (χτες, σήμερα, αύριο, πριν, μετά). Αυτή ακριβώς η ανεπτυγμένη αντίληψη και ομιλία του παιδιού, του δίνει τη δυνατότητα να διατυπώνει ερωτήσεις και να ζητά εξηγήσεις σε πρωτόγνωρα για εκείνο πράγματα και καταστάσεις.

Σκέψη και λογική
Θα δούμε το παιδί των 5-6 ετών να μετράει, να διακρίνει το πολύ από το λίγο, να διακρίνει το δεξί από το αριστερό, να λέει τα γράμματα της αλφαβήτου, να γράφει το όνομά του, να κατηγοριοποιεί αντικείμενα βάσει του μεγέθους τους, να διακρίνει τη σειρά παραταγμένων αντικειμένων (1ο, 2ο, 3ο κοκ), να διακρίνει τα μικρά από τα κεφαλαία γράμματα και να τα αντιστοιχεί μεταξύ τους κλπ.

Κοινωνικότητα
Το παιδί των 5 ετών είναι μια μικρογραφία του ενηλίκου. Αυτό σημαίνει ότι οι παρέες του διευρύνονται και οι συναναστροφές του δεν αφορούν μόνο στο κοινό παιχνίδι. Το παιδί κάνει συζητήσεις με τους συνομηλίκους του αλλά και με τους ενηλίκους του περίγυρού του, μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματά του και να κατανοεί τα συναισθήματα των άλλων. Έτσι, μπορεί να παρηγορήσει κάποιον φίλο του, τον αδερφό του ή τον γονέα αν αυτός είναι στενοχωρημένος.  Οι φίλοι του πια δεν είναι εκείνοι που του επιβάλλει η οικογένεια, αλλά επιλέγει από τον σαφώς πιο διευρυμένο κύκλο των υποψήφιων φίλων που γνωρίζει στο σχολείο ή τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Τώρα η κοινωνική του συμπεριφορά, υπό φυσιολογικές συνθήκες, είναι αποδεκτή και σύμφωνη με τους νόμους της ενήλικης ζωής, παίζει και απολαμβάνει το ομαδικό παιχνίδι ενώ μοιράζεται τα παιχνίδια και τα πράγματά του με άλλα παιδιά.

Συναισθήματα
Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο μεγαλύτερη σταθερότητα και διάρκεια εμφανίζουν τα συναισθήματά του, ενώ από την άλλη έχουν μικρότερη ένταση σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό προκύπτει κυρίως από το ότι το παιδί των 5-6 ετών μπορεί και διαχωρίζει με σαφήνεια τον εαυτό του από τους άλλους. Η ντροπή, η αυτοαξιολόγηση, η περηφάνεια, η ενοχή είναι μερικά από τα συναισθήματα που για πρώτη φορά βιώνει το παιδί των 5-6 ετών, ως αποτέλεσμα του ότι έχει εσωτερικεύσει τους κοινωνικούς κανόνες, τους κανόνες που ισχύουν στο οικογενειακό, το σχολικό, το φιλικό του περιβάλλον (νιώθει υπερηφάνεια όταν οι πράξεις του είναι συμβατές με τους κανόνες και άγχος όταν οι πράξεις του είναι ασύμφωνες). Λόγω της ανεπτυγμένης γλωσσικής ανάπτυξής του, το παιδί μπορεί και εκτονώνει τη συναισθηματική του φόρτιση αυτής της ηλικίας, εκφράζοντας όσα νιώθει λεκτικά. Ο δικός μας ρόλος στη φάση αυτή είναι καθοριστικός, αφού πρέπει να ενθαρρύνουμε το παιδί στο να εκδηλώνει και να εκφράζει τα όσα νιώθει με τα μέσα που διαθέτει (γλώσσα, κινήσεις του σώματος, τόνος της φωνής κλπ.).

Μαρτυρία
«Για να προετοιμάσουμε το παιδί των 5-6 ετών για την είσοδό του στο σχολείο, μπορούμε να εφαρμόσουμε απλές, καθημερινές τακτικές που θα το βοηθήσουν να ενταχθεί ομαλά στην σχολική τάξη και να έχει την πρέπουσα συμπεριφορά μέσα σε αυτήν.
· Κάθε φορά λοιπόν που το παιδί μας ακολουθεί μια οδηγία και την φέρει εις πέρας επιτυχώς, το επαινούμε. Έτσι, θα νιώσει περήφανο για τον εαυτό του, θα αισθανθεί όμορφα και θα θέλει να επαναλάβει την καλή συμπεριφορά για να εισπράξει ξανά τόσο την επιβράβευση, όσο και το ευχάριστο συναίσθημα.
· Μια ακόμη καλή τεχνική είναι να δίνουμε εμείς το καλό παράδειγμα, αδιαλλείπτως. Οι δικοί μας καλοί τρόποι σύντομα θα γίνουν και δικοί του, οπότε θα είναι έτοιμο να τους δοκιμάσει στην πράξη, στην σχολική τάξη!
· Τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα παζλ, η ζωγραφική με γέμισμα συγκεκριμένων πλαισίων είναι δραστηριότητες που απαιτούν αυτοσυγκέντρωση. Εκθέτουμε λοιπόν το παιδί μας σε τέτοια παιχνίδια, προκειμένου να ασκήσουμε την αυτοσυγκέντρωση που θα του χρειαστεί στο σχολικό περιβάλλον.
· Τέλος, εξασκούμε τις ακουστικές δυνατότητες του παιδιού διαβάζοντας μαζί του βιβλία της αρεσκείας του. Αφού ολοκληρώσουμε την ανάγνωση, ρωτάμε το παιδί να μας κάνει μια σύνοψη, να μας περιγράψει τους λόγους για τους οποίους προτιμά την συγκεκριμένη ιστορία, τι θα άλλαζε αν είχε τη δυνατότητα κλπ. Έτσι, σταδιακά θα συνηθίσει να ακούει με προσοχή, συγκρατώντας την ουσία».


Πηγή κειμένου : www.babyspace.gr

ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΟ ΖΩΗ 


Η ευτυχία στην ενήλικο ζωή μπορεί ενδεχομένως να καθοριστεί από την ποιότητα σχέσεων στην παιδική ηλικία-και όχι από την εγκεφαλική ισχύ ή την ακαδημαϊκή απόδοση, υποδεικνύουν Αυστραλοί ερευνητές.
Ο Dr. Victor Fornari, του North Shore-LIJ Health System στο New Hyde Park, δήλωσε ότι αυτό δείχνει ότι υπάρχει σημαντική σχέση μεταξύ της προσαρμοστικότητας ως παιδί και της προσαρμοστικότητας ως ενήλικος. Πρόσθεσε ότι η ακαδημαϊκή απόδοση, μόνη της, δεν αρκεί να οδηγήσει στην ευεξία.
Η εκμάθηση των μυστικών της ‘καλής ζωής’ έχει καθοδηγήσει τα ανθρώπινα κατορθώματα για πολλά χρόνια. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ερευνητή Craig Olsson, του Deakin University και του Murdoch Children’s Research Institute στη Μελβούρνη, ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η ακαδημαϊκή επιτυχία συνδέονται στενά με την ευτυχία.
Αντί να εστιάσει σε κάποιον από αυτούς τους παράγοντες, ο Olsson αποφάσισε να εστιάσει στην αίσθηση συνοχής, σύνδεσης, θετικής αντιμετώπισης και σε θετικές αξίες.
Η ‘συνοχή’ αφορούσε το αν το παιδί αισθανόταν ότι η ζωή του είχε νόημα και μπορούσε να την ελέγξει, η κοινωνική ενασχόληση εξέταζε τη συμμετοχή σε οργανωμένες δραστηριότητες όπως αθλήματα, οι στρατηγικές αντιμετώπισης περιλάμβαναν τη χρήση συναισθηματικής στήριξης και η κοινωνική συμπεριφορά περιλάμβανε αν το παιδί αισθανόταν άξιο εμπιστοσύνης, ευγενικό και αξιόπιστο.
Κάποιος με υψηλή επίδοση στους παραπάνω τομείς θα ήταν άνθρωπος λιγότερο απορροφημένος με το πόσο αισθάνεται και τι μπορεί να κατορθώσει και με περισσότερο ενδιαφέρον για το πώς ζει και τις αξίες που χρησιμοποιεί για να καθοδηγήσει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο, εξήγησε ο Olsson.
Σύμφωνα με την έρευνα, που παρακολούθησε περισσότερους από 800 Νεοζηλανδούς για 32 χρόνια, από την ηλικία των 3 ετών, τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σχετίζονταν με μεγαλύτερη ευτυχία στην ενήλικο ζωή. Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Journal of Happiness Studies.’
Η ανάπτυξη της γλώσσας και η επιτυχία στις σπουδές κατά την εφηβεία είχαν ασθενή σχέση με την ευεξία, ανακάλυψαν οι ερευνητές.
Χρησιμοποιώντας αξιολογήσεις από γονείς και δασκάλους οι ερευνητές όρισαν ως κοινωνική σύνδεση στην παιδική ηλικία το γεγονός ότι κάποιος είναι αρεστός, όχι απομονωμένος και με αυτοπεποίθηση.
Στους εφήβους, η κοινωνική σύνδεση μετρήθηκε από την προσκόλληση σε γονείς, συμμαθητές, σχολείο και έναν στενό φίλο, πλέον της συμμετοχής σε ομάδες και κλαμπ δραστηριοτήτων.
Ο ερευνητής δήλωσε ότι το περιβάλλον παρέχει σημαντικές ευκαιρίες μάθησης για παιδιά και νέους, εξέταση και υιοθέτηση αξιών όπως ευγένεια, πίστη, φροντίδ, που είναι ο συνδετικός κρίκος για τις θετικές σχέσεις κατά τη διάρκεια της ζωής.
Πηγές: ‘Journal of Happiness Studies.’

Λόγια Σοφά


Λόγια Σοφά

«Μη δείχνεις ποτέ στα παιδιά σου ένα αυστηρό πρόσωπο. 

Η γλύκα σου κερδίζει την αγάπη τους. Αν κάνουν κάποιο 

λάθος μάθε τα να το διορθώνουν με τη βοήθεια της 

στοργικής τους μητέρας» ΦΩΚΥΛΊΔΗΣ