Η ικανότητα να γράφουμε είναι μια πιο σύνθετη ικανότητα από όσο νομίζουμε. Το γράψιμο επηρεάζεται από την ανάπτυξη της αισθησιοκινητικής, αντιληπτικής και γνωστικής ικανότητας. Ο πιο σωστός και κοινά αποδεκτός τρόπο να πιάνουμε το μολύβι είναι με τα τρία δάχτυλα (αντίχειρας – δείκτης – μέσος) τα δάχτυλα δηλαδή που κάνουμε το σταυρό μας. Παρόλα αυτά υπάρχουν και άλλοι τρόποι πιασίματος του μολυβιού που είναι το ίδιο αποτελεσματικοί σύμφωνα με τους επιστήμονες. Είναι πολύ σημαντικό να πιάνουμε σωστά το μολύβι με όσο το δυνατόν λιγότερη πίεση στους μύες.

Είναι σημαντικό το παιδί από τη στιγμή που αρχίζει να πιάνει στα χέρια του μολύβι (ξυλομπογιά, μαρκαδόρο ή οποιοδήποτε αντικείμενο γραφής) να περάσει από όλα τα στάδια πιασίματος και να μην περιμένουμε να κρατήσει σωστά το μολύβι. Και είναι σημαντικό, γιατί βοηθάει στην εξάσκηση της λεπτής κινητικότητας και της γενικότερης ικανότητας του χεριού να πιάνει. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να πιέζουμε τα μικρά παιδιά να πιάνουν σωστά το μολύβι και να τα ζορίζουμε να το κρατήσουν όπως θέλουμε εμείς, αλλά να τους δίνουμε το χρόνο που χρειάζονται να προσαρμόζονται στο σωστό τρόπο κρατήματος του μολυβιού. Αν το παιδί μάθει να κρατάει λάθος το μολύβι (επειδή το πιέσαμε να το κάνει νωρίτερα) το πιθανότερο είναι πως μετά δε θα μπορέσει να διορθώσει το λάθος κράτημα του μολυβιού.

Για να μπορέσει ένα παιδί να πιάσει σωστά το μολύβι θα πρέπει να αναπτυχθούν οι μύες του στους ώμους και στα χέρια. Για να επιτευχθεί αυτό προτρέπουμε τα μικρά παιδιά να παίρνουν μέρος σε μια σειρά από δραστηριότητες αδρής κινητικότητας, όπως μπουσούλισμα, σκαρφάλωμα, σπρώξιμο, ώστε οι μύες στους ώμους και τα χέρια να δυναμώσουν , να γίνουν πιο σταθεροί και κατ’ επέκταση το πιάσιμο του μολυβιού να γίνει με πιο σωστό και  ώριμο τρόπο.

Αν πιέσουμε το παιδί να κρατήσει το μολύβι “σωστά” πριν να είναι οργανικά έτοιμο, τότε το πιθανότερο είναι να το δούμε να πιάνει το μολύβι με περίεργους τρόπους, να μην μπορεί να κατευθύνει το μολύβι ή το μαρκαδόρο και έτσι να μην μένει ευχαριστημένο με το αποτέλεσμα που φέρνει. Απόρροια αυτής της δυσάρεστης κατάστασης είναι σταδιακά το παιδί να αποφεύγει να ασχολείται με ανάλογες δραστηριότητες και σε πολλές περιπτώσεις να φτάνει σε σημείο να τις αποστρέφεται.

ΤΑ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΑ ΣΤΑΔΙΑ:

1-2 ετων:

Το παιδί πιάνει το αντικείμενο γραφής με τη γροθιά του. Μοιάζει σαν να πιάνει ξίφος και μουτζουρώνει στη σελίδα χρησιμοποιώντας όλο το χέρι (από τον ώμο έως τα δάχτυλα).

2-3 ετών:

Το παιδί χρησιμοποιεί όλα του τα δάχτυλα για να πιάσει το εργαλείο γραφής αλλά ο καρπός είναι έτσι γυρισμένος, ώστε η παλάμη να κοιτάει προς τα κάτω. Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν αρχίσει να σταθεροποιούν τους ώμους τους, όποτε τώρα η κίνηση έρχεται από τον αγκώνα και κάτω. Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά είναι σε θέση να κάνουν μια ευθεία γραμμή ή μια καμπύλη.

3-4 ετών:

Τα παιδιά κρατούν τώρα το εργαλείο γραφής με 4 δάχτυλα και το κρατούν δημιουργώντας ένα τόξο μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη. Η κίνηση τώρα έρχεται περισσότερο από τον καρπό και την παλάμη, ενώ τα δάχτυλα κινούνται τώρα όλα μαζί. Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά συνήθως μπορούν να ενώνουν τελείες προκειμένου να σχεδιάσουν μια εικόνα, να σχεδιάσουν σε ζιγκ-ζαγκ καθώς και γραμμές που τέμνονται. Προσπαθούν επίσης να ζωγραφίσουν απλά ανθρωπάκια.

4-6 ετών:

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία συνήθως χρησιμοποιούν 3 δάχτυλα για να κρατούν το εργαλείο γραφής και μάλιστα τα τρία αυτά δάχτυλα λειτουργούν ως μια ενότητα. Τα σκίτσα των ανθρώπων γίνονται τώρα με περισσότερες λεπτομέρειες.

Όσο τα δάχτυλα που κρατούν το μολύβι αρχίζουν να κινούνται ανεξάρτητα, ο παράμεσος και το μικρό δάχτυλο αρχίζουν να στρέφονται προς την παλάμη, το άνοιγμα μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη-μέσου μεγαλώνει και το εργαλείο γραφής το κρατάνε πιο κοντά στη μύτη του, έτσι ώστε η γραφή να προέρχεται από τις άκρες των δακτύλων.

 το τελικό στάδιο που είναι και ο απώτερος στόχος:   

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ

ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΣΤΟΥ ΚΡΑΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΟΛΥΒΙΟΥ

Ικανότητα να χρησιμοποιούμε διαφορετικά ποσοστά πίεσης – Ελαφρύ άγγιγμα

Δράσεις για παιδιά:

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ

Δράσεις για παιδιά:

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ

Δράσεις για παιδιά:

ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΡΠΟ

Δράσεις για παιδιά:

πηγη:http://www.kindykids.gr/parents/581-piasimo-molyvi.html

Τα επιβραβεύουν υπερβολικά. Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας, είναι αυτό που νιώθουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Οι υπερβολικοί έπαινοι και οι συνεχείς επιβραβεύσεις έχουν ως αποτέλεσμα τα παιδιά να χρειάζονται συνεχώς κάποιον άλλο για να τους επιβεβαιώνει πόσο καλά και ικανά είναι. Επίσης σταδιακά αγχώνονται, αφού το κυνήγι του επαίνου γίνεται αυτοσκοπός, ενώ όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν υπάρξει έπαινος, τα παιδιά νιώθουν αποτυχημένα.

Ενδιαφέρονται μόνο γα τα αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία κάθε φορά, είτε πρόκειται για τους βαθμούς στο σχολείο, είτε για αθλητικές επιδόσεις, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η προσπάθεια. Η αυτοεκτίμηση χτίζεται, όταν οι γονείς δίνουν στο παιδί να καταλάβει πώς αναγνωρίζουν και εκτιμούν την προσπάθεια που έκανε, τον αγώνα που κατέβαλε ανεξαρτήτου αποτελέσματος.

Επεμβαίνουν συνεχώς. Κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να αποτυγχάνει και να στεναχωριέται, γι’ αυτό ενστικτωδώς οι περισσότεροι επεμβαίνουν για να το προστατέψουν και να το γλιτώσουν από την αποτυχία. Όμως, πώς ένα παιδί θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση, αν δεν προσπαθήσει το ίδιο, αν δεν κάνει λάθη και αν τελικά δεν μάθει μέσα από αυτά; Επιπλέον, αν κάνετε τα πάντα εσείς, το παιδί θα νομίζει ότι δεν το εμπιστεύεστε.

Δεν ακούν τα παιδιά τους. Πολλές φορές αυτό που χρειάζονται τα παιδιά από τους γονείς είναι να σταματήσουν και να τα ακούσουν. Να ακούσουν αυτά που θέλουν να πουν, αυτά που σκέφτονται, αυτά που νιώθουν. Απλά να τα ακούσουν και να τους δείξουν ότι υπολογίζουν τη γνώμη και τα συναισθήματα τους.

Βάζουν ταμπέλες. Οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί και οι ταμπέλες που συχνά χρησιμοποιούν οι γονείς, είναι ότι χειρότερο για την αυτοεκτίμηση των παιδιών. Μπορεί για εσας ένας χαρακτηρισμός να φαίνεται αθώος, στην πραγματικότητα όμως πληγώνει βαθιά τα συναισθήματα του παιδιού.

Πρόκειται για ένα θέμα που χρήζει τεράστιας προσοχής, τόσο από τους γονείς όσο και από τους δασκάλους και νηπιαγωγούς, καθώς όσο πιο νωρίς αρχίσει η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση τόσο περισσότερη προστασία θα παρέχουμε στα παιδιά. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά θα πρέπει να νιώσουν πως ζουν σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και εμπιστοσύνης και πως οτιδήποτε τους συμβεί θα έχουν κάποιον δίπλα τους να τα βοηθήσει. Θα πρέπει να καταλάβουν πως δεν είναι υποχρεωμένα να εμπλέκονται σε καταστάσεις που τους προκαλούν ντροπή ή φόβο και πως πρέπει να λένε «ΟΧΙ» σε αυτές. Θα πρέπει να διδαχθούν πως το σώμα τους τους ανήκει και πως κανένας δεν έχει δικαίωμα να τους αγγίζει στα σημεία που συνήθως καλύπτονται από εσώρουχα.

Κάποιες τακτικές που μπορούν να ακολουθήσουν οι γονείς στο σπίτι:

Από τη νηπιακή ηλικία κατά τη διάρκεια του μπάνιου, δώστε το σφουγγάρι στο παιδί για να πλύνει μόνο του τα επίμαχα σημεία. Με τον τρόπο αυτό θα καταλάβει πως εκεί δε βάζει κανείς άλλος το χέρι του. Όταν αλλάζει εσώρουχα, πείτε του να το κάνει μόνο του και καλό θα είναι να το αφήνετε λίγα λεπτά μόνο του στο δωμάτιο. Η φράση «Έλα, μην ντρέπεσαι τον θείο Αριστείδη» δε στέκει σε καμία περίπτωση, φυσικά και πρέπει να ντρέπεται τον θείο Αριστείδη και τον κάθε θείο, ειδάλλως θα του είναι εύκολο να ξεγυμνώνεται μπροστά στον καθένα. Από μια ηλικία και μετά καλό είναι να σταματήσουν τα χτυπήματα, τσιμπήματα και κάθε είδους πειράγματα στον ποπό και τα υπόλοιπα σημεία ώστε να μη θεωρούνται φυσιολογικά τα αγγίγματα εκεί. Επίσης, συζητήσεις σχετικά με τις επίμαχες περιοχές του σώματος του παιδιού μπροστά σε άλλα άτομα πέρα από τους γονείς, τους γιατρούς ή τους εκπαιδευτικούς (αν πρόκειται για κάποιο θέμα υγείας που θα πρέπει να γνωρίζουν) δε χρειάζεται να γίνονται. Αυτό θα τους βοηθήσει να μην ξεκινούν παρόμοιες συζητήσεις με τον οποιονδήποτε. Το παιδί θα πρέπει να κοιμάται στο δικό του κρεβάτι και όχι μαζί με τους γονείς του ώστε να μη συνηθίσει στη συνύπαρξη με άλλα άτομα (κυρίως άντρες) στο κρεβάτι. Μην αφήνετε το παιδί στον ίδιο χώρο μόνο του με κάποιον που δεν εμπιστεύεστε και μην επιτρέπετε στον «περίεργο» συγγενή να το παραλάβει από το σχολείο ή να το πάει βόλτα. Παρατηρείτε πάντα τη συμπεριφορά του. Μια ξαφνική αλλαγή απέναντι σε συγκεκριμένο πρόσωπο, μια άρνηση να τον επισκεφτεί, μια ντροπή να τον κοιτάξει, πολλά και απρόσμενα δώρα από εκείνον, ένας ξαφνικός φόβος για το σκοτάδι, ενούρηση στο κρεβάτι του, εφιάλτες, αλλαγές στην καθημερινότητα και τη συμπεριφορά του κ.α., μπορεί να είναι δείγματα πως κάτι δεν πάει καλά. Σε καμία περίπτωση μην αγνοήσετε, αποπάρετε ή αμφισβητήσετε το παιδί αν σας αναφέρει κάτι. Θα το αποθαρρύνετε και δύσκολα θα σας «ανοιχτεί» ξανά. Θυμηθείτε πως δεν έχει κάποιο άλλο πρόσωπο στο οποίο μπορεί να απευθυνθεί και, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει περίπτωση να τα έχει βγάλει από το μυαλό του!

Πέρα από τους γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να βοηθήσουν τους μαθητές τους:

Μιλήστε στους μαθητές σας με ειλικρίνεια για όλα τα σημεία του σώματός τους, με σωστή χρήση των όρων, εξηγώντας χωρίς ενδοιασμούς τη λειτουργία τους. Τονίστε τη σημασία των γεννητικών οργάνων και δώστε βαρύτητα στο ότι κανείς δεν επιτρέπεται να τους αγγίζει εκεί. Μην επιτρέπετε στους μαθητές σας να παίζουν μεταξύ τους πιάνοντας τα απόκρυφα σημεία τους. Δώστε σημασία στην ξαφνική αλλαγή συμπεριφοράς του παιδιού ή της επίδοσής του στα μαθήματα. Επιθετικότητα προς τους συμμαθητές του, αδιαφορία, απομόνωση, έλλειψη αυτοεκτίμησης, μη συμμετοχή στο μάθημα, φόβος, υπερβολική ντροπαλότητα και ατολμία μπορεί να έχουν σχέση με κάποια μορφή κακοποίησης. Αφήστε το παιδί να σας μιλήσει αν το επιθυμεί και μην υποτιμήσετε τα λόγια του λέγοντάς του πως δεν κατάλαβε καλά. Αν αντιληφθείτε κάτι μιλήστε με το παιδί, προσέχοντας να μην το τρομάξετε ή το κάνετε να νιώσει υπεύθυνο για ό,τι έγινε. Προσπαθήστε να μιλήσετε και με τους γονείς (δεν υπάρχει πιο δύσκολο θέμα, το ξέρω) ή ζητήστε βοήθεια από κάποιον αρμόδιο λειτουργό.

Όπως και να έχει πάντως, είτε γονιός είτε εκπαιδευτικός, αν το ένστικτό σας λέει πως κάτι δεν πάει καλά με το παιδί, μην το προσπεράσετε με ένα «Αποκλείεται», γιατί όλες οι τρομακτικές ιστορίες που ακούμε κατά καιρούς είχαν ξεκινήσει με ένα «Αποκλείεται».

http://protaodaskalos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_27.html

Βιβλιογραφία
Κουρκούτας, Η. Ε., 2007, Προβλήματα Συμπεριφοράς στα Παιδιά – Παρεμβάσεις στο Πλαίσιο της Οικογένειας και του Σχολείου, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
Λαμπίρης, Γ. Απ., 2006, Προβλήματα Συμπεριφοράς στην Τάξη. Στρατηγικές Πρόληψης και Στρατηγικές Αντιμετώπισης, Επιστημονικό Βήμα, τ. 5.
Τριλίβα, Σ. & Chimienti, G., 1998, Εγώ και Εσύ γινόμαστε Εμείς – Πρόγραμμα Ελέγχου των Συγκρούσεων, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα.

http://www.my-family.gr/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/