ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ :-)

Τυχαία συνάντηση

Φεβ 20222

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Εκπαιδευτικές Δραστηριότητες, ΕΡΓΑ Scratch, ΤΠΕ - Πληροφορική | με ετικέτα Εκπαιδευτικές Δραστηριότητες, ΕΡΓΑ Scratch, ΤΠΕ - Πληροφορική | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Μία φιγούρα χαιρετάει αναλόγως

Φεβ 20222

Μετάβαση στο scratch.mit.edu.

Τα πρώτα βήματα της φιλοσοφίας συνδέονται στενά με την επιστήμη ως διαδικασία αναζήτησης της αλήθειας. Η διήγηση των μύθων δεν είναι επαρκής εξήγηση για το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος. Δεν είναι όμως όλοι έτοιμοι να αποτινάξουν την έννοια του θεού ως δημιουργού του σύμπαντος.

Οι Φυσικοί φιλόσοφοι πρώτοι αποδεσμεύουν τον θεό από την εμπλοκή του στα ανθρώπινα και ερευνούν τη φύση των πραγμάτων. Θεωρούν ότι η ύλη είναι το πρωταρχικό στοιχείο και εκεί είναι που θα πρέπει να αναζητηθεί η αφετηρία. Ο Αριστοτέλης έχει σπουδάσει στην Πλατωνική Ακαδημία αλλά ταυτόχρονα έχει μελετήσει όλους τους Φυσικούς φιλοσόφους. Στο δικό του φιλοσοφικό σύστημα ο θεός δεν δημιουργεί τον κόσμο, όπως στον Πλάτωνα. Ούτε επιβραβεύει την καλοσύνη μετά τον θάνατο. Με λίγα λόγια, δεν αναμειγνύεται ολωσδιόλου στον κόσμο μας. Και όμως υπάρχει.

Για να κατανοήσει κανείς την έννοια του θεού στον Αριστοτέλη θα πρέπει να έχει υπόψη του τη φυσική του φιλοσοφία. Ο κόσμος είναι αιώνιος. Δεν υπάρχει στιγμή δημιουργίας. Αλλά τότε πώς εξηγείται η κίνηση στο σύμπαν και στη φύση; Πώς κινούνται τα όντα; Πώς μεταβάλλονται, αλλοιώνονται, αυξάνουν και φθίνουν, γεννιούνται και πεθαίνουν; Όλες αυτές οι μεταβολές ονομάζονται από τον ίδιο κινήσεις. Η κίνηση παίζει πρωταρχικό ρόλο τόσο στη φύση (στον «υποσελήνιο» κόσμο) όσο και στον αΐδιο ουράνιο κόσμο. Ο Αριστοτελικός «θεός» δεν δημιουργεί το σύμπαν ούτε τους ανθρώπους. Αλλά είναι αυτό που δίνει την πρώτη κίνηση, χωρίς να κινείται. Συνεπώς, σύμφωνα με τον ίδιο, οι προηγούμενες θεωρίες δεν προσφέρουν επαρκή εξήγηση. Ούτε οι θεολόγοι ούτε και οι φυσικοί φιλόσοφοι έχουν λύσει το θέμα.

«Επιπλέον, αν [ισχυριζόμασταν] όπως λένε οι θεολόγοι που γεννούν [το σύμπαν] από τη νύχτα, ή όπως οι φυσικοί που λένε ότι όλα τα πράγματα ήταν μαζί, αυτό θα ήταν κάτι αδύνατο. Γιατί πώς θα κινούνταν αν κάποιο αίτιο δεν ήταν ενεργό; […] Γι’ αυτόν τον λόγο ορισμένοι θέτουν μία αιώνια ενέργεια, όπως ο Λεύκιππος και ο Πλάτωνας, καθώς λένε ότι υπάρχει αιώνια κίνηση. Αλλά δεν λένε το γιατί ούτε με ποιον τρόπο ούτε την αιτία που κινείται έτσι και όχι αλλιώς. […] Υπάρχει λοιπόν και κάτι το οποίο κινεί. Επειδή όμως αυτό που κινεί και κινείται είναι το μέσον, υπάρχει κάτι που κινεί χωρίς να κινείται, δηλαδή κάτι αιώνιο που είναι και ουσία και ενέργεια (ἀΐδιον καὶ οὐσία καὶ ἐνέργεια οὖσα.)»

Αριστοτέλης, Μετά τα φυσικά 1071b26-1072a26

Ο Αριστοτέλης θέτει τις απορίες περί πρώτης κινήσεως στο δημοφιλές Λ’ βιβλίο των Μετά τα φυσικά, όπου εξηγεί τον ρόλο του θεού στο όλον. Η ονομασία ποικίλει: θεός, πρώτο κινούν ακίνητο, νοήσεως νόησις σημασιολογικά ταυτίζονται και χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν την αφετηρία της κίνησης και όχι του κόσμου, καθώς (ακολουθώντας τον Ηράκλειτο) ξεκινά από την παραδοχή ότι ο κόσμος δεν έχει αρχή. Είναι αγέννητος και άφθαρτος, επομένως το πρόβλημα της δημιουργίας εκ του μηδενός λύνεται αυτόματα. Πώς θα εξηγηθεί όμως η κίνηση και δη και η αρχή της;

Ο θεός δίνει την πρώτη κίνηση στο όλον και ταυτόχρονα παραδίδει τα ηνία στη φύση. Από κει και πέρα δεν θα επέμβει ποτέ ξανά. Ο θεός του Αριστοτέλη αποτελεί τη δική του λογική λύση του προβλήματος της κίνησης του κόσμου. Όντας ο ίδιος ακίνητος αποτελεί την αφετηρία της κίνησης του σύμπαντος. Του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου. Του ουρανού και της φύσης. Όλα ξεκινούν από αυτή την αρχή. Δεν είναι όμως υλική αρχή όπως αυτή που αναζητούσαν οι Φυσικοί φιλόσοφοι. Ο θεός είναι ενέργεια, όπως και η ζωή του. Η έννοια του νου είναι καθοριστική και πολύπλοκη. Αποτελεί την αρχή, το υποκείμενο και αντικείμενο της νοήσεως. Αλλά ο Αριστοτέλης θα επανέλθει σε επόμενο κεφάλαιο στη λειτουργία του νου. Θα αρκεστεί στην περιγραφή της ζωής του θεού, στην οποία μετέχουμε και εμείς για μικρό διάστημα, διότι ο θεός υπάρχει για πάντα ενώ για εμάς αυτό είναι αδύνατο:

«Και η ζωή βέβαια ανήκει στον θεό. Διότι η ενέργεια του νου είναι ζωή, και εκείνος είναι η ενέργεια. Και η καθεαυτή ενέργειά του είναι η άριστη και αιώνια ζωή. Λέμε λοιπόν ότι ο θεός είναι ζωντανό ον αιώνιο και άριστο (φαμὲν δὴ τὸν θεὸν εἶναι ζῷον ἀΐδιον ἄριστον,), ώστε σ’ αυτόν ανήκει η ζωή και ο συνεχής και αιώνιος χρόνος. Διότι αυτό είναι ο θεός.»

Αριστοτέλης, Μετά τα φυσικά 1072b27-30

Ο Αριστοτέλης θα μιλήσει για τους πλανήτες και την κίνησή τους, για να καταλήξει στις παραδόσεις για τους θεούς. Γνωρίζει τις θεωρίες και τους μύθους αλλά απορρίπτει τις ανθρωπομορφικές αντιλήψεις που κληροδοτήθηκαν, ωστόσο αναγνωρίζει ότι εξυπηρετούν ακόμη και στην εποχή του συμφέροντα:

«Έχει παραδοθεί από τους αρχαίους και τους παλαιότερους σε σχήμα μύθου στους επόμενους ότι οι θεοί είναι έτσι και ότι τα ουράνια σώματα είναι θεοί και ότι το θείο περιέχει όλη τη φύση. Τα υπόλοιπα προστέθηκαν αργότερα μυθολογικά για την υπακοή των πολλών και για τη χρησιμοποίησή τους στους νόμους και το συμφέρον (πρὸς τὴν πειθὼ τῶν πολλῶν καὶ πρὸς τὴν εἰς τοὺς νόμους καὶ τὸ συμφέρον χρῆσιν).»

Αριστοτέλης, Μετά τα φυσικά 1074b1-5

Η Αριστοτελική θεωρία του θεού είναι πρωτότυπη και ακόμη και ο συγγραφέας κατανοεί τη δυσκολία της ερμηνείας της, όσον αφορά την κατάσταση του νου (τὰ δὲ περὶ τὸν νοῦν ἔχει τινὰς ἀπορίας). Θα πρέπει να εξηγήσει το αντικείμενο της νόησης, καθώς αν δεν νοεί τίποτε θα είναι σαν να κοιμάται. Αν πάλι νοεί κάτι άλλο δεν θα είναι άριστη ουσία. «Τι είναι αυτό που νοεί;», δείχνει να απορεί, για να καταλήξει: Ο θεός και το αντικείμενό του ταυτίζονται. Ο θεός νοεί (μόνο) τον εαυτό του. Ως νους νοεί το νοητό. Είναι νοήσεως νόησις.

Ο θεός του Αριστοτέλη πραγματώνει τον δικό του σκοπό. Δίνει την πρώτη κίνηση στον αιώνιο κόσμο χωρίς να κινείται ο ίδιος και με αυτό τον τρόπο διασφαλίζει τη συνέχειά του. Δεν επεμβαίνει στη φύση. Οι φυσικοί νόμοι είναι ανεξάρτητοι από αυτόν. Όντας αιώνια ζωή νοεί το ίδιο του το είναι. Η ενέργειά του απαλλαγμένη από την ύλη ενώνει το όλον.

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Φιλοσοφία | με ετικέτα Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Ο μορφωμένος άνθρωπος

Ιαν 202230

Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον άνθρωπο, που, ενώ είναι κορυφή στο επάγγελμά του, σε μία συνηθισμένη συζήτηση ξεστομίζει ανοησίες; Που δεν μπορεί να κατανοήσει απλά, καθημερινά ζητήματα και η προσωπική του ζωή είναι ακατάστατη και θλιβερή; Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ένας μορφωμένος άνθρωπος με υψηλή νοημοσύνη, που διαπρέπει σε δύσκολα επιστημονικά πεδία, στα μικρά, καθημερινά τα κάνει μαντάρα;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια. Ήδη από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτό το παράδοξο και μία πολύ ικανοποιητική εξήγηση έδωσε ο Ισοκράτης, ο σπουδαίος δάσκαλος του 4^ου αι. π.κ.χ. Μία εξήγηση τόσο απλή, που αναρωτιέται κανείς γιατί δεν της δώσαμε τη σημασία που της αξίζει.

Ο Παναθηναϊκός λόγος

Τον λόγο αυτό τον έγραψε ο Ισοκράτης σε ηλικία 94 ετών, με στόχο να κάνει έναν απολογισμό του έργου του και να απαντήσει στους επικριτές του, που τον κατηγορούσαν για δογματισμό και αδιαλλαξία, καθώς ο Ισοκράτης ήταν απόλυτος στις απόψεις του. Στον πρόλογο αυτού του έργου, παρουσιάζει την άποψή του για τον πραγματικά μορφωμένο άνθρωπο, μία άποψη που, ούτε τότε ούτε σήμερα μπορεί κανείς εύκολα να δεχτεί εύκολα.

Η σκέψη πάνω στην οποία βασίζει τα συμπεράσματά του ο Ισοκράτης είναι η εξής: πολλοί άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ώριμη ηλικία και έχουν τελειοποιηθεί στη Γεωμετρία ή κάποια άλλη επιστήμη, ή κάποιο άλλο εξειδικευμένο πεδίο και μάλιστα διδάσκουν και άλλους, στα καθημερινά ζητήματα της ζωής αποδεικνύονται πιο ανόητοι από τους μαθητές τους. Για να μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν στ’ αλήθεια μορφωμένοι θα πρέπει πια σε αυτή την ηλικία:

να έχουν την οξυδέρκεια να ερμηνεύουν σωστά τις περιστάσεις και να επωφελούνται από αυτές.
να είναι αξιοπρεπείς, δίκαιοι και ανεκτικοί με τους ενοχλητικούς ανθρώπους. Να φέρονται με καλοσύνη και πραότητα στους φίλους τους.
να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους και να διαχειρίζονται γενναία τις συμφορές.
να μην αφήνουν τις ευτυχείς συγκυρίες να τους διαφθείρουν. Να μην χαίρονται περισσότερο με όσα κέρδισαν κατά τύχη απ’ όσο χαίρονται με όσα κέρδισαν με τον κόπο και την ορθή τους σκέψη.

Αυτόν που συνδυάζει όλα τα παραπάνω θεωρεί ο Ισοκράτης μορφωμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σκέφτεται συνετά και μετρημένα, ώστε να αναγνωρίζει το συμφέρον του και το επιδιώκει, χωρίς να περιφρονεί τους άλλους γύρω του.

Πώς γίνεται

Για να αποκτήσουμε την πρακτική σοφία που περιγράφει ο Ισοκράτης, ο μόνος τρόπος είναι η διδασκαλία της ρητορικής. Η ρητορική τέχνη διδάσκει πώς να χρησιμοποιούμε τον λόγο με τέτοιον τρόπο, ώστε να κάνουμε τις θέσεις μας κατανοητές και να πείθουμε τους ακροατές μας για την ορθότητά τους. Ο Ισοκράτης ισχυρίζεται πως, όποιος κατακτήσει αυτό το ταλέντο, αποκτά εκείνες τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον μορφωμένο άνθρωπο, εκείνον που μπορεί να επιτύχει στη ζωή του περισσότερα από κάθε άλλον.

by Έλσα Νικολαΐδου

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Φιλοσοφία | με ετικέτα Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Ιαν 202230

Εξάρτηση, τοξική αγάπη, συναισθηματική αποστασιοποίηση από το βαθύτερο «εγώ»: αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το τρίπτυχο των εθιστικών διαπροσωπικών σχέσεων που δραπετεύουν από τα πλαίσια της υγιούς έκφρασης της αγάπης και της οικειότητας και εμφορούνται το προσωπείο της υπερβολικής αγάπης που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αμυντικός μηχανισμός που συνδέεται άρρηκτα με βιώματα της παιδικής ηλικίας.

Μία άλλη διάσταση κακοποιητικών σχέσεων παρατηρείται σε άτομα που έχουν δεχτεί οποιουδήποτε είδους κακοποίηση και παραμένουν δέσμια των θυτών.

Ουσιαστικά δηλαδή το θύμα- ξενιστής αναπτύσσει εξαρτητική σχέση από το θύτη-παράσιτο δείχνοντας κάποια θετικά συναισθήματα που μπορεί να λάβουν τη μορφή αφοσίωσης, υποστήριξης, συμπάθειας ή ακόμη και αγάπης.

Παρατηρείται, λοιπόν, μία ομοιότητα του θύματος με ένα βρέφος ως προς τον ασυνείδητο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένα μωρό για να επιβιώσει. Πρόκειται ασφαλώς για μία ψυχολογική διαταραχή με την έννοια ότι αναφερόμαστε σε μία φυσιολογική αντίδραση σε μία αφύσικη κατάσταση αν και έχει αμφισβητηθεί από κάποιους επιστήμονες καθώς δεν συμπεριλαμβάνεται στο DSMV, τη βίβλο των ψυχιατρικών διαταραχών και δεν έχει γίνει επαρκή ακαδημαϊκή έρευνα για το θέμα.

Οι ομάδες ανθρώπων στις οποίες παρατηρείται το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» όπως ονομάστηκε από τους ψυχολόγους αυτό το συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων θύματα αιμομιξίας ή trafficking, φυλακισμένους πολέμου, κακοποίηση παιδιών ή γυναικών κ.ά..Σε πιο απλό επίπεδο, χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα από την καθημερινότητα θα αναφερθώ σε φράσεις που ίσως έχετε ακούσει και εσείς στον περίγυρό σας : «ακούγεται τρελό αλλά όσο και να με πλήγωσε τον έχω ανάγκη στη ζωή μου», «παρ’ ότι μου δηλητηρίασε τα καλύτερά μου χρόνια, μου λείπει πολύ», «οι βρισιές και το ξύλο μάτωναν την ψυχή μου αλλά τον αγαπώ ακόμη» κ.ά..

Προσπαθώντας να κατανοήσουμε την ψυχολογία ανθρώπων που έχουν αναπτύξει θετικα συναισθήματα για το θύτη τους γεννάται εύλογα το ερώτημα: τι είδους επίδραση άσκησε ο θύτης στο θύμα ώστε το τελευταίο να εκδηλώνει τέτοια συμπεριφορά ενώ έχει δεχτεί κακοποίηση σε σωματικό ή συναισθηματικό επίπεδο;

Είναι φανερό πως οι επιδράσεις του θύτη στην ψυχολογία του θύματος είναι καταλυτικές καθώς το δεύτερο συχνά ανακαλύπτει πτυχές της προσωπικότητάς του που μοιάζουν με του δράστη, μπαίνει στη διαδικασία να κατανοήσει τους λόγους αυτής της συμπεριφοράς του αισθανόμενο οίκτο και όχι θυμό, δένεται συναισθηματικά και καταλήγει να προσαρμόζεται πλήρως στην εκάστοτε συναισθηματική κατάσταση του θύτη έτσι ώστε να προστατευθεί και να προφυλάξει τον εαυτό του από το να μην πληγωθεί. Πρόκειται δηλαδή για ένα μηχανισμό αυτοσυντήρησης που εκδηλώνει το θύμα καθώς βιώνει τη λαίλαπα αντικρουόμενων συναισθημάτων: αφενός οργή και επιθυμία για απελευθέρωση, αφετέρου οίκτο και ενδιαφέρον για τις ανάγκες του θύτη.

Ένας παραλογισμός εκ πρώτης όψεως για τους περισσότερους, αλλά όχι για όλους. Αν επιχειρήσουμε να σηκώσουμε το μανδύα του «φαίνεσθαι» και να ψάξουμε το βαθύτερο νόημα τέτοιων συμπεριφορών θα συνειδητοποιήσουμε πως η απάντηση σε αυτό το «ανεξήγητο» φαινόμενο κρύβεται στις ασυνείδητες διανοητικές διαδικασίες που διέπουν τις συμπεριφορές, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Η υπακοή-συνεργασία με το θύτη καθίσταται μονόδρομος στο νου του θύματος που ταλανίζεται από το φόβο και την αμφιβολία.

Το κλειδί για την απελευθέρωση το κρατά ο ευγενής δράστης με αποτέλεσμα το θύμα να προσπαθεί να το αρπάξει εξασφαλίζοντας αρχικά μία ευνοϊκότερη μεταχείριση από εκείνον. Αυτό όμως που δεν μπορεί να φανταστεί τη στιγμή εκείνη είναι πως μία προσπάθεια για στενότερη συναισθηματική επαφή με το χρήστη είναι μία τεράστια παγίδα καθώς ασυνείδητα αρχίζει να συμφωνεί με το θύτη και να ταυτίζεται με τις απόψεις του, θεωρεί ότι έχει κοινά στοιχεία με τον κακοποιό του σώματος ή της ψυχής του, τον απενοχοποιεί και έτσι φτάνει στο μελανότερο σημείο όπου χτίζεται η ενσυναίθηση και η κατανόηση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις το θύμα να εκδηλώνει αρνητικές συμπεριφορές προς την αστυνομία ή τους ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να το βοηθήσουν και όταν τελικά απελευθερωθεί συνεχίζει να νιώθει θετικά συναισθήματα για το θύτη παρά τη μέλαινα πραγματικότητα του παρελθόντος.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως το σύνδρομο της Στοκχόλμης αποτελεί μία σύνθετη αντίδραση σε μία απειλητική κατάσταση. Η μαθημένη αβουλησία που εκδηλώνει το άτομο που αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις άγχους, φόβου και θλίψης είναι ωστόσο μία πολύ επικίνδυνη κατάσταση καθώς όποιο και αν είναι το εμπόδιο που θα εμφανιστεί στη ζωή μας, με το να παραιτηθούμε, όχι απλά αρνούμαστε την πραγματικότητα αλλά απομακρυνόμαστε από εκείνη.

Εν κατακλείδι, αυτό το οποίο χρήζει προσοχής είναι η πρόληψη. Μέσα από μία ουμανιστική και όχι χρησιμοθηρική εκπαίδευση, τα παιδιά μπορούν να μάθουν αρχικά από τους γονείς και έπειτα από το σχολικό περιβάλλον το πώς να αναγνωρίζουν οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης και κυρίως να χτίζουν υγιείς ψυχικά προσωπικότητες ικανές να δημιουργούν ισορροπημένες συναισθηματικά διαπροσωπικές σχέσεις. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να ελπίζουμε σε πιο υγιείς ψυχικά κοινωνίες κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου θα έδινε τη λύση σε πληθώρα άλλων προβλημάτων του πλανήτη.

Πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ: psychorropia.gr

Facebook: Zoe Argiri

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Παιδαγωγική και Διδακτική, Φιλοσοφία | με ετικέτα Παιδαγωγική και Διδακτική, Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Το Πλατωνικό matrix και η επικούρεια πραγματικότητα

Ιαν 202230

Η λογική μοιάζει σαν την πλαστελίνη που με πρόσχημα την αλήθεια, ο καθένας την πλάθει προσδίδοντας την διαφορετικά χαρακτηριστικά ανάλογα με τις πεποιθήσεις του και τις επιδιώξεις του.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις του ιδεαλισμού και του υλισμού. Δύο “αλήθειες” που συνυπάρχουν στον κόσμο μας αλλά δεν ενώνονται πουθενά. Κύριοι εκφραστές των δύο αυτών πόλων ο Πλάτωνας και ο Επίκουρος. Από την μια ο θεοποιημένος κόσμος των ιδεών φτιαγμένος απ’ όλα όσα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, δίδοντας του μεταφυσικές ιδιότητες, και από την άλλη η υλική φύση του σύμπαντος και οι αισθήσεις που μας βοηθούν να την κατανοήσουμε στο μέτρο του δυνατού.

Η Πλατωνική λογική είναι δυσνόητη και εφικτή μόνο μέσα από μυστηριώδεις τρόπους επαφής με τα υπερκόσμια. Η πεποίθηση ότι ο γήινος κόσμος δεν είναι παρά μόνο ένα matrix αυθύπαρκτων και αιώνιων αληθειών, μιας πραγματικότητας δηλαδή που βρίσκεται σε μία άλλη διάσταση και απλά αντανακλά τη σκιά των ιδεών της στον δικό μας κόσμο, είναι αντιεπιστημονική αφού δεν βασίζεται σε αποδείξεις παρά μόνο σε αναπόδεικτες υποθέσεις.

Μια τέτοια λογική οδηγεί τον άνθρωπο στην μυθοπλασία, στις ψευδαισθήσεις και τον βυθίζει στο σκοταδισμό. Τρανό παράδειγμα οι συνωμοσιολόγοι οι οποίοι εμφορούμενοι από την απολυτότητα των ιδεών τους, παραποιούν την πραγματικότητα για να δημιουργήσουν τον δικό τους φανταστικό κόσμο.

Η επικούρεια λογική δέχεται την απειρότητα των κόσμων και αντιλαμβάνεται το γαλαξία που ζούμε, ως μια υλική πραγματικότητα, που είτε μπορεί να είναι όμοια είτε να διαφοροποιείται από τους υπόλοιπους γαλαξίες, ανάλογα με τις τυχαίες ή μηχανιστικές κινήσεις των σωματιδίων και τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτούς.

Η παραδοχή αυτή αφαιρεί από τον ιδεαλισμό των πολιτικών τις αυθεντίες και τους εθνοσωτήρες, αλλά και των θρησκειών το αφήγημα της δημιουργίας και της θείας παρέμβασης ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στο συμπέρασμα πώς σε ένα υλικό σύμπαν τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα, και πως ότι συμβαίνει σε αυτά που παρατηρούμε με τις αισθήσεις, συμβαίνει και σε αυτά που δεν μπορούμε να τα δούμε με τις αισθήσεις.

Η επιστημονική μεθοδολογία η οποία ερευνά, πειραματίζεται, και καταλήγει σε συμπεράσματα τα οποία είτε διαψεύδονται είτε επαληθεύονται, είναι η ορθολογική προσέγγιση των φαινομένων.

by Αριστοτέλης Κερασοβίτης

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Φιλοσοφία | με ετικέτα Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Σταματήστε να μπερδεύετε την ειλικρίνεια με την αγένεια

Ιαν 202230

Σταματήστε να μπερδεύετε την ειλικρίνεια με την αγένεια.

Εσείς όλοι οι σύμμαχοι της ειλικρίνειας, να γνωρίζετε πως όσο πιο ειλικρινείς είστε, τόσο πιο αγενείς γίνεστε.

Κανείς δεν θέλει να έχει ανειλικρινείς ανθρώπους δίπλα του. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

Μάθετε όμως πως η ειλικρίνεια πρέπει να συνοδεύετε πάντα με την ευγένεια.

Τι σημαίνει αυτό άραγε;

Ο ειλικρινής-αγενής φίλος σου είναι πάντα έτοιμος να πει τη γνώμη του για όλα χωρίς να ερωτηθεί προηγουμένως σίγουρος πως κάνει κάποιο κατόρθωμα εκείνη τη στιγμή.

Αν δεν σε ρωτήσω αγαπημένη μου φίλη αν σου αρέσουν τα παπούτσια που φοράω, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μου πεις από μόνη σου: «Μα καλά τι χάλια παπούτσια φοράς; Τι σκεφτόσουν όταν τα αγόραζες;».

Προφανώς για να τα φοράω μου αρέσουν. Προφανώς και πληγώνομαι από τα λόγια σου. Προφανώς και τα τόσο αληθινά και μέσα από την ψυχή σου λόγια σου δεν με βοηθάνε σε κάτι.

Αλλά ξέρεις κάτι; Και να σε ρωτούσα αν σου αρέσουν θα μπορούσες με πολλούς τρόπους να μου πεις όχι και να είσαι πολύ ευγενική.

«Νομίζω πως αυτά που φορούσες εχθές σου πηγαίνουν καλύτερα!». Έτσι μάλιστα.

Το αστείο είναι πως ο ειλικρινής-αγενής θεωρεί πως τα λόγια του ότι κι αν αφορούν είναι σε θέση να σώσουν την ανθρωπότητα.

Λάθος! Το ειλικρινές αλλά αρνητικό σχόλιο για τα μαλλιά της φίλης σου μόλις βγήκε από το κομμωτήριο μπορεί μόνο να την πληγώσει, εφόσον η αλλαγή έγινε.

Ο μόνος λόγος λοιπόν που είσαι δικαιολογημένος-η να βάλεις σε λειτουργία τα αληθινά και σκληρά σου λόγια είναι μόνο όταν δικός σου άνθρωπος κινδυνεύει πραγματικά.

Εκεί ναι, μπορείς να τον/την ταρακουνήσεις.

Όσοι επιλέγουν και απομακρύνονται από όλους αυτούς που με την τόσο αφιλτράριστη ειλικρίνειά τους πληγώνουν, δεν είναι επειδή δεν έχουν τη δύναμη να αντέξουν τα σκληρά τους λόγια, αλλά επειδή επιλέγουν δίπλα τους ανθρώπους που ξέρουν να λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες με τον πιο όμορφο και κομψό τρόπο.

Ας μην ξεχνάμε πως η ειλικρίνεια αποτελεί χάρισμα, αρκεί να συνοδεύεται πάντα από ευγένεια και να έχει σκοπό.

Πηγή: thelifemaniacs.gr

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Φιλοσοφία | με ετικέτα Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Πεταλούδα που ολισθαίνει

Ιαν 202225

Μετάβαση στο scratch.mit.edu.

Γραμματάκια στη σειρά

Ιαν 202225

Μετάβαση στο scratch.mit.edu.

Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ’ όλες τις πράξεις

Ιαν 202224

Αν με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σου απαντήσω η ευγένεια.

Και δεν είμαι η μόνη, νομίζω. Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν.

Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό σου φτιάχνει τη μέρα. Εκείνο που ανοίγει ο γείτονας την πόρτα του ασανσέρ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι, σου δίνει μια σακούλα που σου έπεσε απ’ τα χέρια και σου χαμογελά, απλώς γιατί σε βοήθησε σε κάτι.

Πού πήγε εκείνη η «καλημέρα», που πριν λίγα χρόνια την άκουγες απ’ τον πρώτο τυχόντα που θα συναντούσες εκτός σπιτιού; Πού πήγε εκείνη η τσίχλα, που σε κέρναγε ο περιπτεράς, όταν του έκανες σεφτέ; Το κουλούρι, που σου έδινε ο φούρναρης, γιατί σήμερα του έγιναν πολύ αφράτα!

Πού πήγε το χάδι των λέξεων στα αυτιά μας, η ομορφιά του λόγου κι η ευφορία της ψυχής μας; Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς όμορφα με τα λόγια κάποιου ανθρώπου; Ν’ ακούσεις ένα «παρακαλώ», ένα «ευχαριστώ» ή έστω έναν πληθυντικό ευγενείας που ν’ αποτελεί δείγμα σεβασμού κι ευγένειας; Πού πήγαν οι ωραίοι άνθρωποι, βρε παιδάκι μου; Ψάχνω, ψάχνω και μέσα στην οχλαγωγή τους μετράω με τη σέσουλα.

Μας έχουν λείψει οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα στους γύρω τους. Εκείνοι που είναι όμορφοι εξωτερικά κι εσωτερικά. Εκείνοι που έχουν βαλθεί να ομορφύνουν τον κόσμο και ν’ αλλάξουν την ψυχολογία, έστω κι ενός ανθρώπου. Είναι λίγοι, το έχουμε πάρει πρέφα, αλλά είναι ξεχωριστοί κι ευδιάκριτοι. Λάμπουν από μακριά, όπως ο χρυσός. Κι η λάμψη τους είναι μεταδοτική.

Οι άνθρωποι με ευγένεια χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα. Κρατάνε τις λέξεις στα χείλη τους με διακριτικότητα, γιατί τρέμουν μην τις πληγώσουν. Κι αν μια λέξη πληγωθεί, αν τη χρησιμοποιήσεις λάθος, αν δεν την εκφέρεις όμορφα, τότε ταυτίζεται με άσχημα συναισθήματα, με αρνητισμό, θυμό και πόνο. Θέλουν χάδι οι λέξεις, όπως και τα’ αυτιά μας.

Με τι λεπτότητα και τι χάρη σου συμπεριφέρονται λες κι είσαι κύριος επί των τιμών! Έτσι αισθάνεσαι δηλαδή, μιας και σπάνια πλέον σου συμπεριφέρονται με όμορφο τρόπο. Πες μου ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου χάρισε ένα λουλούδι. Υπήρξε κάποιος που έγραψε για σένα ένα ποίημα; Κάποιος που σηκώθηκε για να τραβήξει την καρέκλα σου πριν καθίσεις; -Στις κυρίες πάει αυτό-. Κάποιος που σου άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου για να κατέβεις; Κάποιος που προσφέρθηκε να σε γυρίσει σπίτι γιατί ήταν αργά; Κάποιος που σε ευχαρίστησε απλώς για κάτι που του προσέφερες; Κάποιος που σου έστειλε ένα μήνυμα γιατί σε θυμήθηκε ή για να σου πει ένα «περαστικά»;

Οι ευγενείς άνθρωποι είναι υπό εξαφάνιση. Γι’ αυτό κι όταν μας φέρονται όμορφα, όπως θα έπρεπε να φερόμαστε όλοι στην καθημερινότητά μας, κυριαρχεί η έκπληξη και θεωρούμε ότι ανακαλύψαμε κάποιο θησαυρό.

Κοιτάξτε γύρω σας κι εντοπίστε τους. Φοράνε χαμόγελο, μοιράζουν ευχές, βοηθάνε απλόχερα και σου φτιάχνουν τη μέρα με τη γλυκύτητα και τον εκλεπτυσμένο λόγο τους. Άνθρωποι με ήθος που οι τρόποι τους είναι μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που πολλοί θα θέλαμε να έχουμε ζήσει.

Η ευγένεια ανοίγει πόρτες, κλείνει στόματα με αποστομωτικό τρόπο, αποτελεί την πιο διπλωματική απάντηση σε μια άσχημη συμπεριφορά και το κυριότερο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σ’ αγαπήσουν.

Να είστε ευγενείς, γιατί όπως έλεγε κι ο Πλούταρχος: «Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ’ όλες τις πράξεις».

Πηγή: www.pillowfights.gr

από ΚΑΦΦΕΤΖΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ κάτω από: Φιλοσοφία | με ετικέτα Φιλοσοφία | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός

Για Ψυχολογική Ισορροπία
6 Φεβρουαρίου 2026

Τζιμ Μόρισον – Αληθινός φίλος είναι εκείνος που σου επιτρέπει να έχεις απόλυτη ελευθερία

Χ. Μίσσιος: «Όταν μεταλλάσσονται οι άνθρωποι, και παύουν να είναι άνθρωποι, μαθαίνουν να παίρνουν μονάχα και όχι να δίνουν..»

Αρνητικές Επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της Τεχνολογίας. Κίνδυνος στο Μέλλον;; Προσπάθεια Προσέγγισης στους Εκπαιδευτικούς… Τροφή για Ανθρώπινη Σκέψη…
10 Δεκεμβρίου 2024

Κάποια από τα Καλύτερα Αποφθέγματα του Αντισυμβατικού Όσκαρ Ουάιλντ
11 Απριλίου 2024

31 Αποφθέγματα Σοφίας
4 Απριλίου 2023

Ο “λίγος” άνθρωπος ποτέ δεν θα εκτιμήσει το “πολύ” που του έδωσες.
27 Μαρτίου 2023

Αυτοσεβασμός σημαίνει κανένας δε με χειρίζεται όπως τον βολεύει
20 Μαρτίου 2023

Να ζεις όπως θέλεις & όχι όπως πρέπει..
14 Μαρτίου 2023

Όσο περνούν τα χρόνια, δεν χαραμίζεις την ψυχή σου για λίγους και ανάξιους
13 Μαρτίου 2023

Σύνδεση

Translate

Μάιος 2026
Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ	Κ
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Σαν σήμερα

10/5/1497: Ο Αμέριγκο Βεσπούτσι ξεκινάει από την Ιταλία για το πρώτο ταξίδι του στον Νέο Κόσμο.
Ο Αμέριγκο Βεσπούτσι ήταν Ιταλός εξερευνητής, οικονομολόγος, θαλασσοπόρος και χαρτογράφος που απέδειξε ότι η Βραζιλία και οι Δυτικές Ινδίες δεν αποτελούν τις ανατολικές παρυφές της Ασίας, αλλά ότι αποτελούσαν μια ξεχωριστή ήπειρο.
- Σχετικές αναρτήσεις