Καθισμένη στην παλιά πολυθρόνα,
με τη ματιά καρφωμένη απέναντι, στον τοίχο,
με ένα δάκρυ καυτό, σαν τη λάβα,
να χαράζει ίχνη που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.