Μια Κυριακή του περασμένου χρόνου

στο χέρι μου κρατούσα το μολύβι,

που χάραξε στο άσπρο μου χαρτί

σημάδια που δεν καταλαβαίνω.

Το λασπωμένο παρελθόν,

κατάρες, αφορισμοί και λύτρα,

μου? σφιγγε σφιχτά το λαιμό

και πνιγμένα ψέλλιζα: πονώ?

Το όνειρο μου χτύπησε την πόρτα,

μα δεν θυμόμουν

που είχα τα κλειδιά·

μια ανάμνηση μονάχα συγκρατούσα,

μωρό στην κούνια σαν ήμουνα παλιά.

Μήνυσέ μου

με ένα αγριοπερίστερο

απ? τα ψηλά βουνά

και πες μου στ? αλήθεια τι συμβαίνει,

σαν σκύβω και φιλώ

το χώμα στον αγρό,

που θρέφει τούτο το τραγούδι.

Κι απ? τη στιγμή εκείνη

κάτι σα να ψιθύρισαν

στο άσπρο μου χαρτί,

τα σημάδια,

που το μολύβι χάραξε

εκείνη την Κυριακή του περασμένου χρόνου.