Πλανεύτρα μοναξιά!

Εσύ και το τραγούδι σου μάς τρυπήσατε το στήθος,

πληγή που αίμα καθαρό ανάβλυζε.

Στα παγωμένα δάχτυλά μας έσταξε η φωτιά

και τα? καψε,

ώσπου άρχισαν να τρίζουν τα κόκαλά μας,

έπειτα να τρίβονται, να χάνονται?

Πλανεύτρα μοναξιά!

Ο έρωτάς σου θάνατος, μαυρίλα

που σκοτεινιάζει ακόμα και το πιο λαμπερό φως.

Ίσως κάποτε να σου ξεφύγουμε, όμως για λίγο.

Πάλι στην αγκαλιά σου θα κλειστούμε?

λοιπόν? πλανεύτρα μοναξιά,

δε μένει παρά να πεθάνεις μαζί μας

αφού τόσο μας λατρεύεις?

Όμως το ειρωνικό, παγωμένο σου χαμόγελο?

πλανεύτρα μοναξιά? άσχημο παιχνίδι μας παίζεις.