Νηνεμία?

Σειρές από αμαρτωλές ψυχές αυλακώνουν τα στήθη μας,

το βήμα τους πολύ αργό για να μας προλάβει

κι η ανάσα τους τιτίβισμα μικρού πουλιού

και τα ξεφωνητά τους, οι υπόκωφες κραυγές?

υπόκωφες μένουν, βουβές, σαν των ψαριών τον ύπνο.

Η οργή τους συννεφιά παροδική,

τα όπλα τους η απελπισία

μπροστά στη θάλασσα που ανοίγεται για να τους πνίξει.

Καταραμένε δήμιε,

αυτή την ύστατη στιγμή

που ο οίστρος στον παγωμένο ωκεανό βουλιάζει,

τούτο να ξέρεις:

?νηνεμία?