Γλυκιά η νύχτα απόψε!

Σαν μέλι που από κερήθρα στάζει κάτω.

Γλυκιά και η ατμόσφαιρα μετά τη σύντομη μπόρα.

Ήρθε και άπλωσε το πέπλο της, βαρύ όπως πάντα,

η ομίχλη.

Η υγρασία βασίλεψε παντού,

γλυκιά είναι όμως απόψε η υγρασία,

δεν σου τρυπά τα κόκαλα

αλλά τον ύπνο τον βαθύ της πόλης ευλογεί.

Και μέσα στα χασμουρητά, στα όνειρα, στους ύπνους τους μακάριους

τα άγρυπνα μάτια μου μέσ? στο σκοτάδι ξεχωρίζουν.

Αυτό το άτιμο φίδι

κι απόψε ακούραστο σέρνεται στα λεηλατημένα μου σπλάχνα.

Ρίζες ψάχνει να βρει, κορμούς ψηλούς κι αδιάβατα μονοπάτια

στην καρδιά μου για να φτάσει,

το φαρμάκι του να αφήσει

κι άγρυπνο κι αυτή τη γλυκιά νύχτα

πάνω στο κρύο πάτωμα να με καληνυχτίσει

με το ειρωνικό του σφύριγμα?

Και ποιος θεός να βοηθήσει

το επόμενο θύμα του

με τούτη τη θολούρα στην ατμόσφαιρα, τη γλυκιά?