Ξύπνησα και τούτο το πρωί

χωρίς καθόλου κέφι.

Να σκύψω πάνω από ένα τριαντάφυλλο,

να κλέψω λίγη από τη δροσιά του,

λίγο από το άρωμά του και τη φρεσκάδα του

που άλλος δεν την έχει.

Ο κήπος όμως πεισματικά το κρύβει στην αγκαλιά του

και λακκούβες, αγκάθια σπέρνει στο δρόμο μου.

Το μυρωδικό λουλούδι πολύ μακριά μου βρίσκεται,

άλλος θα το χορτάσει, την ομορφιά του θα χαρεί.

Μέσα στις λάσπες κι από τα αγκάθια πληγωμένος

θα το κρυφοκοιτάξω για τελευταία φορά

και με το παράπονο στα χείλη θα γυρίσω να φύγω.

Όνειρο ήταν και όνειρο θα μείνει?

σ? όλη μου τη ζωή? το τριαντάφυλλο με τα τρυφερά πέταλα.