Αφέντης μου η απόγνωση σε κάθε μικρό μου βήμα

κι η γεύση του τελειωμού στο μίζερο δωμάτιο·

απ? έξω η φθινοπωρινή αύρα προλέγει το χειμώνα

που και φέτος θα? ναι βαρύς.

Παιδικές φωνές στην αλάνα τρομάζουν την μπάλα

και τυφλή, μια εδώ και μια εκεί τραβάει.

Όλα μοιάζουν να με έχουν ξεχάσει·

μέχρι και η διαφεντεύτρα έμπνευση

φαίνεται πως πέταξε μαζί με τα χελιδόνια·

κι έμεινα με το μαράζι:

θα? ρθει ή δεν θα? ρθει η άνοιξη;

Δεν είναι όμως? δεν είναι αυτό

που τα σωθικά μου έχει κάνει να πλαντάξουν,

δεν είναι αυτή η ταραχή που το αίμα μου μολύνει.

Άλλο,? άλλο, άγνωστο ως τώρα, φάντασμα

τα απομεινάρια μου τα θλιβερά πολιορκεί απόψε

και γι? αυτό,

αφέντης μου η απόγνωση σε κάθε μικρό μου βήμα

κι η γεύση του τελειωμού στο μίζερο δωμάτιο,

που άλλο πια δεν με χωράει μέσα του?

Ύπουλα ζητά κι αυτό να με ξεχάσει.