Ξεκινώ κι απόψε το μακρύ ταξίδι στο όνειρο,

λίγο πριν το ξημέρωμα.

Με στοργή το φεγγάρι με οδηγεί

και θαρρετά από το κακό με προφυλάσσει.

Στο δρόμο ληστές, κακούργοι, φαντάσματα

χάνονται χωρίς επιστροφή.

Στη θέση τους φυτρώνουν κρίνα, λίμνες και δροσερά τριαντάφυλλα·

το μοσχοβόλημά τους μεθά το κίτρινο φεγγάρι

κι αυτό αρχίζει τραγούδι ανατολίτικο·

φορά κι ένα σκούφο κόκκινο και σαν παιδί χορεύει?

Το γέλιο του ακούγεται ατέλειωτο, σαν χωρίς σταματημό.

Η ανέμελη πρωτινή παιδική χαρά αρμενίζει

και πάνω της εμείς γνωρίζουμε τον κόσμο σε μια στιγμή.

Το γέλιο μου ακούγεται χαρούμενο,

απίστευτα χαρούμενο για να? ναι αληθινό.

Το γέλιο μου ακούγεται ονειρικό,

με το φεγγάρι ιδρωμένο να οργώνει το άπειρο?

χορεύοντας.

Το γέλιο μου πλέον? ακούγεται σαν κανονιά

που τον αέρα σχίζει? τρυπά το όνειρο

και μελαγχολικό, γεμάτο θλίψη

και μ? ένα πρόσωπο λουσμένο στα δάκρυα με ξυπνά.