1 Οκτώβριος 2008
Σταγόνα στον ωκεανό,
εγώ κι ο παραμορφωμένος μου ίσκιος
να στήνουμε μοιρολόι για το νεκρό μονοπάτι
που στους αιώνες θα μείνει αδιάβατο?
Και πίκρα
και πόνος
και θλίψη?
και κατάρες που φτάνουν ψηλά ως τον ουρανό
και τον τρυπούν και πάνε παραπάνω?
Οργή?
που ο αντίλαλος την έφερε στα αυτιά μας.
Κάτω από Ποίηση | 0 Σχόλια