Ξημέρωσε και σήμερα βρόχινη μέρα.

Ο γκρίζος ουρανός έχυσε αρκετό νερό στην απέραντη ύπαιθρο,

που δεν φάνηκε να διψούσε τόσο.

Απ? το πρωί, κατηφής, πήρα το δρόμο,

το δρόμο, που στο γυρισμό, στο σπίτι πάλι με έφερε.

Και μέχρι τη στιγμή που η κρύα νύχτα σκέπασε την πόλη,

σκεφτικός περνούσα την ώρα μου γράφοντας στίχους.

στίχους που η κρύα νύχτα πάγωσε,

στίχους σαν κρύσταλλα, σαν σταλακτίτες

που κρέμονται μακάβρια στους σκοτεινούς καιρούς μας.