1 Οκτώβριος 2008
Με τον καιρό,
μια ακατάσχετη θλίψη κατακάθισε στα άχρωμα πρόσωπά μας.
Άβουλοι κορμοί δέντρων σε μια ξαφνική καταιγίδα
και στην πλημμύρα που την ακολουθεί.
Γερασμένα κόκαλα με τις ψυχές που τα συνοδεύουν,
γυρεύουν να βρουν απάνεμο λιμάνι και καθαρό ουρανό.
Και σαν χωρίς σκοπό
τραβάμε κουπί για τον απέραντο ωκεανό?
Κάτω από Ποίηση | 0 Σχόλια