Ο προσδιορισμός του γονιδιώματος των δύο ειδών κολοκύθας θα οδηγήσει σε πιο αποτελεσματική χρήση της μοριακής γενετικής σε σημαντικά αγρονομικά χαρακτηριστικά για την περαιτέρω βελτίωση της απόδοσης και της ποιότητας των κολοκυθιών.
Η οικογένεια φυτών Cucurbitaceae περιλαμβάνει 126 γένη με φυτικά είδη πολλά από τα οποία είναι εδώδιμα. Τα γνωστότερα εδώδιμα είδη της οικογένειας είναι τα καρπούζια, τα πεπόνια, τα κολοκύθια και τα αγγούρια. Στο γένος των κολοκυθών (Cucurbita) υπάρχουν αρκετά είδη, π.χ. τα κολοκυθάκια (Cucurbita pepo – Κολοκύνθη ο πέπων, Κολοκύνθη η κοινή) που τρώγονται οι καρποί. Ή μπορεί να αναφερόμαστε στη νεροκολοκύθα (Cucurbita maxima – Κολοκύνθη η μεγίστη) που σχηματίζει τεράστιους στρογγυλούς καρπούς, που ωριμάζουν συνήθως στα τέλη του Οκτωβρίου. Αλλά μπορεί ακόμα να εννοούμε τη γλυκιά κολοκύθα (Cucurbita moschata), που αντέχει περισσότερο στη ζέστη, κλπ. Το δημοφιλές φρούτο καλλιεργείται τόσο για τη σάρκα του, όσο και για τους σπόρους του. Η κολοκύθα είναι ένα πυκνό θρεπτικά τρόφιμο και παράλληλα αποδίδει λίγες θερμίδες. Μαγειρεύεται με πάρα πολλούς τρόπους. Η καλλιέργειά των διαφόρων ειδών παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία πολλών γεωργικών περιοχών σε όλον τον κόσμο. Κηπευτικά όπως τα αγγούρια (162.200 τόνοι), οι τομάτες (1.086.400 τόνοι) και τα κολοκύθια (62.000 τόνοι) φέρνουν την Ελλάδα στην 4η θέση και μέσα στις σημαντικές παραγωγές χώρες εντός Ευρώπης.
Πρόσφατα (Οκτώβριο 2017) ερευνητές ανακοίνωσαν (Honghe Sun, και συν. Karyotype Stability and Unbiased Fractionation in the Paleo-Allotetraploid Cucurbita Genomes. Molecular Plant, 10: 1293) ότι ανέλυσαν τα γονιδιώματα δύο σημαντικών ειδών κολοκύθας, της νεροκολοκύθας Cucurbita maxima και της γλυκιάς κολοκύθας Cucurbita moschata για να κατανοήσουν καλύτερα τα αντίθετα χαρακτηριστικά τους: Το Cucurbita moschata είναι γνωστό για την αντοχή του σε ασθένειες και άλλες καταπονήσεις, όπως οι ακραίες θερμοκρασίες, ενώ το C. maxima είναι περισσότερο γνωστό για την ποιότητα των φρούτων και τη διατροφή του αξία.
Επιπλέον, το υβρίδιο των δύο αυτών ειδών, που ονομάζεται Shintosa, έχει ακόμη μεγαλύτερη αντοχή στο στρες από το είδος C. moschata και χρησιμοποιείται συχνά ως υποκείμενο για άλλες φυτικές καλλιέργειες, όπως το καρπούζι, το αγγούρι και το πεπόνι. Αν και η κολοκύθα θεωρείται διπλοειδής σήμερα, που σημαίνει ότι έχει μόνο δύο αντίγραφα από κάθε χρωμόσωμα, η ανάλυση αλληλουχίας γονιδιώματος αποκάλυψε ότι πριν 3 τουλάχιστον εκατομμύρια χρόνια προήλθε από τη διασταύρωση δύο διαφορετικών προγονικών ειδών για να δημιουργηθεί ένα αλλοτετραπλοειδές νέο είδος με τέσσερα (τετρα-) αντίγραφα από κάθε χρωμόσωμα, από δύο διαφορετικά είδη. Ο προσδιορισμός του γονιδιώματος των δύο ειδών κολοκύθας θα οδηγήσει σε πιο αποτελεσματική χρήση της μοριακής γενετικής σε σημαντικά αγρονομικά χαρακτηριστικά για την περαιτέρω βελτίωση της απόδοσης και της ποιότητας των κολοκυθιών.
