Στίχοι: Αφροδίτη Βαλάση
Μουσική: Θεολόγης Καρκαλέτσης
Ξαφνικά μια φωνή αντηχεί στο κεφάλι,
το όνομα σου σαν κρότος ακούγεται πάλι.
Ξαφνικά εξατμίζεται η γη και ο χρόνος,
σαν τσιγάρο συνήθεια έχει γίνει ο πόνος.
Στην ψυχή μου το σκότος απλώθηκε πάλι,
ονειρεύομαι αρώματα στου ποτού μου την ζάλη.
Της αβύσσου τραγούδια, μαραμένα λουλούδια,
της ελπίδας η άκρη βουτηγμένη στο δάκρυ.
Και καυτή η πνοή μου, στεγνό το φιλί μου, Ρεφραίν
καμένο το βλέμμα, στο στόμα μου αίμα,
η καρδιά ραγισμένη, σε κομμάτια σπασμένη,
φυλακή το κορμί μου αδειανή η ζωή μου.
Ξαφνικά μια διαμάχη αρχίζει ξανά
και άλλου κάποιος άλλος ανοίγει φτερά.
Ξαφνικά αποχρώσεις αλλάζει ο ουρανός,
σαν σπασμένο ρολόι κυλάει ο καιρός.
Και ένα πέπλο ομίχλης με τραβά απ τον λαιμό
και θανάσιμο κάνει της καρδιάς τον σφυγμό.
Της σκιάς το φως, του τυφλού ο λυγμός,
δυο πελώρια κύματα, ίσως αγάπης θύματα.
Ρεφραίν
Και κάπου εδώ σταματώ να φοβάμαι,
πίνω νερό της λησμονιάς τίποτα να μην θυμάμαι
και αιώνια σιωπηρά κοιμάμαι.
