Αλέξανδρος & Δημήτριος Υψηλάντης: Οι Πρωτεργάτες της Επανάστασης

Σειρά τεσσάρων δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ, όπου γύρω από την ζωή των Υψηλάντηδων δίνεται μία σχετικά ισορροπημένη εικόνα της Τουρκοκρατίας και της Επανάστασης του 1821

https://www.youtube.com/watch?v=X9F6-4cUgjs

https://www.youtube.com/watch?v=naL92-VD-r8&t=1184s

https://www.youtube.com/watch?v=l58Uonj8US4

https://www.youtube.com/watch?v=giDKGrJbE1M

Αποσπάσματα από το έργο του Μ. Βασιλείου Πρὸς τοὺς νέους (Για την εορτή των Τριών Ιεραρχών)

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/basil_the_great_de_legendis_gentilium_libris.htm

Ὅσο καὶ νὰ ψάξει καὶ νὰ σκεφτεῖ κανείς γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, δύσκολα θὰ βρεῖ κάτι καλύτερο ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Πρὸς τοὺς Νέους

Ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει σὲ αὐτὸν ὅτι «ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ δὲν λογαριάζουμε καὶ δὲν λέμε καλὸ ὅ,τι μᾶς ἐξυπηρετεῖ μονάχα σὲ αὐτὴν τὴν ζωή. Τὴν ἔνδοξη καταγωγή, τὴν εὐρωστία τοῦ κορμιοῦ, τὴν σωματικὴ καλλονή, τὸ ὡραῖο ἀνάστημα, τὶς τιμὲς ποὺ δίνουν οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καὶ τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα καὶ  ὁτιδήποτε ἄλλο προσφέρει ὁ παρὼν κόσμος, δὲν τὰ θεωροῦμε μεγάλα καὶ ζηλευτὰ πράγματα. Δὲν μᾶς κάνουν ἐντύπωση ὅσοι τὰ ἔχουν. Οἱ δικές μας ἐλπίδες βρίσκονται ἀλλοῦ».

Γιὰ αὐτὸ καὶ προτρέπει τοὺς νέους νὰ μελετοῦν τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς δίνοντας σημασία στὰ ἐνάρετα παραδείγματα ποὺ ὑπάρχουν στὰ ἔργα τους. Σημειώνει σχετικά:  «Ἂς ἀρχίσουμε ἀπὸ τὰ πολύμορφα ἔργα τῶν ποιητῶν. Δὲν πρέπει νὰ δίνετε σημασία σὲ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ διδάγματά τους. Ὅταν ἐξιστοροῦν κατορθώματα, ἢ ἐκθέτουν λόγια καλῶν ἀνθρώπων, νὰ τὰ δέχεστε μὲ ἀγάπη, νὰ κοιτᾶτε νὰ τοὺς μιμηθῆτε, νὰ τοὺς μοιάσετε, ὅσο μπορεῖτε. Ὅταν ὅμως ἀναφέρονται σὲ κακοὺς ἀνθρώπους, πρέπει νὰ ἀποφεύγετε αὐτὲς τὶς εἰκόνες, κλείνοντας τὰ αὐτιά σας ὅπως ὁ Ὀδυσσέας, πού, καθὼς διηγεῖται ὁ Ὅμηρος, ἤθελε νὰ ἀποφύγει τὸ τραγούδι τῶν Σειρήνων».

Ἐπειδὴ ἀκριβῶς στὴν ἄλλη ζωή, θὰ φθάσουμε μὲ τὴν ἀρετή. «Τὴν ἀρετή, ποὺ ἐξύμνησαν οἱ ποιητὲς καὶ οἱ πεζογράφοι, ἄλλα πιὸ πολὺ οἱ φιλόσοφοι. Ἔτσι, μεγαλύτερη προσοχὴ πρέπει νὰ δώσουμε στὰ συγγράμματα αὐτῶν τῶν τελευταίων. Δὲν εἶναι μικρὸ τὸ κέρδος, ὅταν οἱ ψυχὲς τῶν νέων συνηθίσουν καὶ κάνουν δική τους τὴν ἀρετή. Ὅσα ὁ ἄνθρωπος ἀφομοιώνει στὴν τρυφερὴ ἡλικία, τοῦ γίνονται συνείδηση, καθὼς ἡ ψυχὴ εἶναι ἀκόμα ἁπλὴ τότε καὶ ὅ,τι δέχεται, ἐντυπώνεται πολὺ βαθιὰ μέσα της. Τί ἄλλο τάχα σκέφθηκε ὁ Ἡσίοδος ἀπὸ τὸ νὰ προτρέψει τοὺς νέους στὴν ἀρετή, ὅταν φιλοτεχνοῦσε τοὺς στίχους του, ποὺ ὅλοι τους τραγουδοῦν; Σκέφθηκε ὅτι ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς εἶναι στὴν ἀρχὴ κακοτράχαλος καὶ δύσβατος καὶ ἀνηφορικός. Ὅτι τὸν διανύει κάποιος μὲ πολὺν ἱδρώτα καὶ πολὺ κόπο. Ὅτι, γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο, δὲν μπορεῖ καθένας νὰ βάλει τὸ πόδι του σὲ αὐτὸν τὸν δρόμο, μὲ τὴν ἀνηφοριά ποὺ ἔχει, καὶ οὔτε, ἂν τὸν περπατήσει, θὰ φθάσει εὔκολα στὴν κορυφή. Ὅτι σὰν φθάσει ὅμως ἐκεῖ πάνω, βλέπει πὼς στὴν πραγματικότητα ἦταν ἕνας δρόμος ἴσιος, ὄμορφος, εὔκολος, διαβατός καὶ πιὸ εὐχάριστος ἀπὸ τὸν ἄλλο, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κακία καὶ ποὺ ὁ ἴδιος ποιητὴς εἶπε ὅτι μονομιᾶς μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν διαβεῖ, καθὼς βρίσκεται κοντά μας. Ἐγὼ τὸ πιστεύω: ὁ Ἡσίοδος ἱστόρησε ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ μᾶς παροτρύνει στὴν ἀρετή, νὰ σπρώξει τὸν καθένα στὸ καλό, νὰ μᾶς κάνει νὰ μὴν τὸ βάλουμε κάτω μπροστὰ στοὺς κόπους καὶ νὰ μὴ σταματήσουμε πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ δρόμου. Καὶ ὅποιος ἄλλος μὲ τέτοιο τρόπο ὕμνησε τὴν ἀρετή, ἂς γίνει ὁ λόγος του ἀποδεκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς, μιὰς καὶ ὁδηγεῖ στὸν ἴδιο σκοπό».

Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος συνεχίζει: «Ἄκουσα κάποτε νὰ μιλᾶ σχετικὰ μὲ αὐτὸ τὸ θέμα ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε τὴν δύναμη νὰ ἐμβαθύνει στὸ νόημα τῶν ποιητῶν. Ἔλεγε, λοιπόν, ὅτι ὅλη ἡ ποίηση τοῦ Ὁμήρου δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ἕνας ὕμνος τῆς ἀρετῆς. […] Ἡ μόνη ἀναφαίρετη ἰδιοκτησία εἶναι ἡ ἀρετή. Τὴν ἔχει δική του ὁ καθένας καὶ ὅσο ζεῖ καὶ ὅταν φύγει ἀπὸ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Για αὐτὸ καὶ ὁ Σόλων, νομίζω, εἶπε στοὺς πλουσίους:

Δὲν θὰ ἀνταλλάξουμε μαζί τους τὸν πλοῦτο

μὲ τὴν ἀρετή. Πάντα ἐκείνη μένει σὲ αὐτὸν ποὺ τὴν καλλιεργεῖ,

ἐνῷ τὸ χρῆμα συχνὰ περνᾶ ἀπὸ τὸν ἕνα στὸν ἄλλο».

Καὶ συνεχίζοντας γιὰ τὴν ἀρετή, ποὺ τόσο μᾶς λείπει στὶς μέρες μας, γράφει: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ μὲ φουσκωμένα λόγια ἐξυμνοῦν τὴν ἀρετὴ μπροστὰ στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ στὴ δική τους ζωὴ προτιμοῦν τὴν ἀκολασία ἀπὸ τὴν σωφροσύνη, τὴν πλεονεξία ἀπὸ τὸ δίκιο. Μὲ τί μοιάζουν αὐτοί; Μοιάζουν μὲ τοὺς ἠθοποιοὺς ποὺ παίζουν δράματα καὶ παρουσιάζονται στὴ σκηνὴ συχνὰ σὰν βασιλιάδες καὶ μεγάλοι ἄρχοντες, χωρὶς νὰ εἶναι οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο στὴν πραγματικότητα καί, καμιὰ φορά, οὔτε ἐλεύθεροι καν πολίτες, ἀλλὰ δοῦλοι. Ὁ μουσικὸς θὰ δεχόταν νὰ μὴν εἶναι καλὰ κουρντισμένη ἡ λύρα του; Ὁ κορυφαῖος του χοροῦ, στὴν τραγῳδία, θὰ δεχόταν νὰ μὴν εἶναι ὁ χορὸς ἐναρμονισμένος μαζί του; Ὄχι. Ὑπάρχουν ὅμως ἄνθρωποι ποὺ θέλουν νὰ διαφωνοῦν μὲ τὸν ἑαυτό τους, καὶ ἡ ζωή τους νὰ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ λόγια τους, νὰ συμβαίνει σὲ αὐτοὺς αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Εὐριπίδης· ἡ γλώσσα μου ὁρκίσθηκε ἀλλὰ ὄχι καὶ ὁ νοῦς, καὶ ποὺ νὰ θέλουν νὰ φαίνονται καὶ ὄχι νὰ εἶναι πραγματικὰ καλοί; Ἀλλὰ κάτι παρόμοιο θὰ ἦταν τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀδικίας, ἂν πρέπει νὰ πιστέψουμε στὸν Πλάτωνα, τὸ νὰ δίνει κανεὶς τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι σωστὸς ἄνθρωπος καὶ στὴν πραγματικότητα νὰ μὴν εἶναι».

Πέρα ἀπὸ τὴν προσποίηση τῆς ἀρετῆς καὶ τὸ φαίνεσθαι, ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὡς ἄλλο μεγάλο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου τὴν πλεονεξία καὶ τὸ ἀκόρεστον: «Ὅσο πιὸ πολλὰ ἀποκτοῦν, τόσο περισσότερα χρειάζονται, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς ἐπιθυμίες τους, ὅπως λέει καὶ ὁ νομοθέτης Σόλων:

Στὸν ἀνθρώπινο πλοῦτο τέρμα φανερὸ δὲν ὑπάρχει.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Θέογνις ἂς ἔρθει στὴν μέση γιὰ νὰ μᾶς διδάξει σὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα:

Δὲν ποθῶ οὔτε εὔχομαι νὰ γίνω πλούσιος. Ἄμποτε μὲ λίγα νὰ ζῶ, χωρὶς δεινά.

Ἄξιος θαυμασμοῦ εἶναι καὶ ὁ Διογένης, ποὺ περιφρονοῦσε ὅλα μαζὶ τὰ ἀνθρώπινα ἀγαθὰ καὶ ἔλεγε ὅτι εἶναι πλουσιώτερος καὶ ἀπὸ τὸν βασιλιὰ τῆς Περσίας, ἐπειδὴ στὴν ζωή του εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ λιγότερα πράγματα. Οἱ πολλοί, ὅμως, τίποτε δὲν θεωροῦν ἀρκετὸ καὶ θὰ ἤθελαν νὰ ἔχουν τὰ τάλαντα τοῦ Πυθίου καὶ ἀπέραντα χωράφια καὶ ἀναρίθμητα κοπάδια. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι τὸν πλοῦτο, ὅταν δὲν τὸν ἔχουμε, δὲν πρέπει νὰ τὸν ποθοῦμε. Καὶ ὅταν τὸν ἔχουμε, νὰ μὴν καυχώμαστε γιὰ τὸ ὅτι εἶναι δικός μας, ἀλλὰ γιὰ τὸ ὅτι ξέρουμε νὰ τὸν χρησιμοποιοῦμε. Σωστὰ μίλησε ὁ Σωκράτης σὲ ἕναν πλούσιο, ποὺ καυχιόταν γιὰ τὸ βιός του, ὅταν τοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸν θαύμαζε πρὶν διαπιστώσει ἂν ἤξερε νὰ τὸν χρησιμοποιήσει».

Θὰ κλείσουμε αὐτὴν τὴν σύντομη ἀντιγραφὴ τοῦ Πρὸς τοὺς νέους τοῦ Μ. Βασιλείου μὲ τὴν στάση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸν κόσμο καὶ στὴν λογική. «Ὁ φρόνιμος ἄνθρωπος» γράφει «τίποτε ἄλλο δὲν πρέπει νὰ ἀποφεύγει περισσότερο ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἐπιδείξεων, ἀπὸ τὸ νὰ τὸν ἐπηρεάζει τὸ τί θὰ πεῖ γιὰ αὐτὸν ὁ κόσμος, ἀπὸ τὸ νὰ μὴν ἔχει πυξίδα τῆς ζωῆς του τὴν λογική».

Υλικό για εορτασμό 1ης Απριλίου – Έναρξη Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.

https://drive.google.com/drive/folders/1YjeHFTTejukyaPgc-zcO0TIwHsthqYpj?fbclid=IwY2xjawJYdXFleHRuA2FlbQIxMAABHYSZGul86J3H7jsRNfmcGKJXII7KRhUb43ejgjNkULqT38wIC2u4WmP-cA_aem_jVeYPddj34cgLdADiKleYQ

25η Μαρτίου

Η Επανάσταση του 1821 στην περιοχή της Συρίας

https://blogs.sch.gr/sym02-deaath1/files/2025/03/24-251.pdf

Σχετικά με την εορτή της ελληνικής παιδείας (Τριών Ιεραρχών)

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών είναι η θεσπισθείσα από την Ορθόδοξη Εκκλησία εορτή των ελληνικών γραμμάτων. Κατ’ αυτήν δεν τιμώνται οι Τρεις Ιεράρχες (Μ. Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός και Ιωάννης ο Χρυσόστομος) αλλά στα πρόσωπά τους τα ελληνικά γράμματα και η ελληνική παιδεία. Όπως είναι γνωστό, αυτοί οι τρεις σπουδαίοι άγιοι ιεράρχες τιμώνται από την Εκκλησία, σε άλλες ημερομηνίες (1 Ιανουαρίου ο Μ. Βασίλειος, 25 Ιανουαρίου ο άγιος Γρηγόριος και 13 Νοεμβρίου ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος). Εδώ και μία χιλιετία περίπου (11^ος αιώνας), στις 30 Ιανουαρίου, η Εκκλησία τιμά στα πρόσωπα των Τριών Ιεραρχών την ελληνική παιδεία, όπως το θέσπισε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ο Μαυρόπους, ο οποίος συνέταξε και ασματική ακολουθία των Τριών Ιεραρχών.

Ο Μαυρόπους ήταν λόγιος επίσκοπος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κλασική παιδεία και γραμματεία συνεχίζοντας ως προς τούτο την παράδοση των Τριών Ιεραρχών και πολλών άλλων επισκόπων και λοιπών κληρικών με προεξάρχοντα τον συντάκτη της Μυριοβίβλου, Μ. Φώτιο, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (9^ος αιώνας). Με την εορτή, που σταδιακά καθιερώθηκε, στις 30 Ιανουαρίου τιμάται στα πρόσωπα των ανωτέρω αναφερόμενων τριών ιεραρχών η ελληνική παιδεία. Ο Μαυρόπους επέλεξε αυτούς τους τρεις αγίους του τετάρτου αιώνα για την βαθιά ελληνική παιδεία τους και την συμβολή τους όχι μόνον στην θεολογία, αλλά και στα ελληνικά γράμματα.

Ο Μ. Βασίλειος, αρχιεπίσκοπος Καισαρείας της Καππαδοκίας, υπήρξε για τα δεδομένα της εποχής του πανεπιστήμων. Σπούδασε μαζί με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιουλιανό στην ειδωλολατρική ακόμη τότε σχολή των Αθηνών, ενώ ένα από πλέον γνωστά έργα του είναι το «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», στο οποίο έδειξε ότι οι νέοι της εποχής του μπορούσαν να μελετούν τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς χωρίς να επηρεάζεται η χριστιανική πίστη τους.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και ήταν ένας ογκόλιθος της Θεολογίας, εξού και το σχετικό προσωνύμιο, αλλά συνάμα και σπουδαίος ποιητής, αφού συνέγραψε έπη, ιστορικά και θεολογικά, χρησιμοποιώντας ως πρότυπο στην γλώσσα και το μέτρο τα αρχαία ελληνικά έπη. Μπορούσε με άνεση -και το έπραξε στα έπη του- όχι απλώς να μιμείται την ομηρική ελληνική, αλλά να γράφει σε αυτήν χωρίς λάθη. Έτσι, δεν είναι υπερβολικός για αυτόν ο χαρακτηρισμός του ως χριστιανού Ομήρου.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπήρξε και αυτός αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Παύθηκε πολλές φορές, επειδή ήλεγχε διαρκώς την εξουσία. Κάθε φορά, όμως, ο λαός τον αποζητούσε και τον επανέφερε στην θέση του. Τελικά, εκοιμήθη στον δρόμο για την τελευταία του εξορία. Το συγγραφικό του έργο αποτελείται κυρίως από κηρύγματα, τα οποία μάλιστα θεωρούνται τόσο ολοκληρωμένα, με επιχειρηματολογία ισχυρή και δεινότητα ρητορική, ώστε μέχρι και τις μέρες μας συνιστούν βασική πηγή για όλους τους ιεροκήρυκες. Για αυτόν τον λόγο του αποδόθηκε η προσωνυμία του χριστιανού Δημοσθένη.

Η εορτή συνέχισε να εορτάζεται μετά τον Μαυρόποδα στα υστεροβυζαντινά χρόνια, αλλά και μετά την Άλωση, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, σε κάθε ελληνικό σχολείο που λειτουργούσε. Μετά την Επανάσταση και την ανεξαρτησία του νεοελληνικού κράτους η εορτή καθιερώθηκε ως σχολική και πέρασε σε όλα τα κατοπινά εορτολόγια.

Στα πρόσωπα, λοιπόν, αυτών των αγίων ιεραρχών τιμούμε την ελληνική παιδεία, η οποία είναι σπουδαία λόγω των απαντήσεων που έδωσε στα καίρια του βίου. Δεν είναι, δηλαδή, ζήτημα θαυμασμού προς έναν υψηλό πολιτισμό, αλλά πρωτίστως ζήτημα πρακτικό, εορτή για την δημιουργία πολιτισμού βιωμένου, πολιτισμού που παρήγαγε τον ελληνικό τρόπο, την ελληνική ιδιοπροσωπία.  Είναι, λοιπόν, εξόχως μία εορτή των Ελλήνων, αλλά και κάθε ανθρώπου, καθώς η ελληνική παιδεία και η νοηματοδότηση της ζωής, στην οποία κατέληξε, έχουν χρησιμοποιηθεί όχι μόνον από τους Έλληνες, αλλά και από πολλούς άλλους λαούς σε Ανατολή και Δύση, καθιστώντας την σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομιάς.

Επίγραμμα Γρηγορίου του Θεολόγου προς τον Μ. Βασίλειο

εἷς θεὸς ὑψιμέδων ἕνα δ᾽ ἄξιον ἀρχιερῆα

ἡμετέρη γενεὴ εἶδέ σε, Βασίλιε,

ἄγγελον ἀτρεκίης ἐριηχέα, ὄμμα φαεινὸν

Χριστιανοῖς, ψυχῆς κάλλεσι λαμπόμενον,

Πόντου Καππαδοκῶν τε μέγα κλέος εἰσέτι καὶ νῦν,

λίσσομ᾽, ὑπὲρ κόσμου ἵστασο δῶρ᾽ ἀνάγων.

Ο θεός από ψηλά, έναν είδε άξιον αρχιερέα

στην γενιά μας: εσένα Βασίλειε.

Ἀγγελον ευθύτητας, οφθαλμόν φωτεινόν

των Χριστιανών, που λάμπει με τις αρετές·

του Πόντου και των Καππαδόκων ακόμη και τώρα μεγάλη δόξα,

εύχομαι να συνεχίσεις να προσφέρεις δώρα υπέρ του κόσμου.

Διάλογος Μ. Βασιλείου με τον ύπαρχο Μόδεστο,  ο οποίος είχε σταλεί από τον αυτοκράτορα για να τον εκφοβίσει

{ Μόδεστος } Τί δαί; Οὐ φοβεῖ τὴν ἐξουσίαν;

ΜΕΤ. Τι λοιπόν; Δεν φοβάσαι την εξουσία;

{ Βασίλειος } Μὴ τί γένηται, μὴ δὲ τί πάθω;

ΜΕΤ. Γιατί; Τι θα γίνει; Τι θα πάθω;

{ Μόδεστος } Μή τι τῶν πολλῶν ἓν ἃ τῆς  ἐμῆς δυναστείας ἐστίν.

ΜΕΤ. Ένα από τα πολλά που βρίσκονται στην εξουσία μου.

{ Βασίλειος } Τίνα ταῦτα; γνωριζέσθω γὰρ ἡμῖν.

ΜΕΤ. Ποια είναι αυτά; Πες τα μας.

{ Μόδεστον } Δήμευσιν, ἐξορίαν, βασάνους, θάνατον.

ΜΕΤ. Δήμευση περιουσιακών στοιχείων, εξορία, βασανιστήρια, εκτέλεση.

{ Βασίλειος } Εἴ τι ἄλλο ἀπείλει· τούτων γὰρ οὐδὲν ἡμῶν ἅπτεται.

ΜΕΤ. Απείλησέ με με τίποτε άλλο. Τίποτε από αυτά δεν με αγγίζει.

{ Μόδεστος } Πῶς καὶ τίνα τρόπον;

ΜΕΤ.  Πώς γίνεται να μην σε αγγίζουν;

{ Βασίλειος } Ὅτι τοι, δημεύσει μὲν οὐχ ἁλωτὸς ὁ μηδὲν ἔχων, πλὴν εἰ τούτων χρῄζεις τῶν τρυχίνων μου ῥακίων καὶ βιβλίων ὀλίγων, ἐν οἷς ὁ πᾶς ἐμοὶ βίος· ἐξορίαν δὲ οὐ γινώσκω, ὁ μηδενὶ τόπῳ περιγραπτὸς καὶ μήτε ταύτην ἔχων ἐμὴν ἣν οἰκῶ νῦν, καὶ πᾶσαν ἐμὴν εἰς ἣν ἂν ῥιφθῶ· μᾶλλον  δὲ  τοῦ  Θεοῦ  πᾶσαν,  οὗ  πάροικος  ἐγὼ  καὶ παρεπίδημος  ·  αἱ βάσανοι δὲ τί ἂν λάβοιεν, οὐκ ὄντος σώματος; Πλὴν εἰ τὴν πρώτην λέγοις πληγήν, ταύτης γὰρ σὺ μόνης κύριος · ὁ δὲ θάνατος εὐεργέτης, καὶ γὰρ  θᾶττον πέμψει με πρὸς Θεόν, ᾧ ζῶ καὶ πολιτεύομαι καὶ τῷ πλείστῳ τέθνηκα καὶ πρὸς ὃν ἐπείγομαι πόρρωθεν.

ΜΕΤ. Επειδή, λοιπόν, την δήμευση δεν την φοβάται αυτός που δεν έχει τίποτα, εκτός και αν είναι να μου πάρεις τα κουρέλια που φοράω και τα λίγα βιβλία μου, που αποτελούν όλο το βιός μου. Και την εξορία δεν την καταλαβαίνω, αφού για μένα δεν υπάρχει κανένας συγκεκριμένος τόπος, αλλά πατρίδα μου γίνεται η γη στην οποία θα ξεπέσω· άλλωστε η γη είναι του Θεού και εγώ είμαι πάροικος απλός και παρεπίδημος. Τα δε βασανιστήρια, με τα οποία με απειλείς, τι να μου κάνουν εμένα που είμαι «πετσί και κόκκαλο»; Εκτός αν εννοείς το πρώτο χτύπημα, το μόνον που θα αντέξω· αυτό μπορείς να μου το επιφέρεις. Και τέλος, η εκτέλεση θα είναι ευεργεσία για εμένα, καθώς θα με στείλει μια ώρα αρχύτερα στον Θεό, για τον Οποίον ζω και για τον Οποίον έχω ήδη πεθάνει ως προς τον κόσμο και προς τον Οποίον επείγομαι να μεταβώ.(TLG, Gregorius Nazianzenus Theol., Funebris oratio in laudem Basilii Magni Caesareae in Cappadocia episcopi (orat. 43) c. 48)

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας (14/9)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η γνωμοδότηση της Διεθνούς Ένωσης Ειδικών για τις Γενοκτονίες (International Association of Genocide Scholars), της διεθνούς δηλαδή ένωσης των επιστημόνων από όλον τον κόσμο, οι οποίοι ασχολούνται με το φαινόμενο της Γενοκτονίας, σχετικά με την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας καθώς και των Ασσυρίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά και αμέσως μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο.