Αχ αυτή η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει μύθους από πραγματικότητες…
για το “βιασμό” της ανθρώπινης βούλησης
της Σεβαστής Στρογγυλού
Σ΄ αυτήν την αλλόκοτη εποχή του εγκλεισμού, έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τα πρώτα συμπτώματα μιας εποχής εγκεφαλικής κρίσης και παράκρουσης, όπου ένας καταιγισμός πληροφοριών που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί υπόθεση για νέο σενάριο, μας κατακλύζει με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο έργων με ευρεία θεαματικότητα σε σμίξη με σκόρπια τιτιβίσματα μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Σαφώς αναφέρομαι σε μία μαζοποιημένη αντίδραση απέναντι σε φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που δεν είναι παρά απότοκος μιας καλά χειραγωγούμενης καθοδήγησης που μας δημιουργεί επίφαση ελευθερίας τη στιγμή που είμαστε περιορισμένοι όσο ποτέ.
Και ναι μεν η κυρά Κατίνα της γειτονιάς μπορεί να διέθετε και κάποια γραφικότητα, καθισμένη στο σοκάκι μιας γειτονιάς, καθώς συνευρίσκονταν με άλλες, ανάλογης ηλικίας και ενδιαφερόντων γειτόνισσες, είχε όμως την πολυτέλεια να συναγελάζεται και συγχρόνως να βλέπει ιδίοις όμμασι το αντικείμενο του ενδιαφέροντος της, προβαίνοντας σε ερωτήσεις του τύπου “ τίνος είσαι εσύ” ή σε υπολανθάνουσα διάθεση “από ποιον πλανήτη μας έρχεσαι”. Τα υβρίδια της όμως, έχουν κλείσει καλά μάτια και αυτιά και περιορίζονται μεν σε όσα είδε και άκουσε κάποιος τρίτος, απελευθερώνονται δε όταν πρόκειται να διαβιβάσουν τις ειδήσεις και κυρίως αθωώνουν ή καταδικάζουν πρόσωπα, συμπεριφορές, ως λαϊκοί τιμητές μιας όψιμης δυνατότητας τους να εκφράσουν και εκείνοι λόγο για τα τεκταινόμενα.
Ελεύθερος ή ελευθεριάζων ο λόγος τους; Ιδιόρρυθμη επανάσταση εν μέσω καραντίνας ή καλά διαβιβαζόμενη εντολή κατεύθυνσης της κοινής γνώμης; Όπως κι αν έχει ο καθένας έχει την ευθύνη των πράξεων και των λόγων του θα πει κάποιος. Την έχει όμως; Ή λειτουργεί ως καλοκουρδισμένο πιόνι μιας μηχανής προώθησης πληροφοριών που δεν βλέπει, δεν ακούει, αρέσκεται όμως να βάζει και τις πιο “πιασιάρικες” λεπτομέρειες προκειμένου να έχει μεγαλύτερη αποδοχή από ανάλογων ενδιαφερόντων ακόλουθους; Τί είναι εκείνο που δηλητηριάζει την ανθρώπινη ψυχή και την οδηγεί σε ατραπούς υποστάθμης, προκειμένου να αξιοποιήσει την ανάγκη να υπάρχει σε μια εικονική πραγματικότητα διάδοσης πληροφοριών;
Είναι μία διέξοδος ελευθεριαζόντων πολιορκημένων, μία ανάπαυλα από την ανυπαρξία σχέσεων στην ύπαρξη ενός αναπαραγαγόμενου “εγώ” θα πουν κάποιοι, άλλοι θα μιλήσουν για “άρτον και θεάματα” μιας ψηφιακής εποχής, προκειμένου να διατηρηθεί ένα minimum κοινωνικής συνοχής, θα πουν κάποιοι άλλοι. Όπως και να ΄χει λειτουργεί σαν μια καλά στημένη μηχανή εκτόνωσης αυτής της πίεσης που περνάμε.
Θα ΄θελα όμως να προσθέσω και μία άλλη παράμετρο. Αυτήν, των αφανών και καλά κεκρυμμένων ειδήσεων μυθοπλασίας που μας προκαταβάλλουν και μας επηρεάζουν,πετυχαίνοντας μεγαλύτερη μετάλλαξη από αυτήν του κορωνοϊού.
Δύο τουλάχιστον σήριαλ, καθημερινής και ευρείας τηλεθέασης έχουν το ίδιο θέμα. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων σήμερα θυμίζουν τις αντιδράσεις των ηρώων μυθοπλασίας. Η εικονική πραγματικότητα, καλά τεκμηριωμένη και με μαστοριά εισβάλλει στα σπίτια μας με καλή σκηνογραφία και σκηνοθεσία. Τώρα, υποθάλπει και προκαθορίζει συμπεριφορές που κατά ειρωνικό τρόπο πλήττουν το ίδιο το σύστημα παραγωγής θεάματος. Ανεξαρτήτως ποιότητας, πόσο ικανοί είμαστε να διακρίνουμε το μύθο από την πραγματικότητα; Πόσο θέλουμε να ξεφύγουμε από την εικονική, φτιάχνοντας τη δική μας πραγματικότητα, όταν μας έχουν αλυσοδέσει; Δυστυχώς, τα δικά μας τείχη, τα αόρατα αλλά καλά διατηρημένα μας απομακρύνουν από την πραγματικότητα, αποτραβώντας μας και από την πιθανότητα μιας καλύτερης τύχης, δημιουργημένης από τις εγκεφαλικές μας διαστάσεις. Αυτές και μόνον αυτές μπορούν να μας περιηγήσουν στην ανόθευτη γοητεία του να αποφασίζουμε εμείς για τη ζωή που θέλουμε και όχι αυτήν που θέλουν άλλοι για μας. Τότε μόνο θα περάσουμε από το μύθο στο λόγο, αντιστεκόμενοι σε μύθους που μας σκλαβώνουν και επιλέγοντας αυτούς που μας μεταμορφώνουν σε έλλογα όντα, ικανά να ελέγξουν αντιδράσεις εικονικών ενστίκτων.

Capelinata Sevita’s

Ιογενείς μεταποιήσεις Sevita΄ς