"Το σπυριδάκι"

3η Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

    Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1992, ανακήρυξε την 3^η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, δίνοντάς μας την ευκαιρία κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει την υποχρέωση διασφάλισης της ισότιμης πρόσβασης όλων των μαθητών στην εκπαίδευση, βασιζόμενοι στις  αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης.

    Η έννοια της ενταξιακής εκπαίδευσης αναφέρεται στη φιλοσοφία της αποδοχής και στην παροχή ενός πλαισίου, μέσα στο οποίο όλα τα παιδιά χωρίς εξαιρέσεις και αστερίσκους, μπορούν να εκτιμηθούν ισότιμα και να αντιμετωπίζονται με σεβασμό.

Ας δούμε αλλιώς τα πράγματα σαν κοινωνία, γιατί είναι πολλοί, δυστυχώς, αυτοί που υποφέρουν για να είμαστε εμείς “καλά”  🙄 …

Κι ας έχουμε κι εμείς μια καρέκλα (θέση) άδεια στην καρδιά μας …

Ένα όμορφο παραμύθι από την Αφρική.

ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΟΥ (συγκεντρωτικά οι τίτλοι με υπερσύνδεση)

    Γιατί όλοι έχουμε το δικό μας κομμάτι ουρανού να συγκρατήσουμε …

Η πραγματικότητα είναι μία. Ο τρόπος που τη βλέπουμε όμως, τα συναισθήματα και η ερμηνεία των γεγονότων διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

Αν θέλετε, δείτε κι αυτό: Σκίτσα δείχνουν πώς βλέπουν την ίδια ημέρα μια μαμά και το παιδί της – διαφορετικό (diaforetiko.gr)  από παλαιότερη ανάρτησή μου.

     “Οι 6 τυφλοί και ο ελέφαντας” είναι ένας ινδικός μύθος που έτυχε να διαβάσω και μου άρεσε πολύ. Σα τους μύθους του Αισώπου, έτσι κι αυτός μέσα στην απλότητά του κρύβει έναν θησαυρό σοφίας που βρίσκει πρακτικό αντίκτυπο στη ζωή μας. Σας προτείνω να τον διαβάσετε/ δείτε στο παρακάτω βιντεάκι που έφτιαξα. Ένας μύθος για όλους μας! Με αγάπη και καλή πρόθεση…

    Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό.

Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο:

– Τι βλέπεις;

– Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό, της είπε κείνος.

– Και τι μυρίζει; ρώτησε η γερόντισσα.

– Μοσχοβολάει τσάι του βουνού! της απαντάει.

– Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει λέει η γερόντισσα.

– Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια. Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί. Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουν το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάσσουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν …

του λέει η γερόντισσα

… και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.

—————————————————————————————————————

Προσαρμογή ιστορίας από το βιβλίο «Στη σκιά της πράσινης βασίλισσας»

Πηγή: multiplication

Για τις επιλογές που κάνουμε…

Για την τύχη που φτιάχνουμε …

Για τις ευκαιρίες που βλέπουμε και για τις ευκαιρίες που δε βλέπουμε…

Αγνότητα, αναγνώριση κι ευγνωμοσύνη, καλοσύνη… Όλα χωράνε στο παρακάτω μικρό βιντεάκι (αν κι όχι πολύ καλής ανάλυσης το βίντεο, το νόημα γίνεται αντιληπτό)!

Η πιο υψηλή τιμή προέρχεται και γίνεται από καρδιάς…

Πολλές φορές για ένα χαμόγελο …