Ψυχή – Πατρίδα μου
Ψυχή – Πατρίδα μου νάσουν Άνοιξη
σε μιαν ηλιόσπορη του χρόνου χαίτη
μέσα μου χρύσανθο φέγγος τ’ ουρανού
Εξελικτικός λυρισμός και φρέσκο-
χυτός κούρος, λαμπύρισμα του Λόγου
λεύτερη πατριδοκλίνη του καιρού
Στίχος – αχός που δεν αποκρίνεται
παρά μ’ αντίλαλο ψυχών αχνών
ξεθάβοντας τη λήθη των αιώνων
Σαν ακρωτήρι ανείδωτο που φέρνει
τ’ αύριο μέσα μου θαμπό σαν προλαλιά
σα φτερολείτουργο που δε σωπαίνει
Στ’ αποχορτάριασμα των τάφων σου
φρεσκάρονται μνήμες λιθοκρίνες
κι ανυπόταχτες οι φτέρνες άθαφτες
Ψυχή – Πατρίδα μου, χρονοσκαμμένη
στο φως που γέννησε τ’άχρονο σύμπαν
πρόλαβε το πρωτόκαρπο θάμπος σου
Κώστας Καρούσος
Ελάτε καλοί παλιοί μου φίλοι,
νέοι όπως πάντα στις σχολικές φωτογραφίες,
όταν δεν γνωρίζαμε ακόμα
τους μεγάλους δρόμους,
μια γειτονιά ο τόπος όλος.
Ελάτε καλοί μου φίλοι, φορτώστε τη μνήμη σας
με τα όσα οι καιροί δε λεηλάτησαν,
πάρτε τις λέξεις απ’ τη λάσπη της αλάνες μας
κι απλώστε τες στον ήλιο του μεσημεριού!
Ξανά να ματώσουν τα πόδια απ’ το πάνινο τόπι
με τη φλόγα να καίει τους κρυφούς λογισμούς μας,
τους αβέβαιους έρωτες και τ’ αθώα αμαρτήματα.
Η Αγγελική που χάιδευε την κοτσίδα της άνοιξης,
η Λόλα που τα μάτια της πάντα Οχτώβρης της βροχής
γιατί ο καημός της ήταν ο ασίκης που λάτρευε
κι αυτός αρμάτωνε τ’ όνειρο να φύγει απ’ τα τενάγη.
Ο Σπυράκης που με το πόδι το ένα το ατροφικό
προσπαθούσε να βάλει κόντρα στη θλίψη
– η παλιά του αρρώστια, ο βήχας κι ο μάταιος λογισμός –
μ’ ένα παντελονάκι που ‘φτανε ίσα στον αστράγαλό του,
λειψό, για να κρύβει την άνοιξη των ονείρων του.
Ελάτε παλιοί καλοί μου φίλοι
βγείτε απ’ το σκοτάδι της μνήμης
στο φως μιας άλλης μέρας,
νέοι όπως πάντα
κρατώντας παραμάσχαλα το ζεστό καρβέλι,
με τα πάνινα παπούτσια κηρύκεια
στη δίνη μέσα των νέων καιρών. K. Θ. Φωτεινός, Της μικρής μας πόλης, εκδόσεις Ροδακιό, 2011
XIV.
Καλοκαίρι της πίκρας
Δίψα κατσικιού που μασουλάει την πίκρα του κοντά στις πικροδάφνες
Κέντρισμα της μέλισσας, ρόδι ανοιχτό στο δάγκωμα του ήλιου
Πήρες μες στις δαγκάνες σου τη μέρα και την έθαψες στην άμμο.
Καλοκαίρι στυφό
Με τα στυφά λεμόνια σου, τα κίτρα
Μεγάλη Παρασκευή που ήρθες παράκαιρα
Κερί του Επιταφίου.
Ω καλοκαίρι αδίστακτο
Κερήθρα του πικρότατου μελιού
Γεύση θανάτου.
-
Μάνος Κράλης
,
Στα πλαίσια ευαισθητοποίησης των μαθητών σε περιβαλλοντικά θέματα το -2ο ΕΠΑΛ
Αγρινίου οργάνωσε τις παρακάτω δράσεις:
1) Δεντροφύτευση, υπό την επίβλεψη των καθηγητών
κ. Νικολάου Νταβράζου, κ. Αικατερίνης Αλεξανδρή, κ. Κλεονίκης
Δελημήτρου και τη συμμετοχή μαθητών των αντίστοιχων τμημάτων.
2) Ανακύκλωση όλων των παλαιών τύπων Η/Υ σε συνεργασία με το Δήμο Αγρινίου.
Διαβάστε όλο το άρθρο»
2Ο ΕΠΑΛ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Στις 2 Δεκεμβρίου 2011 πραγματοποιήθηκε στο -2ο ΕΠΑΛ Αγρινίου- μετά από
πρόσκληση του Διευθυντή κ. Αθανασίου Φλωρόπουλου ενδιαφέρουσα ομιλία από τον ιατρό – παθολόγο κ. Τριαντάφυλλο Χρήστο με θέμα:
«AIDS η μάστιγα του αιώνα μας»
Η ομιλία έγινε στο πλαίσιο του εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS και την παρακολούθησαν όλοι οι μαθητές της Γ’ Τάξης.
Το ενδιαφέρον των μαθητών διατηρήθηκε αμείωτο σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας, καθώς το AIDS αποτελεί μια από τις χειρότερες μάστιγες του αιώνα μας .
ΠΗΓΗ:agrinionews
[Βλέπω το Ρήγα]
Βλέπω το Ρήγα να δακρύζει,
τους Μαρκίδες να γιορτάζουν
τη μεγάλη τους στιγμή
και τους συντρόφους τους
ν’ αναρωτιούνται τραγουδώντας
«ως πότε παλικάρια…»
Πού να ‘ξεραν
πως στην Τεργέστη θέ να πλέξουνε σε λίγο
του πνιγμού τους το σχοινί…
-
Νίκος Ποταμίτης,
Για τον Ρήγα–
-
Ποιήματα, Εκδόσεις ΔΩΤΙΟΝ, Ιωάννινα 2011, σελ. 21.
-
«Ου γαρ έχει πόθεν η πενία τον έρωτα θρέψει»
Οβίδιος – Αντιφάρμακα 749
Στις παρυφές της ποίησης
επιθυμών χορτασθήναι
από των ψιχίων των πιπτόντων
από της τραπέζης των πλουσίων
εγέρασες πτωχός.
Όνειρα άλλων ποιητών ονειρεύτηκες
στις δικές σου κρύες νύχτες,
όνειρα απαγγέλοντας σ’ αδειανές καρέκλες,
αυτήκοα ακούγοντας χειροκροτήματα.
Όνειρα άλλων ποιητών
επιδαψιλεύουν την πενία σου.
Όμως, μακάριοι οι πτωχοί και πένητες
ότι αυτοί χορτασθήσονται.
Αφροδίτη Κοΐδου
Πανδώρα, Αθήνα 2004
ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗΝ ΔΕΟΙ
ΕΙΠΕΡ ΜΕΛΛΟΙ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ
Ο παφλασμός γεννάει τη θάλασσα κι ιδού η φωνή
Βγάζει λαρύγγι που ομιλεί. Αλίμονο.
Ο μαραγκός χωρίς τα ξύλα του δε μοιάζει μαραγκός
Ανελλιπώς ζητάει τον ήχο του σφυριού να μαρτυράει
Την τέχνη του.
Γι’ αυτό σου λέω
Πάρε χαρτί πιάσε μολύβι κι άρχισε –
Τον πρώτο στίχο, αν δεν στον δώσουν οι θεοί, δανείσου τον:
Ο παφλασμός γεννάει τη θάλασσα κι ιδού η φωνή.
Αντώνης Φωστιέρης,
( από τη συλλογή Το Θα και το Να του Θανάτου, εκδόσεις Καστανιώτη, 1987)
ΚΩΣΤΑΣ ΡΙΖΑΚΗΣ, Τα τελευταία ονόματα, Σειρά: Νέα Ελληνική Ποίηση-Αρ. 4. Επιμέλεια σειράς: Θεοδόσης Πυλαρινός, εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία, 2010, σελ. 48
Ο Ποιητής Κώστας Ριζάκης γεννήθηκε στη Λαμία (1960). Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Νέα Πορεία (1983). Από το 1986 εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Πάροδος. Οι προηγούμενες ποιητικές συλλογές του είναι: Ο βυθός μου τα πράγματα (1985). Με τον τρόπο του Αινεία(1986). Τα επόμενα πένθη (1997). Χωρίς χρονολογία-Ένα ποίημα σε δώδεκα μέρη(2004). Ο κυρίως ναός(2006).
Στη νέα ποιητική συλλογή του Τα τελευταία ονόματα, το προσωπικό ποιητικό Σύμπαν του Ριζάκη , συνθέτει η παρουσία των νεκρών ως εκφρασμένη ψυχολογική ανάγκη που τέμνεται στην προέκτασή της με το ανείπωτο Πένθος. Η θεραπευτική ιδιότητα της Ποίησης είναι δεδομένη χωρίς όμως να ανατρέπει την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας. Ο αγώνας του ποιητή είναι σισύφειος. Ώσπου να φέρει στο φώς το ποίημα τον κυκλώνουν οι νύχτες με εφιάλτες και γεμίζει πληγές που θα εκβάλλουν σε άλλο ποίημα και ούτω καθεξής.
Αν επιχειρηθούν πολλαπλές αναφορές στη σκηνογραφία του Κ. Ριζάκη ίσως συμβάλλουν για να αποκρυπτογραφηθεί κατά το δυνατόν η εσωτερική διαδρομή του ποιητή. Το πολλάκις επαναλαμβανόμενο μοτίβο της νύχτας (“νύχτα θολή νύχτα βαριά νύχτα παρακινδυνευμένη”, “νύχτες με περιρρέουσα την μαγική σελήνη/νύχτες μελανοχίτωνες των πορφυρών ονείρων”, “το μαύρο άγριας νύχτας”) η το επίσης συχνό μοτίβο της “Νεκρής” όπως και του Ουρανού με το Φως αφήνει τον ασκημένο αναγνώστη να διακρίνει πως ο κόσμος του υποσυνείδητου και ο φιλοσοφικός στοχασμός του ποιητή σηματοδοτούν την γραφή.
Κάποτε αυτό το συναπάντημα του Αναγνώστη με τον ποιητή γίνεται μέθεξη και λύτρωση αμφίδρομη. Η αυτοαναφορικότητα χαρακτηρίζει όλα τα ποιήματα της συλλογή.
Παραθέτω απόσπασμα:
[..]να αιχμαλωτίσω από τον ήλιο τόσο φώς
όσο να ζέσταινα κλωσσόπουλα τις λέξεις
να τιναχτεί πλήρες φτερών το ποίημα
λάλο να σαγηνέψει τον καιρό
σαν μια παλέτα να χυθώ στα αίματα
και σαγιτεύοντας ξανά τ’ άσπρο χαρτί
μες την καρδιά να βράδυνα το βράδυ.
(«Επιβραδύνω», 10)
Στο περικειμενικό περιβάλλον του έργου του συναντάμε ονόματα ομοτέχνων του ζώντων και τεθνεώτων που συγκαλεί ο ποιητής για να χαρίσει γενναιόδωρα ένα ή περισσότερα ποιήματά του στον καθένα ονομαστικά. Όπως αποκαλύπτεται στα περιεχόμενα του βιβλίου οι αφιερώσεις γίνονται στους:
Κώστα Ε. Τσιρόπουλο (2), Χρίστο Λάσκαρη, Γιώργο Γεωργούση (2), Φοίβο Ι. Πιομπίνο, Λένα Παππά, Νατάσα Κεσμέτη, Μαρία Κουγιουμτζή, Σοφία και Γρηγόρη Τεχλεμετζή, Ναταλία Δ. Βλάχου, Σπύρο Θεριανό, Πόλυ Τζωρτζοπούλου, Στέλιο Μαφρέδα, Ζέφη Δαράκη, Κώστα Ασημακόπουλο, Θανάση Παπαθανασόπουλο, Τάσο Πορφύρη, Θανάση Κουτλή, Μαρία Κουγιουμτζή, Δημήτρη Αγγελή, Χλόη Κουτσουμπέλη, Μαγδαληνή Βρακά, Ελένη Τσαουσάκη, Περικλή Τσελίκη, Πάνο Κυπαρίσση, Μάρκο Μέσκο, Γιάννη Δ. Στεφανάκη, Μαργαρίτα Βασιλάκου, Σταύρο Βαβούρη και Γιώργο Πρεβεδουράκη. Εκτός αυτών, τα υπόλοιπα έξι ποιήματα αφιερώνονται (από ένα ) στη “μνήμη” των Χρήστου Λάσκαρη, Τάσου Λειβαδίτη, Δ. Π. Παπαδίτσα, Θέμη Τασούλη, Μιχάλη Κατσαρού, Σταύρου Βαβούρη του «Pier Paolo Pasolini, οφειλή|» και ένα ακόμη “Επιτάφιο Θέμη Τασούλη”.
Στην εικόνα του εξωφύλλου η ζωγράφος Μαργαρίτα Βασιλάκου σχολιάζει επιτυχώς τη θεματική της συλλογής. Σταυρωμένος και Έγκλειστος, ο Ποιητής, υπομένει το διπλό μαρτύριο: βασανιστικός λαμπτήρας στην οροφή και οξύστομη λόγχη πετιέται από το δάπεδο και τον καρφώνει στα πλευρά. Σωματικό και πνευματικό μαρτύριο. Προσμένοντας όμως «απ’ το νεκρό του σώμα τα ποιήματα».
Χρυσούλα Σπυρέλη
Στις 16 Νοεμβρίου 2011 πραγματοποιήθηκε στο 2ο ΕΠΑΛ Αγρινίου- μετά από πρόσκληση του Διευθυντή κ. Άθανασίου Φλωρόπουλου , ενδιαφέρουσα ομιλία από τον ιατρό – καρδιολόγο κ. Νικόλαο Μάτσα με θέμα:
«Παθήσεις καρδιάς και αγγείων. Τι πρέπει να γνωρίζουν οι μεγάλοι μαθητές».
Την εκδήλωση παρακολούθησαν οι μαθητές των τμημάτων Υγείας-Πρόνοιας (ειδικότητες Νοσηλευτικής και Βρεφονηπιοκόμων) καθώς και Εφαρμοσμένων Τεχνών.
Το ενδιαφέρον των μαθητών διατηρήθηκε αμείωτο σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας, ενώ οι ερωτήσεις που διατυπώθηκαν στην συζήτηση που επακολούθησε, αποδεικνύει ότι ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ σχολικής κοινότητας και επιστημονικής οφείλει να διευρυνθεί.


