sntoumanis's blog

Από www.kathimerini.gr
Του Νικολαου Μ. Σταυρακακη*

Ο αναγκαίος ορθολογικός σχεδιασμός της οργάνωσης και χωροθέτησης των Ιδρυμάτων της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Eρευνας πρέπει να εκπονηθεί στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδιασμού για την Παιδεία, την Eρευνα και την Καινοτομία, που οφείλει να διαμορφώσει άμεσα η ελληνική πολιτεία, ανεξάρτητα από Mνημόνια και κυρίως συγκυριακές-πελατειακές πολιτικές. Για να είναι αποτελεσματική η διαδικασία αυτή, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι:

Ο σχεδιασμός θα περιλαμβάνει οπωσδήποτε, πέραν της ανώτατης εκπαίδευσης, τους ευρύτερους χώρους (α) των ερευνητικών κέντρων, ινστιτούτων και τεχνολογικών φορέων και (β) της μεταλυκειακής εκπαίδευσης και κατάρτισης, συμπεριλαμβανομένης και της γκρίζας ζώνης των κολεγίων και των λοιπών επιχειρηματικών μορφωμάτων που αυτοαποκαλούνται «ιδιωτικά πανεπιστήμια», όπου η κατάσταση είναι χαώδης.

Η θέσπιση ενιαίων κριτηρίων καθολικής εφαρμογής για τις αλλαγές του ακαδημαϊκού και ερευνητικού χάρτη της χώρας, με στόχο την ενίσχυση του δημόσιου ακαδημαϊκού και ερευνητικού συστήματος, θα πρέπει να λάβει υπόψη την πλούσια και μακρόχρονη εμπειρία που υπάρχει στον ευρωπαϊκό χώρο στα θέματα των συνεργασιών, συνενώσεων και συγχωνεύσεων Ιδρυμάτων της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και της Eρευνας.

Η διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου διαμόρφωσης και οδικού χάρτη υλοποίησης της αναδιάρθρωσης που θα πραγματοποιηθούν με βάση προεκπονηθείσα άρτια μελέτη, με ουσιαστική διαβούλευση μεταξύ όλων των εμπλεκομένων σε πνεύμα ειλικρίνειας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, καθώς και με την απόλυτη και καθολική τήρηση σε βάθος χρόνου των όποιων κατευθύνσεων συναποφασιστούν.

Υπάρχουν τα εχέγγυα ότι θα προχωρήσει ορθολογικά και συντεταγμένα το σχέδιο ΑΘΗΝΑ; Δυστυχώς ο μέχρι σήμερα χειρισμός του όλου θέματος από τις εμπλεκόμενες πλευρές δεν παρέχει τα εχέγγυα για θετικά αποτελέσματα στο εν λόγω εγχείρημα. Συγκεκριμένα:

Το υπουργείο Παιδείας χειρίζεται το θέμα με αμιγώς επικοινωνιακούς όρους, με βιασύνη και προχειρότητα, με περίεργη και ανεξήγητη μυστικοπάθεια και με παρόντα τα γνωστά φοβικά σύνδρομα του πολιτικού κόσμου, ενώ συγχρόνως αγνοεί ή ακόμη και εμπαίζει συστηματικά τους εκπροσώπους της ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας. Είναι μη αποδεκτό και πέραν κάθε πολιτικής σοβαρότητας: Να απαιτείται από ένα ίδρυμα να υποβάλει πρόταση αναδιοργάνωσής του σε διάστημα δύο (2!) εβδομάδων, τη στιγμή μάλιστα που στα περισσότερα ακαδημαϊκά Τμήματα δεν έχει ολοκληρωθεί η εξωτερική αξιολόγηση.

Να ανακοινώνεται καθημερινά ότι επίκειται η δημοσιοποίηση των κριτηρίων στα οποία θα βασιστεί το σχέδιο ΑΘΗΝΑ, τη στιγμή που δεν έχει καν συγκροτηθεί η προ μηνός εξαγγελθείσα επιτροπή του υπουργείου Παιδείας με τη συμμετοχή εκπροσώπων των συνόδων πρυτάνεων και προέδρων, και των ομοσπονδιών ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας με αντικείμενο -μεταξύ άλλων- και τη διαμόρφωση των κριτηρίων αναδιάρθρωσης.

Να αποφασίζεται η απευθείας ανάθεση έργων μελέτης του σχεδίου ΑΘΗΝΑ συνολικού ύψους 137.000 ευρώ σε επιτροπή ή επιτροπές-φαντάσματα με άγνωστα μέλη και κατά συνέπεια αγνώστων προσόντων και λοιπών χαρακτηριστικών. Αυτά, μάλιστα, συμβαίνουν τη στιγμή που η καθ’ ύλη αρμόδια νέα ΑΔΙΠ (ΑΔΙΠΠΑΕ) παραμένει σε χειμερία νάρκη και τα χρήματα, που της είχαν διατεθεί από το ΕΣΠΑ, παραμένουν ακόμη αναξιοποίητα.

Τα θεσμικά όργανα των πανεπιστημίων δεν έχουν συζητήσει το θέμα, παρότι ο σχετικός διάλογος έχει ουσιαστικά ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια, τη στιγμή μάλιστα που η διεθνής εμπειρία υποδεικνύει ότι ζητήματα αυτής της μορφής πρέπει να εκκινούν «από κάτω προς τα πάνω» για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, κλείνω αυτήν την παρέμβασή μου εκφράζοντας την απαισιοδοξία μου για την εξέλιξη αυτού του στρατηγικά κρίσιμου ζητήματος της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης για το μέλλον και την ουσιαστική κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της χώρας. Φοβάμαι ότι η παρούσα πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας σύντομα θα αποδειχθεί -όπως και κατά το παρελθόν- κατώτερη των περιστάσεων και της υπευθυνότητας που αυτές απαιτούν, ενώ πλέον «οι καιροί ου μενετοί»!

* Ο κ. Νικόλαος Μ. Σταυρακάκης είναι καθηγητής του ΕΜΠ, και πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ.

Από www.kathimerini.gr

Του Θανου Bερεμη*
Μετά τη διάσωσή μας από την καταβαράθρωση προς τη δραχμή, θα μπορούμε πλέον να θεσπίσουμε την έκφραση «ακριβά την γλιτώσαμε» έναντι του παραδοσιακού «φτηνά την γλιτώσαμε». Το κόστος της σωτηρίας σταθμίζεται κυρίως από την απώλεια της εθνικής μας αξιοπιστίας και την απομείωση του αυτοσυναισθήματος αξίας. Πώς θα επανακτήσουμε τους άυλους αυτούς τίτλους αν όχι με μια πλήρη ανακαίνιση της νοοτροπίας μας και της προβληματικής μας εκπαίδευσης; Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να θεσπίσουμε ένα νέο περιεχόμενο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο να απαξιώνει τις πελατειακές σχέσεις που συνεισέφεραν στη διόγκωση του μετριοκρατικού μας συστήματος. Τα άτομα εκείνα που γαλουχήθηκαν με την πεποίθηση ότι μια θέση στο Δημόσιο εξασφαλίζει τους κατέχοντες από κάθε ανασφάλεια ισοβίως, δεν πρέπει να έχουν πια θέση πουθενά.
Η αδυναμία του μέσου Ελληνα να αντιληφθεί ότι τις περιττές θέσεις στο Δημόσιο συντηρούν οι φορολογούμενοι και όχι η θεία πρόνοια, κατασκεύασε το κράτος των ελλειμμάτων. Κάθε κοινωνική απολαβή χωρίς αντίστοιχη παραγωγή έργου, επιβαρύνει ανάλογα την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Η δομική αδυναμία του μέσου πολίτη να κατανοήσει την πολιτική οικονομία του Δημοσίου, οφείλει χάριτες στη χρόνια πολεμική που ασκεί η Αριστερά κατά της εκλογίκευσης της δημόσιας διοίκησης. Οι μαρξιστές στη χώρα μας αν και επιδίδονται σε οικονομικές ερμηνείες της ιστορίας αρνούνται να ποσοτικοποιήσουν τις επιδόσεις του κράτους φοβούμενοι μήπως έτσι το απαξιώσουν. Ωστόσο, η κοστολόγηση των υπηρεσιών του κράτους είναι το σοβαρότερο κριτήριο για τη διατήρησή τους ή την αντικατάστασή τους.
Οταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε την ολέθρια κατάργηση των προτύπων δημοσίων σχολείων, υπάκουε σε μια άλλη παθογένεια της ελληνικής Αριστεράς, την ποιοτική ισοπέδωση. Ετσι, η αριστεία που απορρέει από την εύνοια την οποία η φύση κατανέμει ανεξαρτήτως κοινωνικών ή εκπαιδευτικών προνομίων, έπρεπε να αγνοηθεί ώστε να εξομοιωθεί η απόδοση όλων των παιδιών αδιακρίτως. Επρόκειτο για μια πράξη συμπίεσης των φυσικών ικανοτήτων προς τα κάτω, την οποία δεν διανοήθηκε να εφαρμόσει ποτέ κανένας αθλητικός σύλλογος ή η Eπιτροπή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δυστυχώς η κατάργηση των προτύπων δημοσίων σχολείων στέρησε την κοινωνία από τις υπηρεσίες των αρίστων των χαμηλών οικονομικά κοινωνικών στρωμάτων, υπέρ της μακροημέρευσης των ευνοημένων τάξεων. Ετσι, ενώ πριν από τριάντα χρόνια τα δημόσια γενικά προηγούνταν ποιοτικά των ιδιωτικών γυμνασίων και λυκείων, σήμερα, προς δόξα του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, η εικόνα έχει αντιστραφεί. Η ανοησία εισβάλλει με διεκδικητική ορμή στο Δημόσιο. Είναι, πιστεύω, καιρός να αναθεωρήσουμε την πρακτική αυτή αναγνωρίζοντας και αξιοποιώντας τις ικανότητες των νέων που αποτελούν το σημαντικότερο κεφάλαιο της χώρας. Η επιλογή των προτύπων σχολείων πρέπει να επιστρέψει στις εξετάσεις για την επιλογή των μαθητών, αντί του ισχύοντος κλήρου. Ας αποκτήσει το υπουργείο Παιδείας το θάρρος να αναγνωρίσει το γεγονός ότι κάποια παιδιά διαθέτουν από την αφετηρία τους ικανότητες τις οποίες αν δεν αναδείξει η πολιτεία θα χαθούν ως κοινωνικό αγαθό, ή χειρότερα θα αποξενωθούν ολότελα από την κοινωνία.
Η εκπαιδευτική ισοπέδωση δεν αποτελεί προϊόν παρανόησης, αλλά συχνά κακόβουλης πολιτικής. Ο φθόνος τον οποίον προκαλεί η φυσική ικανότητα σε κάποιους λιγότερο ικανούς δεν θεραπεύεται με νομοθετικές πράξεις, αλλά με αναγνώριση ότι η κατηγορία των αρίστων αποτελεί κοινωνική ομάδα που χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Οχι μόνο για να αξιοποιηθούν οι ικανότητές τους για το καλό του συνόλου, αλλά για να μη μεταλλαχθούν από την εγκατάλειψη σε προβληματικά άτομα. Για όποιον δυσπιστεί με την άποψη αυτή, ή την βρίσκει «ελιτίστικη», κάνω έκκληση στον κοινό νου του αναγνώστη αυτής της στήλης. Σκεφτείτε τους εκπροσώπους των κομμάτων στην κυβέρνηση ή τη Βουλή και πείτε στον εαυτό σας αν βλέπετε τις διαφορές ανάμεσα στους κ. Χατζηδάκη, Στουρνάρα και Δένδια έναντι των κ. Παναγιωτόπουλου και Ρουπακιώτη, τους κ. Σαχινίδη και Μανιάτη έναντι των κ. Παπουτσή και Σκανδαλίδη, τον κ. Σταθάκη έναντι του κ. Λαφαζάνη, το κόμμα της «Δράσης» έναντι του συνόλου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» κ.λπ., κ.λπ.
Θα τελειώσω εδώ την αναζήτηση της αριστείας στον κυβερνητικό χώρο, παρακαλώντας τον πρωθυπουργό να επιλέξει αυτή τη φορά τους αρίστους που διαθέτει η κοινωνία μας και όχι αναγκαστικά το κόμμα του, για τον ερχόμενο ανασχηματισμό. Η επιλογή είναι εύκολη όταν δεν σκιάζεται από την υστεροβουλία. Και επιτέλους υπάρχουν οι «τρελοί και αφοσιωμένοι» στον τόπο αυτό.
* O κ. Θάνος Βερέμης είναι αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Από www.tanea.gr
Σε μια εποχή που η χώρα μας μετέχει σε διεθνείς οργανισμούς αλλά και έχει διπλωματικές σχέσεις με εκατοντάδες χώρες της οικουμένης είναι επιτακτικά αναγκαίο να διαθέτουμε πολύγλωσσους στρατιωτικούς
Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Το άκουσα από σοβαρό συνταξιούχο στρατηγό του Υγειονομικού και έμεινα άναυδος. Οταν πριν από αρκετά χρόνια διοικούσε τις σχολές του υγειονομικού κλάδου των Ενόπλων Δυνάμεων (Ιατρική, Κτηνιατρική, Οδοντιατρική, Φαρμακευτική), οι οποίες σημειώνω πως ακόμη και σήμερα έχουν ένα από τα υψηλότερα βαθμολογικά στάνταρ των Εισαγωγικών (πράγμα που σημαίνει πως εισάγονται οι άριστοι απόφοιτοι λυκείων και συνάμα κατά τεκμήριο τέκνα οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα, άρα των κατώτερων κοινωνικών τάξεων), ο διοικητής τους και αφηγητής στην πρώτη συγκέντρωση των πρωτοετών μετά τις απαραίτητες γενικές συστάσεις και την ανάλυση του κανονισμού ρώτησε πόσοι από τους περίπου 300 πρωτοετείς διαθέτουν Προφίσιενσι αγγλικής γλώσσας. Και αν μπορούν βέβαια να το προσκομίσουν. Μετά την κατάθεση των διπλωμάτων διαπιστώθηκε πως γνώριζε πιστοποιημένα την αγγλική από αγγλικά και αμερικανικά πανεπιστήμια το 98% των σπουδαστών. Τότε ο ρέκτης διευθυντής, επειδή διέθετε το ανάλογο χρηματικό ποσό στον προϋπολογισμό του για την κατάρτιση των τροφίμων του στα αγγλικά, συνέταξε μια αναφορά προς την εποπτεύουσα Αρχή των σχολών και τους πληροφορούσε πως με το ίδιο πακέτο χρημάτων σκεφτόταν να αντικαταστήσει τη γλώσσα που ήδη γνώριζαν αποδεδειγμένα οι σπουδαστές με κινεζικά, ρωσικά, τουρκικά, αραβικά, αρχαία ελληνικά και λατινικά. Η έκπληξή του ήταν πως ο μισός αριθμός των σπουδαστών εκτός από μια ξένη γλώσσα επέλεγε και τα αρχαία ελληνικά. Αλλά ο κεραυνός ήρθε από τα ΠΑΝΩ με μια αυστηρή και ειρωνική απόρριψη που ανέφερε πως ο κ. Διοικητής έπρεπε να έχει αντιληφθεί πως διοικεί στρατιωτική υγειονομική σχολή και όχι… φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Η απάντηση που πήραν όμως από τον «επαναστάτη» στρατιωτικό ήταν πως η ανώτατη διοίκηση ασφαλώς δεν διέθετε ικανότητες να αντιληφθεί θεμελιώδη θέματα εκπαίδευσης, επιστημονικής επιμόρφωσης και εθνικής διπλωματίας.
Από τη στιγμή που άκουσα αυτή την κατάθεση με έζωσαν τα μαύρα φίδια. Πρέπει να πω ότι έχω δύο φορές χειρουργηθεί από στρατιωτικούς γιατρούς και έχω διαπιστώσει όχι μόνο τον υψηλό βαθμό κατάρτισης και επαγγελματικής συνέπειας, αλλά και το ήθος τους και τη φιλάνθρωπη προσφορά τους. Και το θεωρώ αυτονόητο αφού λόγω της απαραίτητης στο στράτευμα πειθαρχίας οι σπουδαστές των στρατιωτικών σχολών με ακραιφνώς επιστημονικό περιεχόμενο (μηχανικοί, γεωγράφοι, χημικοί, γιατροί κ.λπ.) σπουδάζουν δωρεάν, τρέφονται και στεγάζονται δωρεάν και σπουδάζουν ανελλιπώς χωρίς καταλήψεις, συνδικαλισμούς, χτισίματα γραφείων και χωρίς ελλείψεις στην υλικοτεχνική και πειραματική υποδομή. Εχουν ακόμη και τακτές ώρες μελέτης και διασκέδασης, φαγητού και ύπνου. Θα μου πείτε, όλα αυτά είναι προϋποθέσεις για κάθε επιστήμονα που θέλει να καταρτιστεί και να αφοσιωθεί στο έργο του. Αλλά η ελληνική πραγματικότητα δεν συναινεί σε κάτι τέτοιο. Φανταστήκατε ποτέ ότι θα καταλαμβάνονταν ολόκληρα πανεπιστήμια από φοιτητές που θα απαγόρευαν την αποκομιδή των σκουπιδιών, τα οποία είχαν οδηγήσει στο νοσοκομείο συναδέλφους τους. Θα ήταν κυνικός κανείς λοιπόν αν στην ερώτηση ξένου παρατηρητή πληροφορούσε τη διεθνή γνώμη πως στην Ελλάδα υπάρχει πανεπιστήμιο που παράγει αποκλειστικώς ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;
Σε μια εποχή που η χώρα μας μετέχει σε διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΟΟΣΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) αλλά και έχει διπλωματικές σχέσεις με εκατοντάδες χώρες της οικουμένης, όπου υπηρετούν συχνά, αφού προβλέπεται από το οργανόγραμμα, και στρατιωτικοί ακόλουθοι, αφήνω τα διεθνή συνέδρια, τις διαπραγματεύσεις για προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού αλλά και ειδικά σεμινάρια σχετικά με την άμυνα, την ειρήνη, τον καθορισμό εναέριων, χερσαίων και υδάτινων συνόρων, όπου καλούνται να συμμετάσχουν ως εμπειρογνώμονες ειδικευμένοι στρατιωτικοί, δεν είναι λοιπόν επιτακτικά αναγκαίο να διαθέτουμε πολύγλωσσους στρατιωτικούς, τώρα που η παγκοσμιοποίηση μας οδηγεί σε αναγκαίες επαφές με οργανισμούς και κράτη ισπανόφωνα, κινεζόφωνα, ιαπωνόφωνα, αραβόφωνα, ρωσόφωνα και κυρίως τουρκόφωνα;
Επιτέλους πότε θα μιμηθούμε το πολιτισμικό επιθετικό μοντέλο των Ιησουιτών που ξαμολούσαν στις προτεσταντικές και ορθόδοξες κοινότητες μορφωμένους «γενίτσαρους» για να στρέψουν ομάδες απλών ανθρώπων προς τον παπισμόΕπιτέλους πότε θα μιμηθούμε το πολιτισμικό επιθετικό μοντέλο των ;
Εχουμε ένα τρανταχτό παράδειγμα στα καθ’ ημάς. Στη βιβλιοθήκη του Βατικανού, στα χαρτιά του Αλλάτιου, ο φιλόλογος Θωμάς Παπαδόπουλος ανακάλυψε ένα θεατρικό κείμενο άγνωστου ποιητή, έμμετρο σε δεκαπεντασύλλαβο ομοιοκατάληκτο, που με τον τίτλο «Δαβίδ» προπαγάνδιζε υπούλως τον καθολικισμό. Διαβάστε την τερατώδη μεθοδική παγίδα: ήταν οι 700 στίχοι του όλοι γραμμένοι στη χιώτικη ντοπιολαλιά, χωρίς ούτε μία (ούτε μία!) ξενική λέξη, και οι μισοί από τους στίχους ήταν πασίγνωστες χιώτικες παροιμίες!
Στόχος οι αγράμματοι λαϊκοί άνθρωποι που άκουγαν την αυθεντική τους γλώσσα, την οποία χειριζόταν ένας από τους τροφίμους των ιησουίτικων κολεγίων, που οικότροφος σπούδαζε και έγραφε έργα διείσδυσης στον ψυχισμό των υποψήφιων θυμάτων… Ευτυχώς οι Χιώτες δεν μάσησαν.
Ολοι οι πολιτισμικοί ακόλουθοι ξένων πρεσβειών γνωρίζουν ελληνικά…