“They do it with mirrors. It’s a cliche of course, but it’s also true. Magicians have been using mirrors, usually set at a forty-five-degree angle, ever since the Victorians began to manufacture reliable, clear mirrors in quantity, well over a hundred years ago. John Nevil Maskelyne began it, in 1862, with a wardrobe that, thanks to a cunningly placed mirror, concealed more than it revealed.
Mirrors are wonderful things. They appear to tell the truth, to reflect life back out at us; but set a mirror correctly and it will lie so convincingly you’ll believe that something has vanished into thin air, that a box filled with doves and flags and spiders is actually empty, that people hidden in the wings or the pit are floating ghosts upon the stage. Angle it right and a mirror becomes a magic casement; it can show you anything you can imagine and maybe a few things you can’t.
(The smoke blurs the edges of things.)
Stories are, in one way or another, mirrors. We use them to explain to ourselves how the world works or how it doesn’t work. Like mirrors, stories prepare us for the day to come. They distract us from the things in the darkness.
Fantasy — and all fiction is fantasy of one kind or another — is a mirror. A distorting mirror, to be sure, and a concealing mirror, set at forty-five degrees to reality, but it’s a mirror nonetheless, which we can use to tell ourselves things we might not otherwise see. (Fairy tales, as G. K. Chesterton once said, are more than true. Not because they tell us that dragons exist, but because they tell us that dragons can be defeated.)
Winter started today. The sky turned grey and the snow began to fall and it did not stop falling until well after dark. I sat in the darkness and watched the snow falling, and the flakes glistened and glimmered as they spun into the light and out again, and I wondered about where stories came from.”
(N.G.)
Ανάμεσα στους μπλε ανθρώπους, χρώματα άλλα, ζωντανά, που κολλάνε χαμόγελα, που ξεσηκώνουνε γέλια, και δεν αφήνουνε τις σιωπές να γίνουν αμήχανες!
Μικροί καθρέφτες που αντανακλούν τον κόσμο γύρω και φέρνουν τα του κόσμου, κοντά, όλο και πιο κοντά… Και απλώνεις το χέρι σου και τα αγγίζεις, και παίρνεις θέση….
Αποχέτευση – ρίζες: 1-0
Personal responsibility
Personal responsibility
Personal responsibility
Personal responsibility
(Start clearing yourself what you want clear… Make a start, and wait for the avalanche…)
Things are ripe for the picking…
So, choose…
And everything flows, oh, so smoothly…
😉
Για 13η χρονιά, η ρόδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, συνέχισε να γυρίζει, βγάζοντάς το από την παιδική ηλικία στην εφηβεία του, και με το Camera Zizanio, να χοροπηδάει γύρω του, γεμίζοντας με εικόνες και όνειρα παιδιών τις οθόνες μας…
Παιδιά, που τολμούν… που κάνουν το άλμα ψηλά, πάνω από τα προβλήματα, την γκρίνια, την μιζέρια των γύρω τους… Που την βγάζουν στην οθόνη μας και μας λένε “αυτός είναι ο κόσμος σας, και δεν θέλουμε να γίνει και ο δικός μας… Αξίζουμε κάτι καλύτερο και το διεκδικούμε… Κοίτα!”
Παιδιά αμάθητα, που διψούν να μάθουν… Παιδιά, που κουβαλάνε μέσα τους την απαξίωση απέναντι στον πολιτισμό, των γονιών και της κοινωνίας τους.. που περάσανε τις πρώτες δύο μέρες μουρμουρίζοντας και χασκογελώντας στις προβολές, για να φτάσουν την τρίτη να μαλώνουν τους άλλους ώστε να μην ενοχλούνε, και να ρίξουν το πρώτο τους δάκρυ, στον πόνο του άλλου, να εκφράσουν την πρώτη τους σοβαρή άποψη, να εκτιμήσουνε, να απολαύσουνε, να μάθουνε να καταλαβαίνουν… Παιδιά που κλείσαν το κινητό τους και βγάλαν τα ακουστικά από τα αυτιά τους… Που στάθηκαν κατάματα απέναντι στην οθόνη, για να βρουν τον εαυτό τους πάνω της… Παιδιά, που για πρώτη φορά, μάθανε να βλέπουνε πραγματικά γύρω τους, με τα δικά τους μάτια…. Παιδιά, που η φωνή τους έγινε σιωπή για να ακούσουν την φωνή του διπλανού τους, και να φτιάξουν πια, τα δικά τους λόγια…
Παιδιά που είδαν ότι οι προβολείς και τα φώτα, δεν είναι μόνο τα reality shows… Που για πρώτη κάποια, και για πολλοστή κάποια άλλα, είδαν ότι πολιτισμός και δημιουργία δεν είναι απλές λέξεις στο λεξικό, και τσιτάτα στις ειδήσεις…
Παιδιά, που στο μαύρο θέατρο της ζωής, είδαν ότι το τέρας, μπορείς να το βρεις και να το νικήσεις… Τον μπαμπούλα, μπορείς να τον κάνεις ανίσχυρο στα όνειρά σου…
Παιδιά, που την ώρα που αντιστέκονται οι μεγάλοι γύρω τους, κάνουν τα λόγια και τις εικόνες τους πέτρες απέναντι στα ψαλίδια των άλλων και το χαρτί τους διακήρυξη… Που μαθαίνουν τις πρώτες λέξεις απέναντι στο άβουλο χαρμάνι των σιωπηλών ανθρώπων γύρω τους… Που κάνουν την αγανάκτηση, δημιουργία…
Που στη μιζέρια και την έλλειψη παιδείας των άλλων, κατορθώνουν να σταθούν με κριτική στάση και σκέψη… Παιδιά, που ελπίζουμε να κάνουν ένα βήμα από την γκρίνια, την αμάθεια, την τάση των γύρω τους να τραβούν πίσω αυτό που βλέπουν ότι πάει μπροστά, από την ζήλεια και την ανικανότητά τους, και ό,τι δεν τους αρέσει να το φτιάχνουν με τον δικό τους τρόπο… Παιδιά, που στη στάση και την απραξία, κάνουν ένα βήμα. Παιδιά, που στο χέρι τους κρατούν ένα μολύβι, μια κάμερα. Παιδιά, που στο παράθυρο στον κόσμο, τραβάνε πίσω την κουρτίνα, και το ανοίγουνε….
Παιδιά που ανακαλύπτουν τους συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, που φτιάχνουν δεσμούς και φιλίες δημιουργώντας, πέρα από τον στενό τους μικρόκοσμο…..
Παιδιά που ψάχνουν να βρουν εικόνες γύρω τους…
Παιδιά που χρωματίζουν τις λέξεις των άλλων… Που βρίσκουνε νόημα στα ονόματα των χωρών στο χάρτη….
Γραμμές που σβύνουν τις αποστάσεις…
Γεύσεις που ταξιδεύουν….
Ήχοι και εικόνες…
Ήχοι, που σβύνουν τις αποστάσεις, τις γλώσσες, κουλτούρες που συναντιούνται πάνω σ’ένα τραπέζι που δονείται…
Κάμερες που αποτυπώνουν την χαρά της συνάντησης…
…όπου το δούναι και λαβείν,….
… γίνεται ένας χορός, γίνεται χέρια στον αέρα, γίνεται πάθος και μπριο, γίνεται ο ρυθμός που τους συνεπαίρνει όλους.. Μικρούς, μεγάλους…
Μικρά και μεγάλα όνειρα, που γεμίζουνε τα μάτια μας…
Μικροί κριτές, που έρχονται σε επαφή, με έναν διαφορετικό κινηματογραφικό κόσμο… Που αναλαμβάνουν την ευθύνη για το τί τους αρέσει και τί όχι… Παιδιά, που διαμορφώνουν μια δική τους άποψη, πέρα από το melting pot ενός υπέρμετρα καταναλωτικού κόσμου, όπου η ποιότητα εξαφανίζεται χάρην του κέρδους και του υπερθεάματος… Παιδιά, που μιλάνε για ποιότητα σεναρίου, σκηνογραφίας…
Παιδιά, που ενώνουν τις φωνές τους σε πολυφωνικά σχήματα…
Παιδιά, που αφήνουν το χέρι τους να ακουμπήσει αυτό του άλλου… Παιδιά, που μεταδίδουν την κίνηση…
Παιδιά, που βλέπουν το πάνω και το μπροστά αντί για την μιζέρια του τίποτα….
Παιδιά, που κάνουν το βήμα, και το άλμα…
Παιδιά, που γράφουν ακόμα και στον αέρα, τα δικά τους βήματα….
Παιδιά, που στροβιλίζουνται.. Που γίνονται η ρόδα που γυριζει…
Παιδιά, που δημιουργούν, πολλάκις σε πείσμα των μεγάλων… Που σηκώνονται από τον καναπέ τους και αρθρώνουν τον δικό τους λόγο….
Παιδιά, που φτιάχνουν τις δικές τους ερωτήσεις και αναζητούν την δική τους απάντηση στον κόσμο που τους επιβάλουν οι μεγάλοι… Παιδιά, που δημιουργούν…
Που φτιάχνουν τα δικά τους σφυριά και δαμάζουνε την φλόγα στο ατσάλι…. Για αυτό,…
“Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα”
Για μια βδομάδα που έδωσε το αμόνι στα παιδιά και τους νέους που φτιάξαν το δικό τους σφυρί, που λιώσανε το δικό τους ατσάλι… για να φτιάξουν και άλλα σφυριά, να δαμάσουνε κι άλλο ατσάλι… Για μια βδομάδα που έδωσε χώρο στις λέξεις της Αγγελικής, του Κώστα, και ένα σωρό άλλων, να φτάσουνε στα αυτιά των μικρών, για να φτιάξουν τις δικές τους προτάσεις… Για μια βδομάδα, που δίνει την ευκαιρία σε μια μικρή πόλη, να αφήσει λίγο την μικρότητα και την μιζέρια και να βρει χώρο να δημιουργήσει… Για μια βδομάδα, που φέρνει κοντά, άξιους και δημιουργικούς ανθρώπους, από όλον τον κόσμο… Που γεμίζει με ιδέες, λέξεις και εικόνες, τον κόσμο… Για μια βδομάδα, που κάνει τους μεγάλους να δώσουν λόγο στους μικρούς, και τους μικρούς, να διδάξουν τους μεγάλους…. Για μια βδομάδα πολιτισμού, τέχνης, δημιουργίας, που κάνει τις μικρότητες να φαίνονται ακόμα πιο μικρές και τις εξαφανίζει στον δικό τους βάλτο, χτίζοντας γέφυρες πάνω του….
“Γυρνώ τη ρόδα μου να πάω παρακάτω να προχωρήσω
να φύγω λίγο από τον κόσμο τους τον ίσιο
το δήθεν που μοιράζεται σε πράξη και απραξία
που ασχήμαινε λες και έχει πάθει νευρική ανορεξία
Γυρνώ τη ρόδα μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα…”
13o Διεθνές Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους και 10ο Camera Zizanio… Φωτεινά παράθυρα σε σκοτεινές αίθουσες, που ανοίγουν σε κόσμους άλλους μέσα στον δικό μας… Όνειρα παιδιών, σκέψεις, ήχοι, εικόνες.. Παιδιά που δημιουργούν…. Καθίσματα που σιγά σιγά γεμίζουν..
Οι μικροί (μικρότεροι απλώς) για όλους, και οι ερμηνείες των μεγάλων, για αυτούς…
“…. μπας και μάθω
Και αρχίσω τον πλανήτη από την αρχή να πλάθω”
– Ωπ, βλέπω Absolut, αλλά μυρίζω τσίπουρα… Και λουκούμι? Ωραία, καλό το upgrade από τα σοκολατάκια! Άντε και μεζεκλίκια με την επόμενη!
– Ε, είπαμε για το καλό!
– Ναι, σωστά… βέβαια, για μια στιγμή, νόμισα ότι είναι της παρηγοριάς, λόγω θεματολογίας της ταινίας… Με αυτά που δρομολογούνται.. τι λέω… που _ήδη_ τραβάμε στην εκπαίδευση… Όχι “Entre les murs”, αλλά ανάμεσα στις Συμπληγάδες…..
………….
– (Ρε, συ, αυτά τα στην ταινία κάνουν τρομερή βαβούρα… και λέγαμε ότι μόνο τα δικά μας κάνουν τόση φασαρία μέσα στην τάξη…)
-(Άσε, προφανώς είναι global το φαινόμενο… θα τις είδες όμως τις τάξεις, και την βιβλιοθήκη, το τετράδιο επικοινωνίας, και το αγαπημένο μου… την σχολική σύμβουλο… Αυτήν, ΠΟΥ μπορώ να την παραγγείλω???)
-(Ναι, αλλά πάλι, είδες, με αυτήν την φασαρία και τις λεκτικές ανταλλαγές, πώς να κάνεις μάθημα; Τελικά, καλά είμαστε κι εμείς…)
-(Ναι, αλλά υπολόγισε, ότι αυτό είναι ένα σχολείο σε υποβαθμισμένη, προβληματική περιοχή με παιδιά μεταναστών πρώτης γενιάς ή και τα ίδια μετανάστες, και με προβλήματα, εκτός από αυτά της εφηβείας, εθνικά, ταυτότητας, γλώσσας και δεν συμμαζεύεται…. οπότε εκεί, μπορώ να δικαιολογήσω την κατάσταση.. Τα δικά μας?)
-(Α, τα δικά μας, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, είναι απλά, κακομαθημένα….)
-(Και με σοβαρά προβλήματα συννενόησης… αλλά θα μου πεις, μπορείς να συννενοηθείς με τους γονείς τους? Τα παιδιά, είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης…)
-(Τελικά, το τσίπουρο ήταν ό,τι έπρεπε…)
Και ενώ, στο ένα γραφείο, η οθόνη του BeBook ξαναθυμάται “There are other delightful complications. I said that light from the sun enters a raindrop through the upper quadrant of the surface facing the sun, and leaves through the lower quadrant. But of course there is nothing to stop sunlight entering the lower quadrant. Under the right conditions, it can then be reflected twice round the inside of the sphere, leaving the lower quadrant of the drop in such a way as to enter the observer’s eye, also refracted, to produce a second rainbow, 8 degrees higher than the first, with the colours reversed. Of course, for any given observer, the two rainbows are delivered by different populations of raindrops….” (Richard Dawkins, Unweaving the Rainbow)
… από το διπλανό, ακούγεται ξαφνικά η φωνή του μικρού με τον πονοκέφαλο να μιλάει στο τηλέφωνο….
-Μαμά, μπορείς να με ξεματιάσεις;
Και στο μυαλό, αυτόματα, έρχονται τα λόγια του Dickens…
“”It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way–in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only.”
Δυο κόσμοι… ένας καθρέφτης, ο κόσμος πίσω και μέσα σε αυτόν, der spiegel im spiegel… και το πέρασμα από την μια μεριά στην άλλη, πάντα αφήνει τα σημάδια του….
“Todas las partes de la casa están muchas veces, cualquier lugar es otro lugar… a casa es del tamaño del mundo; mejor dicho, es el mundo.“
“Que entre el que quiera.”
(J.L.B.)
“Dein Leben dreht sich nur im Kreis…”
“…und Deine Träume schiebst Du endlos vor Dir her.
Du willst noch leben irgendwann,
Doch wenn nicht heute, wann denn dann…?”
(Έλα μου, ντε? Time waits for no man… Or?)
“… Immer vorwärts, Schritt um Schritt … Es geht kein Weg zurück!”
;-D
And, alea jacta est, one more time..
😉
Τι γίνονται οι αγωνιστές όταν μεγαλώσουν; Πολλάκις, πωλητές στο real estate της ιδεολογίας, και σε αυτό μιας χώρας…. και οι ασκήσεις μνήμης, πιάνουν τόπο μόνο εκεί που συνοδεύονται από την γνώση και την συνείδηση αυτής.
Γιατί, η χειρότερη χούντα, είναι αυτή που δεν συνειδητοποιείς ότι έχεις…..
“Decade” party, and kudos, on an excellent start of a second decade in life, and may the first and all the rest of the steps following in the Tardis that is life, be forth,with a lightsaber-cutting wit and the people to share it with! May the Force be with you, my young Padawan, and may the building blocks in your life, continue to combine as love and imagination dictate! ;-D
And the sugarcoating, was not only on the birthday cake but in the luring words of the wannabe council members at the square, under the sycamore trees that have witnessed so many “θα” in over a century, words, words, that don’t always come cheap, but very few deeds…
-You know, there’s such a thing as an ideology? Which you don’t have?
And the guy, with the skittery glance that will not look you in the eye, moves away, thinking of the next bought votes, people’s consciousness, (or lack of) for hire… Tit for tat…. And it’s a good thing to know, that at least, in one table, in the shade from the almost blazing sun, next to the bay, there is such a thing as ideology and respect in the everyday life of a generation, not yet altogether lost.
And as you get out of the bar for a moment, just checking where Orion is in the sky, you walk into the news vans, sat disks on top, and you wonder…. Food for thought…
Till everything clicks into place, and you realise that you share spacetime with the “future” Prime Minister, so no wonder why all the racket….. And sitting at the bar, with the blasting music and the night catching on to a rhythm usually reserved for the summer months only, in the middle of our three bar stools, the laughter going round and round, and the cozy, comfortable talk of years past, of the present, the future, the mind gathers around all the building blocks of people and events that led to this specific moment in time….
And from the apparent havoc of new moments, new people, new events, new ways of structuring the next second, the next moment, the next thread in your life, you put your hand out, and you start anew, with all the knowledge of a well lived past, the comfortable voices in your ears and the reassuring smiles that come with them, providing a background you can lean on, making sure that all the noise of the little or big blocks that don’t match, will not hinder your way…..
“Relationships are like Legos… once you establish compatibility, you can build them in every which way….”
🙂