…πέφτεις πάνω στα μπλόκα…. Αλλά, ποιός νοιάζεται? The big bang theory στο Qosmio και Feynman στο πίσω κάθισμα, και η ώρα περνάει χωρίς απώλειες κεφιού!!!
Στην παλιά την εκκλησία (τζαμί…) ο θόλος με τον έναστρο ουρανό, κρύβεται από τις σκαλωσιές…
με μικρά μόνο κομμάτια του διάκοσμου ορατά.
Οι σκάλες, παράλληλες, αυτή τη φορά μέσα, γιατί η εξωτερική του μιναρέ, που μας ανέβαζε για την βόλτα γύρω από τον τρούλο με τον φύλακα να μας κυνηγάει φωνάζοντας, είναι πλέον κλειστή από τα μπάζα….
Στον Έβδομο, με αέρα και βροχή, και την παρέα να παραπαίει στις ράμπες και τα μπεντένια…
-Να βγάλω έναν λόγο εδώ, στην εξεδρούλα? ΛΑΕ ΜΟΥΥΥΥ!!!
-(Πως το βλέπεις, θα γκρεμοτσακιστει έτσι όπως κάθεται άκρη άκρη? Γιατί δεν την βλέπω σόι αυτήν την κουπαστή…)
-(Λες? Μπα, μάλλον θα την πάρει ο αέρας έτσι όπως το κόβω… Όσο για την εξέδρα, μην τρέφεις φρούδες ελπίδες, την έχω περάσει από crash test.. Αντέχει..)
-Έχεις ανέβει ποτέ σ’ αυτόν τον φάρο?
-Τςτςτςτςτςτς.. αφού με ξέρεις, είμαι νομοταγής πολίτης….
-Δηλαδή, θες να πεις ότι δεν έχεις καν προσπαθήσει?
-ΕΓΩ??? Αφού είπαμε, είμαι νομοταγής!!! (Όχι, τώρα που το λες, προσπάθησα, αλλά δεν μπορούσαμε να σκαρφαλώσουμε πάνω από την πόρτα….)
-ΑΧΑ!!!! (Είπα κι εγώ….)
-Να σου πω, πως καταφέρνεις με το ένα χέρι να κρατάς ένα μάτσο θρούμπη και με το άλλο να τραβάς φωτογραφίες μέσα στην βροχή και να μην βρέχεται και η μηχανή?
-Με σκληρή προπόνηση…. Το κόλπο για να μην βρέχεται ο φακός είναι να τον κρατάς με κλίση…
;-Ρ
Και, in the words of Bill Conolly, (ahhh, Highlands…), “there’s no such thing as bad weather…
… just the wrong clothing”… Χοχοχοχοχοχοχο…. και να μην μιλήσω για την ΣΟΥΠΕΡ ομπρέλα που κατοικοεδρεύει πάντα στο Fabia…
-Συγνώμη, έτσι πρέπει να είναι αυτές οι τρύπες?
-Οι τρύπες σε ενοχλήσανε, για δες το ταβάνι!
-Ποιό ταβάνι?
-My point exactly!!! Πάντως, είδες? Οικολογικό σπίτι!!!
;-ΡΡΡΡΡΡ
-Έλα, προχώρα τώρα που δεν έχει πολύ κύμα, γιατί αλλιώς σε βλέπω να κάνεις surfing…
-ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΥΜΑ? Φτάνει μέχρι εδώ?
-(ΣΣσσσσ… όχι ακριβώς, πρέπει να έχει πολύ μεγάλη καταιγίδα, αλλά μου αρέσει να τρομοκρατώ τον κόσμο!)
;-Ρ
Ηρεμία, και τρικυμία…. Ποτέ μακριά το ένα από το άλλο!!
;-Ρ
-ΧΑΧΑ, σαν κλειδαρότρυπα είναι αυτό!!! Πωπω, κύμα!!!
-Ναι, το ίδιο έλεγε και το τείχος απέναντι, πριν πέσει!!!
;-Ρ
-Βρέχει πιο πολύ τώρα, ή όταν ήρθαμε?
-Και τί μας νοιάζει? Αφού το ίδιο ΔΕ βρεχόμαστε!!!
;-ΡΡΡΡΡΡΡΡ
-ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΔΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΔΙ?
-Εχμ.. προφανώς, όχι πολλά, δεδομένου ότι είναι ελαφρώς ψόφιο…
-Ναι, αλλά φίδι τέτοιον καιρό? Κανόνισε να χώνεσαι μέσα στα χορτάρια εσύ πάλι!!!
-Με μποτάκια και δερμάτινα γάντια? No worries!!
:-PPPPP
“Of course, you can’t understand it. You’re used to thinking in a linear manner, that’s evolution for you. Do you know what infinity and eternity are? That space is a curved sheet over nothing and that if you travel in a straight line for long enough you’ll end up where you started? Even explained in its simplest terms it makes no sense: one dimension is line, two dimensions are an area, three are space and four are space through time.”
Και τα βήματα, πάνω στην γραμμή του χρόνου, ανακατέψανε το παρόν με το παρελθόν…..
(Έι, φιλενάδα, μπλέξαμε με τον Neal Asher, εδώ και κάτι μέρες!!! ;-ΡΡΡ FINALLY!!)
😛
Και ενώ η μέρα ξεκίνησε με Fabia κασάτο,…
…μετά, αφού μπήκε ο απαραίτητος φώκος με το ντουμάνι από τις ψησταριές, να γεμίζει όλη την περιοχή, οι θερμοκρασίες ανέβηκαν απότομα…….
Καθώς ο απαράδεκτος τύπος, με τα μπάζα και τα σίδερα, έψηνε πλαστικά στη φωτιά (seriously, το όνειδος ταλαιπωρεί χωρίς λύση την υγεία όλων των γύρω, χωρίς καμιά διαφορά από χρόνο σε χρόνο…)….
… μικροί και μεγάλοι, στο ψήσιμο…. σουβλάκια παντού….
… και μπουφέδες με μουσικές στημένες στην αυλή των σχολείων…
… οργανωμένοι όλοι…
… και μεθοδικοί…
… κιμπάρηδες στις αγορές και τις προμήθειες…
…και με όρεξη…
…και η τσίκνα, τσίκνα!!
;-))))
Όλα τα πράγματα πρέπει να μπαίνουνε στη θέση τους… Με blueprints, ή χωρίς…
😉
Six years ago, to the day, και τα μικρά, μικρούτσικα…
… χεράκια, όλο και μεγαλώνουν…
… και φτιάχνουν πλέον…
…τους δικούς τους κόσμους!!
😉
Μεγειά, λοιπόν, άλλη μια, καινούρια χρονιά που αρχίζει σιγά σιγά, να μετράει! Τικ, τοκ, τικ, τοκ….
ONE of these mornings??? What? Not EVERY single one of them???
:-PP
Νοτιάδες? Νο, no, nooooo…. γυρίσαμε προς τη δύση… And this, really looks like an iguana…
;-)))
-Λοιπόν, πόσα ποντάρεις στον καινούριο έτος? Γιατί πολλά ακούγονται…
-Ντούκου.
-Τα ρέστα μου!
-Τα βλέπω!?!
So, whether counting down from 364 or counting up from 1, enjoy! One, accounted for, already, either way, so make the best of them all!!
;-P
-Θεία, στα γενέθλιά μου που θα γίνω 6, θέλω να φτιάξω εγώ την τούρτα μου! Να μην την αγοράσουμε! Θα σου ζωγραφίσω πώς θέλω να είναι, θέλω να είναι καρδιά και να είναι από πάνω κόκκινη, σαν εκείνο το ζουμερό κόκκινο της κολώνας! Και να έχει μέσα και κερασάκια!
-Από μέσα να την κάνουμε να είναι σοκολάτα? Όπως εκείνο το φανταστικό κέικ σοκολάτας που φτιάχνω?
-Να μου πεις την συνταγή να γράψω τί χρειαζόμαστε!
-(Συγνώμη, από πότε το γράψιμο έγινε πιο σημαντικό από το γλυκό?)
-(‘Ελα μου ντε… Σκέψου ότι αν δεν του το θύμιζες, δεν θα έτρωγε καν!!)
-Δημήτρη, είσαι σίγουρος ότι έτσι χρησιμοποιούμε την κούνια?
-Μισό λεπτό, θέλω κάτι να συμπληρώσω στην συνταγή μου!
Και το countdown των 2 εβομάδων, άρχισε, με το βασικό θέμα μας, λυμένο!!
😉
Και ξαφνικά, ανοίγεις την πόρτα στο ανιψόσπιτο, και σε περιμένει αυτό…
Το οποίο έφτιαχνε ο ανιψιός, επί 2 ημέρες… Τύλιξε μικρά μικρά κομματάκια σοκολάτας,…
…προσπαθούσε επί μισή ώρα να τα χώσει μέσα στο μπαλόνι….
… και μετά, να γράψει τις αφιερώσεις του!!
-Εγώ θεία, έμαθα να γράφω και να διαβάζω τώρα!!!!
Το Φεστιβάλ μας, για μια ακόμα φορά, τελετή λήξης και απονομής βραβείων, και countdown μέχρι το επόμενο..
Η έντυπη έκδοση του Ζιζανίου, (άντε, τέρμα πλέον οι τυρόπιτες, τα πεϊνιρλιά και τα καλτσόνε μέσα στον μαύρο πανικό, επιστρέψαμε στην γαλήνη της κατσαρόλας…) με τις ένδοξες στιγμές και την εξαιρετική πχιότητα υλικού!! Μπράβο Ζιζάνια!! (Ναι, ναι, οκ, θα βγάλω και την κάρτα από τα έντερα του υπολογιστή μου… ;-Ρ)
Και οι βαλίτσες των Σουηδών, έτοιμες προς αναχώρηση, με καράβια τα όνειρά τους!!
Τα βραβεία περιμένουνε να ταξιδέψουνε στους μικρούς και τους όχι τόσο μικρούς, που περιμένουνε στις διάφορες γωνιές του κόσμου….
Οι σπόροι για τις ταινίες της επόμενης χρονιάς ήδη καρπίζουνε….
Και εμείς, απλώνουμε το χέρι να καλοσωρίσουμε την επόμενη φουρνιά, μικρών και μεγάλων δημιουργών!
😉
-Συγκινήθηκες με το επετειακό, λόγω της ημέρας, Daily News? Κι εγώ πρέπει να σου πω…
-Όχι, ρε συ, έβαλα, κλασσικά, κατά λάθος το δάχτυλο στο μάτι και καταλαβαίνεις…
-Πάλι καλά, που δεν είχε και αντιηλιακό, όπως συνηθίζεις…
-Τί αντιηλιακό… Αντιηλειακό μάλλον να λες……
:-Ρ
-Στο καρτελάκι να σε βάλουμε στο staff ή στo Zizanio?
-Να με βάλετε στο stuff, the right stuff!!
-Στο stuffed θα σε βάλουμε!
-Τι stuffed και κουραφέξαλα, άντε να πάμε να φάμε μετά την τελετή έναρξης, γιατί είμαι με μια τυρόπιτα από το πρωί!
-Ρε, το 166… με μια τυρόπιτα μόνο?
Και κάπως έτσι, με τις κάμερες από ένα σωρό μέρη του κόσμου να τραβάνε, έγινε και η 12η τελετή έναρξης του Φεστιβάλ!! Με σαφώς λιγότερο κόσμο από προηγούμενες φορές, ένεκας του ότι ο πληθυσμός είναι ή κάτω από την γρίπη, ή από το φόβο της γρίπης (δεν έχουμε ακόμα βγάλει ασφαλές συμπέρασμα).
Τα παιδιά όμως των κριτικών επιτροπών, έτοιμα και με όρεξη για τις καινούριες ταινίες που θα δούμε!
-Για να δουλεύει καμιά στην γραμματεία του Φεστιβάλ πρέπει απαραίτητα το όνομά της να τελειώνει σε -ώ?
-Λες? Βασικά μάλλον πρέπει να είναι δισύλλαβο!!
Και σήμερα το πρωί, το Συνεδριακό Κέντρο (με την οθόνη στο λάθος μέρος, τις πρίζες που δεν δουλεύουνε και το ανύπαρκτο δίκτυο, και ΝΑΙ, είμαι κακιά…) του ΣΠΑΠ στην Ολυμπία, φιλοξένησε την Ευρωπαϊκή Συνάντηση “Ο Κινηματογράφος για Παιδιά και Νέους: στον κόσμο, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη” όπου, σχεδόν ήτανε να βάλεις τα κλάμματα ακούγοντας την χρηματοδότηση όχι απλά για τον κινηματογράφο αλλά για κινηματογράφο για παιδιά και νέους από χώρες όπως η Δανία και η Σουηδία και ο τρόπος που δουλεύεται στα σχολεία, από τους επίσημους φορείς….
Και για την Κορέα, (οk, I draw the line στο internet taxi…) όταν ακούσαμε για τα mobile δίκτυα, την προσβασιμότητα και τις ώρες που διδάσκονται τα παιδιά κινηματογράφο (μεταξύ άλλων βέβαια) μας έπιασε κι εκεί μια μικρή (μεγάλη, αλλά όχι τόσο μεγάλη όσο για την Δανία και την Σουηδία, των οποίων οι παραγωγές είναι και πολυάριθμες και εκπληκτικής ποιότητας) ζήλια…. ΖΗΛΙΑ λέμε…
Και παρόλο που ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος από άλλες χρονιές (ναι, ΕΙΧΑΜΕ χώρο να πατήσουμε) οι πρώτες απογευματινές προβολές μας άφησαν καθηλωμένους στα καθίσματα and wanting more… Τα Ζιζάνια συνεχίζουν να γράφουν, και οι πρώτες συνεντεύξεις, ψήνονται!!
😉