“The force is strong with this one.”

Και καθώς η μέρα ξημερώνει, μια καινούρια χρονιά αρχίζει να στοιβάζει σιγά σιγά, λεπτά και ώρες, που περιμένουνε με ανυπομονησία και αυτά να γεμίσουνε με την σειρά τους με νέες στιγμές, με φίλους και γέλια, με βόλτες, βιβλία, ταινίες και πάντα, με πολλή πολλή, αγάπη!!! So, live long and prosper!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΕΝΑΔΑΑΑΑΑ!!!!

Και με την αυλαία των εξετάσεων να ανοίγει αύριο, τα λόγια του Dan Meyer, φαντάζουν πολύ αληθινα για μια ακόμα γενιά που κάνει τα πρώτα της βήματα στην ενηλικίωση και το κυνήγι των ονείρων της…

Μια γενιά που η πορεία της μέσα από την συμβατική εκπαίδευση την έμαθε να σκέφτεται, ή όχι?

“I’m very concerned about this because I’m going to retire in a world that my students will run.. I’m doing bad things to my own future and wellbeing when I teach this way…”

 Και για ακόμα μια χρονιά, το κάθε γραπτό που θα κλείνουμε, θα ευχόμαστε να ανήκει σε έναν δημιουργικό άνθρωπο.

“The mere formulation of a problem is far more often essential than its solution, which may be merely a matter of mathematical or experimental skill. To raise new questions, new possibilities, to regard old problems from a new angle requires creative imagination and marks real advances in science.”

Albert Einstein

Take this message to my brother

You will find him… everywhere

Wherever people live together…

…Tied in poverty’s despair…

-Θεία, άκου ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ!!! Μου αρέσει γιατί είναι πολύ γρήγορο και δεν προφταίνω να στο τραγουδήσω!

-Μα, αυτό είναι το Csárdás, του Vittorio Monti!!!! Το ξέρεις ότι είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια? Και ότι μπορώ να το παίξω κιόλας??? Να σου βάλω να ακούσεις και ένα άλλο πολύ γρήγορο που μου αρέσει πολύ? Λέγεται το “Πέταγμα της μέλισσας”.

-Να μου το βάλεις να το ηχογραφήσω και αυτό για να το ακούω συνέχεια!!!! Και το καλοκαίρι, να τα βάζουμε να τα ακούμε πολύ δυνατά!!!!!! Και να κάνουμε και ένα μεγάλο πάρτυ, να τους καλέσουμε όλους, και να παίζουμε κιθάρες, πιάνο και φλογέρες!!!!

-Α, τρομερή ιδέα, Δημήτρη!!! (Και να χαρίσουμε και ακουστικά στους γείτονες που θα παίζουν τα νεύρα τους!!! ;-ΡΡΡ)

-Θεία, αγαπώ δύο γυναίκες, αλλά την μία πιο πολύ, και όταν μεγαλώσω, θα την παντρευτώ ακόμα και αν έχει γίνει άσχημη!

-Και ποιά είναι η τυχερή που έχει δέσει την καρδιά σου;

-Η Κωνσταντίνα, αλλά δεν έχω την διεύθυνσή της!!

-ΑΧΑ!!! (Για αυτό μας έχουνε μείνει αμανάτι όλες οι κάρτες με τις δεκάδες καρδούλες που έφτιαχνες όλο το καλοκαίρι….). Και τώρα, πού είναι η Κωνσταντίνα;

-Είναι σε άλλο νηπιαγωγείο, και όταν πήγα στον παιδικό να ζητήσω την διεύθυνσή της από την κυρία μας, δεν την ήξερε και μου έδωσε μόνο το τηλέφωνο!

-Και γιατί, δεν την παίρνεις τηλέφωνο, λοιπόν;

-ΤΙ ΛΕΣ ΘΕΙΑ? Και αν νομίσουν ότι θέλω να την κλέψω!!!!!

-!!!!!!!!!???????!!!!!

-… Αλλά, θεία, θα με έχει ξεχάσει η Κωνσταντίνα πια… Εγώ όμως, όταν μεγαλώσω, θα την παντρευτώ….

– Μα, πώς ξέρεις ότι σε έχει ξεχάσει;

-Μα, αφού, θεία, έχουν περάσει χρόοοοονιαααα από τότε που την είδα για τελευταία φορά…..

-ΑΧΑΑΧΑΧΑ, τι χρόνια, βρε, πριν λίγους μήνες πηγαίνατε στον παιδικό παρέα…. Άκου χρόνια…

-Τι λες, θεία… για μένα είναι σαν να περάσαν χρόνια……

-Θεία, θα ξαναέρθεις και μεθαύριο;

-Δεν μπορώ, δεν θα με φτάνουν τα λεφτά για την βενζίνη, γιατί θα τα χάσω τώρα που έχουμε απεργία.

-Απεργία; Γιατί δεν έχεις λεφτά όταν κάνεις απεργία;

-Στην απεργία, δεν πηγαίνεις στην δουλειά σου, και χάνεις τον μισθό σου, για να διαμαρτυρηθείς επειδή το κράτος δεν σε φροντίζει όπως θα έπρεπε και έχει υποσχεθεί, και  καταπατάει τις ελευθερίες και τα δικαιώματά σου….

…. όταν με τα μέτρα που παίρνει σου στερεί το φαγητό σου,…..

… το δικαίωμα στην γνώση και τον πολιτισμό….

…. και όταν δεν είναι δίκαιο μαζί σου….. Για αυτό, πρέπει να διεκδικείς αυτά που προσπαθούν οι άλλοι να σου καταπατήσουν, με όλες σου τις δυνάμεις…..

-Θεία, όπως στο Carcassonne, που διεκδικούμε με τα ανθρωπάκια μας τις πόλεις, τους δρόμους και τους αγρούς;

-Ακριβώς έτσι!!!! Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε αυτά που θεωρούμε ότι είναι δικαίωμά μας και κυρίως, από αυτούς που θέλουνε να μας τα καταπατήσουνε χωρίς να τηρούνε οι ίδιοι τους νόμους και τους κανόνες…..

… είτε είμαστε λίγοι,….

… είτε είμαστε πολλοί……

… πρέπει πάντα να προσπαθούμε να βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, να μαθαίνουμε πράγματα, και να να μην αφήνουμε τους άλλους να μας εκμεταλλεύονται.

– Εσύ, όμως, θεία, κάνεις απεργία πάντα;

-Πάντα.

-Γιατί;

-Για να μπορείς κι εσύ, όταν μεγαλώσεις, να πετάξεις ψηλά χωρίς να ακούς αυτούς που θέλουν να σε κρατήσουν στο έδαφος….

Which side are you on boys?

Which side are you on?

Και σήμερα, στους δρόμους της πόλης, κάτω από το βλέμμα των μαγαζατόρων και των περαστικών, που για πρώτη φορά, δεν μας κοίταζαν κοροϊδευτικά, αλλά με προσμονή και λίγη ντροπή, που εμείς, αν και λίγοι, φωνάζαμε στο δρόμο για το δίκιο όχι των λίγων, αλλά των πολλών, μαζί και το δικό τους… Και στα διαλείμματα από τα συνθήματα, ακούγονταν δειλά δειλά “μπράβο”……

…………..

-Ήρθαμε από την ΕΛΜΕ να σας ενημερώσουμε για τις κινητοποιήσεις  και την αυριανή απεργία των σωματείων!

-Α, εσείς είσαστε; Νομίσαμε ότι είσαστε το ΠΑΜΕ και κλειδωθήκαμε μέσα!!!

Oh workers can you stand it?

Oh tell me how you can

Will you be a lousy scab

Or will you be a man?

-Συγνώμη, την τυροσαλάτα δεν είπαμε να βγάλεις φωτογραφία;

-Ε, ναι, αλλά δεν έχει τόση φωτογένεια!! Άλλωστε, μέσα στα μαύρα σκοτάδια, χωρίς ουτε ένα κεράκι, τί φωτογραφία να βγάλει κανείς….

-Κεράκι, ή και ρακί?

;-Ρ

-Tom Waits με μπαγλαμαδάκι; Πού είναι ο Καββαδίας;

-Κοίτα, αν λέγανε το Yellow Submarine, θα είμασταν τουλάχιστον στο σωστό context… Μα δεν είναι πάαρα πολύ καλοί; (Καββαδίας? Jeee…)

-Ναι, αλλά χτύπα χτύπα το πάτωμα όλοι εδώ ρυθμικά, μας βλέπω στον από κάτω καπέλο…

-Μα, τί άγχος είναι αυτό πάλι… Αντέχει λέμε παιδί μουυυυυυ… Να χοροπηδήσω λίγο να δεις;

-Εε… δεν θέλω να σε αγχώσω, αλλά ήσουν που ήσουν, αδυνάτισες  κι από πάνω μου φαίνεται,  οπότε και να χοροπηδήσεις, τι διαφορά να κάνεις…

-Εεεεε.. δεν θέλω να σε αγχώσω, αλλά ήσουν που ήσουν, αποστραβώθηκες μου φαίνεται… Άκου αδυνάτισα… Άλλωστε, δεν είναι θέμα βάρους, είναι θέμα συντονισμού! (Ψιτ, πότε γιορτάζεις είπαμε;)

;-Ρ

-Συγνώμη, γιατί τα παίρνεις 3-3 τα σαντουιτσάκια; Είναι και άλλοι εδώ ξέρεις…

-Ε, τί θα πηγαινοέρχομαι ολοένα; Άσε που κάθε φορά πρέπει να κάνω παρκούρ με τόσες καρέκλες και κόσμο… Άλλωστε οι άλλοι, ας είναι λίγο πιο γρήγοροι επιτέλους!

-Και καλά, τί ακριβώς τα κάνεις έτσι; To ένα πάνω στο άλλο;

-Τα κάνω club….

………..

-Σε δεκαπέντε μέρες θα το επαναλάβουμε, αλλά εκεί θα παίξουνε όλα τα σχήματα, οπότε θα γίνει χαμός! Θα είναι η τελευταία εκδήλωση.

-Ναι, ναι θα τραγουδήσω κι εγώ!

-(Συγνώμη, τί είπε πάλι, ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ;)

-(Ναι, αυτό ακριβώς!!)

-(Όχι, ρε συ, δεν την γλυτώνουμε τελικά….) Ρε,  Χρήστο, άμα τραγουδήσεις, θα σου φτιάξω ένα blog όλο δικό σου!!!

-Περίμενε, θα βάλω και για δήμαρχος!

-(Λες να τον ψηφίσουμε;)

-(Καλά, εννοείται… Αλλά ας βεβαιωθούμε πρώτα ότι δεν θα καταργήσει τους πεζοδρόμους!)

;-ΡΡΡΡΡ

“… life is good and it is worth to be brave and take the chances (even  if all is not perfect). Live well, live brave and take it all”.

Ernesto

Oh, so very well said, Ernesto! (Alea iacta est!! :-P)

😀

Στα αμέτρητα γλυπτά γύρω σου, που μετράνε το χρόνο…

Στην γαλήνια μεγαλοπρέπεια που μαγεύει την ματιά σου…

… με τα μικρά παράθυρα πάνω στο νερό…

Στο ζεστό ξύλο κάτω απ’ το χέρι σου, που μαζεύει το πέρασμα της μέρας πάνω του….

Στο τράβηγμα της ματιάς από τον μακρινό ορίζοντα στον άγνωστο τοπίο της λεπτομέρειας…..

Στις σχισμές που ανοίγει ο χρόνος….

Στον κόσμο που ανθίζει κάτω από τα βήματά μας….

Στις πρώτες στιγμές της μέρας που ξυπνάει….

Στα παιχνίδια του νερού…..

Στο πάγωμα του χρόνου….

Στον κελαρυστό ψίθυρο των στιγμών που περνάνε….

Στα περάσματα από τον γκρεμό στην γαλήνη της ασφάλειας…..

Στον ήχο των βημάτων πάνω στην πέτρα, που σε οδηγούν στην άλλη μεριά….

Στις μικρές, μαγικές αναμετρήσεις….

Στις απρόσμενες εικόνες …

Στην προσπάθεια να δώσεις λόγο στην εικόνα και εικόνα στον λόγο….

Στα μέρη με την ατέρμονη γοητεία μέσα από τους αιώνες….

Στο βλέμμα του παρελθόντος….

Στις μικρές εικόνες που αφήνουμε για λίγο πίσω μας και φυλακίζουν την ματιά μας…

Στις μικρές κρυμμένες γωνιές ανάμεσα στις πορτοκαλιές και στα λιόδεντρα δίπλα στη θάλασσα…..

Στην ζωή που σου φωνάζει με τα χρώματά και τα σχήματά της…

Αλλά, κυρίως, στους ανθρώπους που ο ήχος των βημάτων τους συντροφεύουν τα δικά σου, άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά, μα πάντα εκεί….

😉

So much beauty in the world
Always beauty in the world
So much beauty in the world

-Θεία, σου πήραμε ένα κλειδί για το αμάξι σουυυυυυυ!!!!

-Για μένα το πήρατε, ή για σας? Γιατί αν είναι για μένα, εεε, ξέρεις, μήηηηπως να μου το έδινες αντί να το κρατάς αγκαλιά?

-Εεεεε… για σένα το πήραμε, δώρο, αλλά είναι και λίγο δικό μας! Εγώ θα το κρατάω συνέχεια να μην το χάσουμε!

-Φεία, εμένα μου α’έφει πολύ το κ’ειβί φου! Φα το γ’ύπτω να μην έχει φκόνη κακάο απάνω… Άμα φέλειφ, φα φου δώφω και φένα!!!

-Εεεεε… δεν ξέρω, το σάλιο κάνει καλό στο κλειδί?

-Θεία, εγώ ξέρω να μετράω μέχρι το 5000!!!! Θα φτάσω μέχρι το τέλος των αριθμών, και μετά, θα φτιάξω δικούς μου!!!!

– (Έ???) Ναι, αλλά ξέρεις, τώρα έχουμε 2010 και όχι 12, οπότε για να είναι αλήθεια το χαρτί σου, στις 19 Μαρτίου του 2012, να μετρήσεις πάλι το βράδυ μέχρι το 5000!!!!!!! (Χιχιχιχιχιχιχιχι)

-ΤΙ ΛΕΣ, ΘΕΙΑ? Αφού θα έχω μετρήσει μια φορά και θα ξέρω ότι οι αριθμοί είναι εκεί, γιατί να ξαναμετρήσω?

;-D

-Θεία, ο Γκάρφιλντι είναι ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Να το ξαναδιαβάσουμε πάλι ΟΟΟΛΟΟΟΟΟ!!! Είναι πολύ αστείο!!! Τώρα να διαβάσουμε και το Σνούπι!!!!!

-Φεία, να μη φύγειφ ποτέ, να μείνειφ εδώ, για πάντα!!!

-Κουνγκ Φου Πάντα?

-ΦΕΙΙΑΑΑΑΑΑ…

;-D

Χρόνια πολλά για την καινούρια χρονιά που ξεκίνησε στην ζωή του Φιλενάδου, με χιλιάδες ευχές να είναι πάντα στρωμένη σαν ένα παιχνίδι που πάντα κάνεις το καλύτερο δυνατό με αυτά που σου  τυχαίνουν….

… που το μοιράζεσαι παρέα με φίλους…..

…. που κάνεις τα όνειρα των άλλων να αποκτούν φτερά και να απογειώνονται….

….. που βρίσκεις την μαγεία μέσα στις λέξεις των άλλων….

….. που απολαμβάνεις γεύσεις, μυρωδιές και χρώματα….

… που ξέρεις τί σημαίνει αγάπη, γαλήνη και ευτυχία! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΕΝΑΔΕΕΕΕΕΕ!!!!!!

Oh, and, hey, Koyan, if the world is not enough, how about the universe???

;-ΡΡΡΡΡΡ

Από μια βδομάδα που ξεκίνησε με χορδές από κιθάρες…

 … και μυρωδιά πορτοκαλόπιτας να γεμίζει τις ανάσες ανάμεσα στις νότες…..

“… ο νους μας είναι αληταριό

που όλο θα δραπετεύει…”

Μην ξεχνιόμαστε, απεργία αύριο και την γλεντάμε από σήμερα….

😉