Πάνος Βασιλόπουλος

Θα μπορούσες να ήσουν το παιδί μου , ο φίλος μου , μαθητής μου.

Θα μπορούσες να ήσουν με αυτούς που χτες τα πιναμε , βλέπαμε ποδόσφαιρο, παίζαμε σφαλιάρες.

Θα μπορούσες να ήσουν μαζί μου ή κι εναντίον μου στις ιδέες, στις απόψεις, στην ομάδα ή στο κόμμα.

Όπως και νάχει , δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούμε πια, αλλά σε ευχαριστώ για το σοκ που μου προκάλεσες.

Αυτό που λέει ότι  ένας λαος κοιμότανε με το Βατοπέδιο, τον Εφραίμ, το Ρουσόπουλο, την κρίση, το πετρέλαιο, την Μενεγάκη και τα γκάλοπ.Κυβέρνηση, αντιπολίτευση μέχρι χτες γυρνάγαν στα κανάλια και η αστυνομία στα γήπεδα.

Κοιμόντουσαν όλοι, όλοι μας σου λέω, και ένα ΜΠΑΜ μας ξύπνησε.

Η ψευτοδημοκρατία, που δεν θέλει τους αντιφρονούντες, τους διαφορετικούς τους σκοτώνει, το ξέρω από την Ιστορία (Χούντα, Πολυτεχνείο, Καλτεζάς νομίζω ο προηγούμενος, Κουμής, Κανελλοπούλου από εξοστρακισμένο ..διάολο κι αυτοί, ποιός τους θυμάτε;)

Τόσα καμμένα αυτοκίνητα , κτίρια, δουλειές και υπολήψεις. Πόσα άραγε κοστολογούν την ζωή σου; Όλα!Αν ήμουν ο πατέρας σου θα έκαιγα νομίζω όλο το κόσμο για να τον ξαναφτιάξω από την αρχή, μόνο με σένα μέσα.

Δεν είμαι όμως.Κρατάω το χαμόγελό σου .

Τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά , οι  καμμένες Τράπεζες, οι δουλειές όλα θα ξαναγίνουν.Εσύ θα λείπεις .Χιλιάδες κόσμος θα ξαναβυθιστεί στη μαλακωσιά του καναπέ του και θα ξεχνάει.Το χαμόγελό σου πίσω από την λάμψη της μολότωφ σαν ήλιος, το μπαμ του δυστυχισμένου μπάτσου σαν ίσκιος.

Θα πιώ απόψε στο χαμόγελό σου, θα προσπαθήσω να μη κοιμηθώ, να μη ξεχάσω…

από την Καθημερινή 29-11-2008……..

Ανθρωποι φωτισμένοι, όπως ο Λέον Μπότστιν, πρόεδρος του πανεπιστημίου Μπαρντ στις ΗΠΑ, οι οποίοι έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην παιδεία, κάνουν λόγο για την ανάγκη άμεσης μεταρρύθμισης του συστήματος με σκοπό τον εκσυγχρονισμό του, ούτως ώστε οι σημερινοί έφηβοι να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες ενός πολύ πιο σύνθετου και πολύπλοκου κόσμου από αυτόν που έζησαν οι προηγούμενες γενιές. Το ζήτημα αποτέλεσε κεντρικό θέμα πρόσφατης ομιλίας του μεγιστάνα των ΜΜΕ, Ρόμπερτ Μέρντοχ, Αμερικανού πολίτη πλέον αλλά γεννημένου στην Αυστραλία, ο οποίος υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι το εκπαιδευτικό σύστημα τόσο στην Αυστραλία όσο και τις ΗΠΑ και στη Βρετανία αποτελεί ντροπή, τονίζοντας ότι υπάρχουν χώρες όπως η Φινλανδία, η Κορέα και η Σιγκαπούρη που βρίσκονται πολύ μπροστά. Ο κ. Μέρντοχ επισήμανε χαρακτηριστικά στην ομιλία του ότι, αν και τα κονδύλια που διατίθενται για τη δημόσια παιδεία αυξάνονται, τα σημερινά παιδιά φαίνεται να μαθαίνουν όλο και λιγότερα.

διαβάστε το όλο…

…..

Ελεύθερος χρόνος μηδέν

Οι προσδοκίες των γονιών για την επιτυχία των παιδιών τους σε χώρες όπως η Κίνα ή η Νότιος Κορέα είναι τέτοιες, που συχνά οι πιέσεις είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μπορεί να αντέξει ένα παιδί.Οι περισσότεροι μαθητές βρίσκονται στο σχολείο από τις 8.30 το πρωί μέχρι τις 5.30 το απόγευμα, ενώ κατά την επιστροφή τους στο σπίτι τούς περιμένει ένα βαρύ πρόγραμμα ιδιαίτερων μαθημάτων για τη βελτίωση των επιδόσεών τους σε μαθήματα όπως τα μαθηματικά, η λογοτεχνία ή η μουσική, ενώ και τα Σαββατοκύριακα οι ελεύθερες ώρες αφιερώνονται στη μελέτη ή στην παρακολούθηση μαθημάτων.Στην καρδιά του επιχειρηματικού κέντρου της Σαγκάης λειτουργεί τις Κυριακές ένα ειδικό πρόγραμμα προετοιμασίας των αυριανών επιτυχημένων επιχειρηματιών…..

διαβάστε το κι αυτό να δείτε που κάνουμε τον κινέζο…

….

καταργώντας τη μελέτη στο σπίτι.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα σχολείο στη Βρετανία, το οποίο αποφάσισε να αντιμετωπίσει ριζικά το θέμα, καταργώντας τη μελέτη στο σπίτι. Το νέο σχολείο, το οποίο θα αριθμεί μελλοντικά 3.570 μαθητές και ονομάζεται Nottingham East Academy, με απόφαση του διευθυντή καταργεί τη μελέτη στο σπίτι, προσθέτοντας μία ακόμη ώρα διδασκαλίας στο ημερήσιο πρόγραμμα.Σύμφωνα με τις οδηγίες της βρετανικής κυβέρνησης, οι ώρες μελέτης στις μεγαλύτερες τάξεις του γυμνασίου δεν θα πρέπει να ξεπερνούν τις δυόμισι ώρες την ημέρα, όριο το οποίο δεν τηρείται σήμερα σχεδόν από κανέναν μαθητή ιδιωτικού ή δημόσιου σχολείου στη Βρετανία….

μήπως να στείλουμε τα παιδιά μας εκεί…

ασχολήθηκα γύρω στις 2-3 ώρες με τα σάιτ του Γκουγκλ, και δοκίμασα τις ευκολίες του.

(δοκιμαστικά: sites.google.com/site/pvlimni )

όταν επανήλθα εδώ με έπιασε θλίψη.

Μένουμε πίσω.Δεν προφταίνουμε .Δεν μπορούμε να τους φτάσουμε.Δεν βλέπουμε τον δρόμο γρήγορα προς τα μπρος και βολευόμαστε με αυτά που έχουμε.

Θέλουμε να βάλουμε εκπαιδευτικούς, μαθητές, κόσμο στο sch.gr αλλά όταν αυτοί βρίσκουν την ευκολία όπως στο google ή το blogspot γιατί να έρθουν εδώ;

Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια μας καλούν , αλλά το παγκόσμιο  σπίτι δεν τα σηκώνει αυτά.
Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι σε όλα:

δίψα για μάθηση, δίψα για εκπαίδευση , δίψα για να τους ξεπεράσουμε .

Αυτό είναι το εκβιαστικό  μήνυμα στους διαχειριστές του σκουλτζιαρ:

ή γίνεται με γρηγορότερους ρυθμούς καλύτερο ή μένετε μόνοι σας.(που λέει ο λόγος)

Άσε που έχω την εντύπωση ότι η τροχοπέδη είναι οι …άλλοι.

νούμερα

17 ο μήνας , 35 χρόνια πέρασαν, αρχίζω να μπλέκω και τα χρόνια.

το πρωί η γιορτή με το χρονικό, τα ποιήματα, τις φωτογραφίες κατάφερε να με ξαναβουρκώσει αν και δεν ήθελα.

Όχι από συγκίνηση για τους ήρωες αλλά από τις μνήμες.Ο Καφές  έτρεχε πλάι μου, ο Γκιζάρης λίγο πιό μπροστά, στις πλάτες ο Παπαδόπουλος μπροστά μου να φωνάζει “κάτω ο Παπαδόπουλος”.Συμμαθητές που 35 χρόνια μετά τους έχασα μέσα στα χρόνια.

Το πρωί μας ένοιαζε Παναθηναϊκός Ολυμπιακός , το βράδυ όμως μια αόρατη  δύναμη μας έφερε εκεί.Μπροστά στη πόρτα του Πολυτεχνείου , μαζί με χιλιάδες άγνωστους διπλανούς.Μετά άλλαξαν όλα.Όλα για πάντα.

Δακρυγόνα, αστυνόμοι, βαζελίνη στα μάτια, τανκς, ποδαρόδρομος και στο τέλος φόβος.

Την άλλη μέρα στο εξαήμερο σχολείο όλοι καθισμένοι στο προαύλιο και η διευθύντρια, Λύκαινα μέχρι τότε και μετά κυρία Τσαγκαράκη αρνήθηκε να δώσει τα απουσιολόγια στους μπάτσους.Ο μαθηματικός ο Χριστόπουλος που τον είχα για χουντικό έκλαιγε μαζί μας και κατάλαβα ότι τον αδικούσα.

Μετά σε κάθε επέτειο  κάτι καιγόταν και χαιρόμουν.Δεν χόρτασα ποτέ εκδίκηση, δεν προσπάθησα όμως και να πάρω.Αριστερά κινητοποιήσεις απεργίες τρέξιμο διώξεις, 35 χρόνια χωλαίνοντας.

Σήμερα απορούσα γιατί κάθονται τα παιδιά και μας ακούνε. Γιατί δεν κάνουν κάτι ποιό σημαντικό, να βγουν στους δρόμους να βρουν εχθρό για να παλέψουν.

Γιατί κάθονται τόσο ήσυχα, ανέμελα, γιατί αντί για την πορεία στρίψανε μερικά στην καφετέρια.Κουβεντιάζαν πάλι για Παναθηναϊκό Ολυμπιακό.Όμως δεν υπήρχε ράδιο Πολυτεχνείο να τα καλέσει να πάνε κάπου.

Σήμερα κατάλαβα ότι ο φόβος για αυτά είμαι εγώ, μαζί με την ιστορία που κουβαλάω μέσα μου.

…ξύπνησα , σηκώθηκα, ετοιμάστηκα και φεύγω για την παρέλαση.

Τα τύμπανα ηχούν μαζί με τις καμπάνες, το 1940 αναβιώνει , το μινάκι με τα μαλιά καρφάκια περιμένουν νυσταγμένα να βγάλουν άλλη μια υποχρέωση.

25-28-25-28 και πάει λέγοντας τόσα χρόνια μετά ποιός καταλαβαίνει ότι από συναίσθημα γίνεται ιστορία.Ιστορία με μεγαλύτερη σημασία η μάχη του ΠΑΟ με τους ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ της ΒΕΡΝΤΕΡ και του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ με τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ της ΓΑΛΑΤΑΣΕΡΑΙ.

Σε λίγο χεράκια ψηλά, τακουνάκια δυνατά, εν δυό εν δυό, θυμάμαι το στρατό , θυμάμαι την αιώνια παλιά ελλάδα που δεν λέει, δεν θέλει ,δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο κόσμος αλλάζει και οι μνήμες δεν υπηρετούνται με παρελάσεις αλλά με παιδεία.

Άλλη μια χρονιά θα βγάλω φωτογραφίες το παιδί, τα παιδιά , τους γονείς που καμαρώνουν και χειροκροτούν χωρίς να υπάρχει ο λόγος που όλα αυτά γίνονται .

Συμμετέχω , ένας άβουλος υπάλληλος,ένας καλός πατέρας,  πειθήνιος, συνεπής αλλά με ενόχληση στον κάλο από το παπούτσι και στο μυαλό από τη σκέψη  : τι θέλω εγώ εκεί;

δείχνοντας ένα σύγχρονο δρόμο συζήτησης, σύσκεψης, εκπαίδευσης οι καθηγητές πληροφορικής των σχολείων προχώρησαν εντυπωσιακά σε μια πανελλήνια συνδιάσκεψη μέσω ίντερνετ.

Περιμένοντας εντυπωσιακές ανακοινώσεις, το καλύτερο για την κατάσταση της πληροφορικής στα σχολεία ήταν το εξής:

Σύνεδρος(;) ρώτησε αν οι σκούπες και οι σφουγκαρίστρες είχαν USB σύνδεση οι διευθυντές θα τους βάζαν επιπλέον να καθαρίζουν και το σχολείο;

(Αυτό θα το καταλάβουν μόνο όσοι συμπάσχουν!)

Καλή δύναμη συνάδελφοι!

ένα πολύ χρήσιμο, δωρεάν και ωραίο πρόγραμμα για την απεικόνιση των τροχιακών .

κατεβάστε το από εδώ