… Οι άνθρωποι μπορεί να ξεκινάνε από διαφορετικές θέσεις. Αρκεί να συγκλίνουν στο ίδιο αντικείμενο. Σ` αυτό που κουραστήκαμε να το ονομάζουμε
ά ν θ ρ ω π ο. Αρκεί να σκεφτόμαστε τη σωτηρία του κι αρκεί να `χουμε τούτο σαν κανόνα. Η Γης δεν είναι ένα σταυροδρόμι φτιαγμένο για να διασταυρώνουνε την καταστροφική παρουσία τους οι μηχανές του πολέμου.
Αυτό που βαραίνει τη συνείδηση της ιστορίας πρέπει το συντομότερο να απαλλάξει τον κόσμο από το σκοτεινό βάρος του. Οι άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό , μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, να ζεστάνουν τα χέρια τους στην ίδια φωτιά, να κοιτάζουν τον ήλιο από το ίδιο παράθυρο.
Γιατί στο βάθος είναι όλοι τους φίλοι του ίδιου πολιτισμού και ο πολιτισμός είναι ένας για όλους. Αρκεί να μας ενδιαφέρει όλους η υλική και η ηθική αποκατάσταση του ανθρώπου μέσα σε έναν κόσμο ειρήνης.
Ποτέ δεν μπόρεσα να ειπώ αυτή τη λέξη “Ειρήνη” χωρίς να νιώσω μεγάλη τρυφερότητα και ταραχή μέσα μου.
… Ειρήνη, λοιπόν, είναι ό,τι συνέλαβα μες απ’ την έκφραση και μέσ` απ’ την κίνηση της ζωής. Και Ειρήνη είναι κάτι βαθύτερο απ’ αυτό που εννοούμε, όταν δεν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Ειρήνη είναι όταν τ’ ανθρώπου η ψυχή γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος. Κι ο ήλιος ψυχή μες στον άνθρωπο…
…Ευχαριστώ τη ζωή για την καλή μας αντάμωση. Εύχομαι για την καλήν αντάμωση όλου του κόσμου…
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ (1912-1991), Δυο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου
**************************
Εικ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΤΣΗΣ, 2009
