«Ένα πράσινο αστέρι, ένα μπλε, το ρουμπινί, το μαύρο·
τό ’να σου μάτι στα πουλιά, τ’ άλλο στα κόκκινα·
η σιδεροδεσιά σε φύλλα, φύλλα κι άλλα φύλλα·
το κίτρινο στη σωστή του θέση που την ξέρει μονάχα
ο Θεός κι ο Μιρό. Εγώ είμαι ο πρώτος φίλος –είπε–
κρατώ απ’ τη μασχάλη το μικρό, μαλακό σύννεφο,
περνάμε λυπημένα το λόφο. Το χρυσό μαχαίρι
το σφίγγω στα δόντια μου. Η σιωπή μιλημένη με χρώμα.
».
Γ. ΡΙΤΣΟΣ (1909-1990 ), Μορφή Σιωπής, Οχτώ οχτάστιχα για τον Μιρό, Ποιήματα, Κέδρος. 1993.
@ Ο Γιάννης Ρίτσος και ο Ζουάν Μιρό «συναντώνται» ως καλλιτεχνικές και πολιτικές «ολότητες», κομίζοντας τα διαχρονικά και άφθαρτα «δώρα» τους σε όλη την οικουμένη.
@ Ο Μιρό «άγγιξε» τα αιώνια χρώματα που συγκροτούν τον έρωτα και την αγωνιστικά και φλεγόμενη στάση ζωής.
Προχώρησε πέρα από την λιτή εικόνα, συνθέτοντας το προσωπείο της «φωτιάς».
@ Κι ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής των «έμφορτων» νοημάτων και αξιών μετατόπισε στο πεδίο της ποίησής του τα «λουλούδια» της τέχνης του Ζουάν Μιρό, τα λουλούδια που ευωδίασαν το σπίτι, και την κοινωνική «ολότητα», προσθέτοντας «φτερά» στις ανθρώπινες μορφές.
@ «Η λησμονημένη μορφή των ηρώων και των μαρτύρων» απέκτησε κάτι από την μορφή της τέχνης και από το «άγγιγμα» των χρωμάτων και των λουλουδιών, εκεί όπου «σπάνε» τα δεσμά του φόβου, του τρόμου και της καταπίεσης του ανθρώπου.
