Κορνήλιος Καστοριάδης -Εκπαίδευση
Ο Paul Potts εμφανίστηκε στο Britain You’ve Got Talent
Πρώτη Εμφάνιση
Ημιτελικός
Τελικός
ΤΣΙ…
Festival Humor Grafico
σεργιάνι στην άγνωστη ιστορία του Εθνικού Κήπου

Αθηναίοι ή όχι, όλοι έχουμε περπατήσει τον Εθνικό Κήπο. Οι πιο παλιοί θυμούνται τις εποχές με τα άγρια ζώα, τις πάπιες και τους κύκνους, αναπολούν τα πρώτα τους ραντεβού στα παγκάκια του και σχεδόν όλοι ξέρουμε ότι ο Εθνικός μας Κήπος, πριν γίνει «Εθνικός», ήταν ο «Βασιλικός» Κήπος των ανακτόρων. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουμε είναι ότι η ιστορία του δεν ξεκινά την εποχή των Βαυαρών αλλά χάνεται στην αρχαιότητα.
Αυτή την ιστορία μας αφηγείται ο κ. Νικόλαος Ταμβάκης, γεωπόνος στον Εθνικό Κήπο επί 32 ολόκληρα χρόνια και μέχρι σήμερα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.
περισσότερα:
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=16391
Χτενέλη Κατερίνα
Κυριακή, 18.11.07 E-T
πιάσε τη στιγμή…
τι είναι Αριστερά;
Οι πρώτοι αριστεροί ήταν αστοί. Εκείνοι ήταν τότε οι επαναστάτες. Η Αριστερά γεννήθηκε στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση, πριν την Επανάσταση, όταν οι αριστοκράτες και ο κλήρος πήραν τα δεξιά έδρανα και οι αστοί τα αριστερά. Που ουσιαστικά σημαίνει πως από την αρχή αριστεροί ήταν εκείνοι που ήθελαν να αλλάξουν τα πράγματα, ενώ δεξιοί όσοι επέλεγαν τη συντήρηση. Και σήμερα αυτό είναι για μένα το κριτήριο. Χαμογελάω όταν βλέπω μερικές φορές τη Δεξιά να επιχειρεί μεταρρυθίσεις και την Αριστερά να γατζώνεται στο υπάρχον…
Πριν χρόνια έγραφα: Πρώτο χαρακτηριστικό του αριστερού είναι η αναζήτηση και δεύτερο η βούληση για ανατροπή. Βέβαια εφόσον ψάχνει, δεν αποδέχεται δόγματα, τσιτάτα, ιδεολογίες, έτοιμες λύσεις. (Αυτά ανήκουν στους συντηρητικούς.) Είναι ανοιχτός σε όλες τις σκέψεις. Σαν τον επιστήμονα μελετάει, δοκιμάζει, αναθεωρεί. Αποδέχεται το λάθος.
Από αυτό προκύπτει ότι, αντίθετα με την καθιερωμένη άποψη, η Αριστερά, δεν είναι ιδεολογία – είναι στάση ζωής. Ανησυχία και ευαισθησία. Αυτός που πιστεύει σε μια ιδεολογία (ακόμα και στο μαρξισμό) δύσκολα μπορεί να είναι αριστερός. Γιατί ο αγώνας του αποσκοπεί περισσότερο στην επικράτηση της ιδεολογίας του και λιγότεο στην απελευθέρωση και στην ευτυχία των ανθρώπων.
Ο πραγματικός αριστερός δεν πιστεύει σε δόγματα αλλά σε αξίες. Πιστεύει στην ελευθερία. Στην αλήθεια. Στη δικαιοσύνη. Σίγουρα ενδιαφέραεται για ισότητα -αλλά ισότητα με ελευθερία. (Αν χαθεί η ελευθερία η ισότητα γίνεται ισότητα φυλακής). Μόνο η ελευθερία οδηγεί στην ουσιαστική ισότητα. Διότι εμπεριέχει και την ελευθερία από διακρίσεις.
Αλλά εγώ θα έθετα στην κορυφή των αξιών την έννοια αξιοπρέπεια. Κι ας μοιάζει “αστική”. Το να δώσεις σε κάθε άνθρωπο αξιοπρέπεια σε κάθε στιγμή – να ο δικός μου ορισμός της Αριστεράς.
Δεν είναι τυχαίο ότι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια είναι το πρώτο στην Χάρτα Αθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ…
Νίκος Δήμου
Lifo Νο 101
η ρίζα του κακού
Η Τάνια Τσανακλίδου για τη ρίζα του κακού.
Lifo Νο 101
καθηγητής πανεπιστημίου μετατρέπει μια πόλη σε κοινωνικό πείραμα
Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.
Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε ‘υπερπολίτης’ και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε.. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά. Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τι που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.
Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές. Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ:
http://www.hno.harvard.edu/gazette/2004/03.11/01-mockus.html
Bob Dylan -Like a rolling stone
Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didnt you?
Peopled call, say, beware doll, youre bound to fall
You thought they were all kiddin you
You used to laugh about
Everybody that was hangin out
Now you dont talk so loud
Now you dont seem so proud
About having to be scrounging for your next meal.
How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Youve gone to the finest school all right, miss lonely
But you know you only used to get juiced in it
And nobody has ever taught you how to live on the street
And now you find out youre gonna have to get used to it
You said youd never compromise
With the mystery tramp, but now you realize
Hes not selling any alibis
As you stare into the vacuum of his eyes
And ask him do you want to make a deal?
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all come down and did tricks for you
You never understood that it aint no good
You shouldnt let other people get your kicks for you
You used to ride on the chrome horse with your diplomat
Who carried on his shoulder a siamese cat
Aint it hard when you discover that
He really wasnt where its at
After he took from you everything he could steal.
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Princess on the steeple and all the pretty people
Theyre drinkin, thinkin that they got it made
Exchanging all kinds of precious gifts and things
But youd better lift your diamond ring, youd better pawn it babe
You used to be so amused
At napoleon in rags and the language that he used
Go to him now, he calls you, you cant refuse
When you got nothing, you got nothing to lose
Youre invisible now, you got no secrets to conceal.
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Nina Simone -My baby just cares for me
My baby don’t care for shows
My baby don’t care for clothes
My baby just cares for me
My baby don’t care for cars and races
My baby don’t care for high-tone places
Liz Taylor is not his style
And even Lana Turner’s smile
Is somethin’ he can’t see
My baby don’t care who knows
My baby just cares for me
Baby, my baby don’t care for shows
And he don’t even care for clothes
He cares for me
My baby don’t care
For cars and races
My baby don’t care for
He don’t care for high-tone places
Liz Taylor is not his style
And even Liberace’s smile
Is something he can’t see
Is something he can’t see
I wonder what’s wrong with baby
My baby just cares for
My baby just cares for
My baby just cares for me
Nina Simone -Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s’oublier
Qui s’enfuit d’j’
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le c’ur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Moi je t’offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
O’ il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu’apr’s ma mort
Pour couvrir ton corps
D’or et de lumi’re
Je ferai un domaine
O’ l’amour sera roi
O’ l’amour sera loi
O’ tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Je t’inventerai
Des mots insens’s
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-l’
Qui ont vu deux fois
Leurs c’urs s’embraser
Je te raconterai
L’histoire de ce roi
Mort de n’avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
On a vu souvent
Rejaillir le feu
D’un ancien volcan
Qu’on croyait trop vieux
Il est para’t-il
Des terres br’l’es
Donnant plus de bl’
Qu’un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu’un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s”pousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai l’
A te regarder
Danser et sourire
Et t”couter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L’ombre de ton ombre
L’ombre de ta main
L’ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
John Lee Hooker & Santana -The Healer
Hmm, hmm, hmm, hmm
Hmm, oh Lord, Lord
Hmm, hmm, hmm
hmm, hmm
Hmm, hmm, hmm
Blues a healer, all over the world
Blues a healer, healer, all over the world, all over the world
It healed me, it can heal you
The blues can heal you, early one morning
It can heal you
The blues can heal you
Yeah, yeah
It healed me, healed me
It healed me
I was down
I was down
It healed me
Lord, Lord, Lord, Lord, Lord, yes it did, yes it did
Look now
My woman left me
The blues healed me
My woman left me, left me early one morning
Hmm, hmm
The blues healed me, it healed me, healed me
Yeah, yeah!
Lord, Lord, Lord, Lord, Lord, Lord, Lord, Lord
Hmm, have mercy
The blues , the blues is a healer
Blues, blues, is a healing healer
it healed, healed, healed
Heal!
Heal, heal, heal!
All over the world, all over the world
It’s a healer
One night, I was laying down, feeling so bad, so low, so low
My woman had left me, blues came along and healed me
Heal!
Heal!
(Carlos, it healed me, Carlos)
Carlos!
It healed me!
The blues, it healed , it healed, healer
Hey!
Hey!
Healed me!
Healed me!
Healer!
Hey!
Blues a healer
The blues a healer, all over the world, all over the world
Hmm
Lord, Lord, Lord
Blues a healer, all over the world, all over the world
Lord, Lord, Lord, Lord, Lord
Healed me, healed, healed, healed
It healed me
It healed me, to heal me
Can heal you, can heal you, heal you, if you let it
US 3 -Cantaloop
Naudo -Memory
Elaine Paige -Memory Live (London 2000)
Midnight
Not a sound from the pavement
Has the moon lost her memory
She is smiling alone
In the lamplight
The withered leaves collect at my feet
And the wind begins to moan
Memory
All alone in the moonlight
I can smile happy your days (I can dream of the old days)
Life was beautiful then
I remember the time I knew what happiness was
Let the memory live again
Every street lamp seems to beat
A fatalistic warning
Someone mutters and the street lamp gutters
And soon it will be morning
Daylight
I must wait for the sunrise
I must think of a new life
And I mustnt give in
When the dawn comes
Tonight will be a memory too
And a new day will begin
Burnt out ends of smoky days
The still cold smell of morning
A street lamp dies ,another night is over
Another day is dawning
Touch me,
It is so easy to leave me
All alone with the memory
Of my days in the sun
If you touch me,
You’ll understand what happiness is
Look, a new day has begun…
Μακρινά ξαδέλφια -Φωτεινή πλευρά της ζωής
Ξημέρωσε ξανά κι η μέρα που περνά
ανάποδη σου βγαίνει και πονά
πάντα χαμογέλαγες και τώρα καταριέσαι
σμίξε τα χειλάκια μη βαριέσαι.
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
–
Μια φάρσα είναι η ζωή πολύ καλά στημένη
κι ο θάνατος γελά και περιμένει
ότι βαραίνει πέτα το πλάι στη σκηνή υποκλίσου
χαμογέλασε στο θεατή σου
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
–
Με τις γυναίκες ήσουνα πάντα ο σούπερ γκούφι
και τώρα σε φωνάζουνε μαγκούφη
κι αν όλες σε αφήσουνε σε κυνηγάει μια
η αιώνια η γκαντεμιά
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
–
Κι αν σε κλείσει η τράπεζα μες στη φυλακή
κάθε μέρα θα ?ναι Κυριακή
μη σε νοιάζει όλα θα είναι πληρωμένα
αχ να με μαζεύανε και μένα
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
–
Όλα τη ζωή σου είναι δανεικά
χαμογέλα φέρσου ευγενικά
μην το γρουσουζεύεις σκέψου θετικά
όλα στη ζωή είναι σκατά.
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
–
Κι όταν η παράσταση κλείσει τελικά
όλα μοιάζουν με βεγγαλικά
η ζωή κι ο θάνατος είναι θεατρίνοι
και γελούν από το καμαρίνι
–
Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
Το τραγούδι «Η Φωτεινή πλευρά της ζωής» εκτός από τον Θοδωρή Κοτονιά αποδίδουν σε κλίμα παρέας οι ηθοποιοί Θοδωρής Αθερίδης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Σπύρος Παπαδόπουλος καθώς και ο βουλευτής πια του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιογράφος Γρηγόρης Ψαριανός.



























