-omnia mea mecum fero-

Μεσάνυχτα στο ξέφωτο στην έρημη πλατείαΦωνάζω πια δε σ’ αγαπώΚαι η φωνή μου σταματά σε κάτι κτίσματα παλιάΚαι ξανακούω την ηχώΝα λέει πια δε σ’ αγαπώΝα λέει πια δε σ’ αγαπώΞαναφωνάζω δυνατά,Κι είπα ξανά δε σ’ αγαπώΜε μια φωνή σαν κεραυνόΣτην μαύρη ησυχία,Nα ξανακούσω την ηχώΝα λέει πια δε σ’ αγαπώΝα λέει πια δε σ’ αγαπώΜα ίσως πήγα πιο κοντάΉ πήγα κάπως μακρυάΚαι δε λειτούργησαν καλάΤης νύχτας τα ηχείαΚαι κάπου χάθηκε το πιαΚαι δεν ακούστηκε το πιαΚαι από της φωνής μου την ηχώΆκουγα μόνο σ’ αγαπώΆκουγα μόνο σ’ αγαπώΆκουγα μόνο σ’ αγαπώ