ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΜΑΙΟΥ 2020

Καλήμέρα και καλή εβδομάδα!!! Εύχομαι να περάσατε ένα πολύ, πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο.

Σήμερα είναι Δευτέρα και ο μήνας μας όλο και μεγαλώνει….έγινε 18 ημερών και ο καιρός έξω έχει…

μα φυσικά ηλιοφάνεια!!!!

Πριν πολύ πολύ καιρό στο Νηπιαγωγείο μας,  το φθινόπωρο, είχε έρθει  ξαφνικά, ανάμεσα από τα σταφύλια, τις σταφίδες, το κρασί και όλα τα υπόλοιπα,ένα όμορφο παλικάρι. Το όνομά του Άμπελος. Φορούσε μια παράξενη φορεσιά και μας φάνηκε ότι ήρθε από ένα κόσμο……μυθικό

 

Και δεν είχαμε άδικο. Ο επισκέπτης μας, ταξίδεψε από τα βάθη των αιώνων, ήρθε στο Νηπιαγωγείο μας πολύ συγκινημένος, γιατί όλες αυτές οι μυρωδιές από τα σταφύλια, το κρασί και τις υπόλοιπες αμπελο……λιχουδιές που είχαμε στο σχολείο μας, του έφεραν αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θέλησε να τις μοιραστεί μαζί μας.

 

Όμως τότε δεν πρόλαβε να μας πει όλα όσα ήθελε…και έτσι το Σαββατοκύριακο μου έστειλε ένα γράμμα παιδιά που έλεγε τα εξής:

<<Αγαπητά μου παιδιά εύχομαι να είστε όλοι καλά. Ελπίζω να με θυμάστε.Είμαι εκείνος ο φίλος σας, που έστειλε το μούστο και κάνατε μουστοκούλουρα, που πήγαμε μαζί στον αμπελώνα της κυρίας Λίτσας, τη μαμάς της Νικολέτας. Μήπως με θυμηθήκατε;:;; Δεν ξεχασα την υπόσχεσή μου και για αυτή τη βδομάδα θα είμαι ξανά κοντά σας για να σας πω όσα πρέπει να ξέρετε για μένα και τη ζωή μου. Θέλετε;>>

 

Τι λέτε λοιπόν, είστε έτοιμοι να μάθουμε τα πάντα για τον φίλο μας τον Άμπελο; Άλλωστε ήταν κάτι που είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε πριν κλείσουν τα σχολεία. Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει ο νέος μας φίλος….

Ποιος ήταν λοιπόν ο Άμπελος ;

 

Η ιστορία του ξεκινάει από τα βάθη της αρχαιότητας….

ΑΜΠΕΛΟΣ

(φυτό άμπελος)

Ο Άμπελος ήταν γιος ενός Σάτυρου και μιας Νύμφης, μεγαλωμένος στα βουνά της Φρυγίας. Ο Νόννος τον περιγράφει σαν έναν νέο Σάτυρο, με όμορφα μαλλιά, λαιμό, ώμους, χείλη, αγαπημένο του θεού Διόνυσου και πιστό ακόλουθό του. Ο Διόνυσος, σε ένα παραλήρημα ερωτικού λόγου, αναρωτιέται ποιοι αθάνατοι μπορεί να είναι οι γονείς του, και αναφέρει ανάμεσα στους άλλους τη Σελήνη και τον Ήλιο, τις Χάριτες και τον Απόλλωνα, θεωρεί την ομορφιά του νέου ουράνια και τη συγκρίνει με της κερασφόρου Σελήνης, με του οινοχόου των θεών Γανυμήδη, του Φαέθοντα, του Νάρκισσου, και τον παρομοιάζει με τον θεό Έρωτα, όμως χωρίς φτερά και βέλη, σε θνητή υπόσταση, όχι όμως με μητέρα την Αφροδίτη, γιατί δεν θα μπορούσε ο πατέρας του να είναι ο Ήφαιστος ή ο Άρης. Και όταν ο νέος έπαιζε τον αυλό του στα φρυγικά όρη, ο Διόνυσος τον άκουγε χαρούμενος, ενώ όταν απουσίαζε, κανένα χαμόγελο δεν σχηματιζόταν στο πρόσωπο του θεού.

Σύμφωνα με τον Νόννο (Διονυσιακά 11.185 κ.ε.) η Σελήνη τιμώρησε τον αλαζόνα Άμπελο, γιατί την προκάλεσε. Έστειλε μια μύγα στα πλευρά του ταύρου που ο Άμπελος είχε καβαλικέψει γεμάτος έπαρση, ότι δεν χρειαζόταν πια τη Σελήνη να του στείλει κανέναν κερασφόρο οδηγό του κοπαδιού· γιατί ο ίδιος και κέρατα είχε και είχε σταθεί πάνω στον ταύρο. Και η προσωποποιημένη θεά του φεγγαριού έστειλε μια μύγα που τρέλανε τον ταύρο και τον έκανε να πηδά σαν άλογο και να προκαλεί καταστροφές στα χωράφια. Τέλος, ο μαινόμενος ταύρος ξεκοίλιασε με τα κέρατά του τον Άμπελο. Η θλίψη του Διόνυσου για τον θάνατο του αγαπημένου του ήταν μεγάλη, τόσο που οι Μοίρες τον λυπήθηκαν και μετέτρεψαν το αγόρι στο ομώνυμο φυτό.

πηγή:http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/metamorfoseis/page_031.html

 

Ετσι ο Άμπελος μεταμορφώθηκε σε αυτό το φυτό που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ!!!!

 

Το Αμπέλι, ο βασιλιάς του Σεπτεμβρίου, περιμένει να το γνωρίσουμε, παρέα με τον Άμπελο, αφού αυτός έδωσε το όνομά του σε αυτό το…….ταλαντούχο φυτό.

 

Δείτε το φυτό που ονομάζεται Αμπέλι

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θέλω τώρα σε ένα φύλλο χαρτί να φτιάξετε το δικό σας αμπέλι και να γράψετε το όνομά του ΑΜΠΕΛΙ

 

 

Τι είναι όμως το αμπέλι;

Το αμπέλι είναι ένα οπωροφόρο μεσογειακής προέλευσης, θαμνώδες, ξυλώδες, με κλαδιά κληματίδες και φύλλα που πέφτουν το χειμώνα. Ο κορμός του αμπελιού (κούτσουρο) έχει ύψος από μερικά εκατοστά έως λίγα μέτρα, ανάλογα με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί. Από το κούτσουρο ξεκινούν οι μακριές κληματίδες που φέρουν, σε αντιστοιχία προς τους κόμπους, τα φύλλα και, σε θέση αντίθετη προς αυτά, τις ψαλίδες με τις οποίες το κλίμα μπορεί να προσκολληθεί στα στηρίγματα. Τα φύλλα έχουν μακριούς μίσχους, συνήθως, είναι λεία στην πάνω επιφάνεια και χνουδωτά στην κάτω επιφάνεια και ανάλογα με την ποικιλία, παρουσιάζουν διαφορετικό αριθμό λοβών (στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν 5 λοβούς μυτερούς με οδοντωτή παρυφή). Τα άνθη μικρά, πρασινωπά, ασήμαντα είναι συγκεντρωμένα σε βότρεις και ανοίγουν τον Μάιο – Ιούνιο. Οι βότρεις, που συχνά είναι όρθιοι και κατόπιν κρέμονται προς τα κάτω, σχηματίζονται πάνω σε κληματίδες, σε αντιστοιχία προς τους κόμπους και σε θέση αντίθετη προς τα φύλλα, όπως οι ψαλίδες. Ο καρπός είναι ράγα (ρώγα) σφαιρική ή ωοειδής, διαφόρων χρωμάτων (από άσπρο – πράσινο μέχρι μαύρο) και διαστάσεις ανάλογα με την ποικιλία και περιέχει από 1 μέχρι 4 σπόρους (κουκούτσια). Ο καρπός του αμπελιού (σταφύλι) ωριμάζει από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο, ανάλογα με την ποικιλία.

 

Ο καρπός του αμπελιού λοιπόν ονομάζεται ΣΤΑΦΥΛΙ. Υπάρχουν πολλά είδη σταφυλιών, όπως:

 

τα μωβ σταφύλια

 

 

 

 

 

 

 

 

 

τα κόκκινα σταφύλια

 

 

 

 

 

 

και τα λευκά σταφύλια

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ας φτιάξουμε τώρα το δικό μας σταφύλι…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πολύ ωραία. Κάποτε υπήρχε ένα σταφύλι που θύμωνε πολύ!!! Θέλετε να μάθετε τον λόγο; Διαβάστε και δείτε το παραμύθι..

 

Το Σταφύλι που θύμωνε εύκολα

ΕΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙ ΚΑΠΟΤΕ σε ένα μανάβικο είχε την κακή συνήθεια να θυμώνει όταν δεν του έκαναν οι άλλοι τα χατήρια. Τόσος μάλιστα ήταν ο θυμός του, που κάθε φορά που θύμωνε, κοκκίνιζε ολόκληρο και γινόταν πιο κόκκινο κι από παντζάρι.

 

 

 

 

Τα άλλα φρούτα και λαχανικά του μανάβικου πάλι, το θεωρούσαν ανώριμο για αυτή του τη συμπεριφορά και το απέφευγαν. Και έτσι οι μήνες περνούσαν, και από κει που τα καλοκαίρια το σταφύλι ήταν άγουρο, μόλις ήρθε ο Σεπτέμβρης άλλαξε το φυσικό του χρώμα και από πράσινο που ήταν, έγινε κόκκινο. Τα άλλα φρούτα και λαχανικά του κήπου παραξενεύτηκαν πολύ στην αρχή, όμως τις επόμενες μέρες, αφού είδαν πως όλο και κοκκίνιζε, πίστεψαν πως είχε θυμώσει πολύ. Έτσι άρχισαν να το αποφεύγουν και να του γυρνούν την πλάτη, από φόβο μην ξεσπάσει πάνω τους.

Το κακό λοιπόν παράγινε, όταν μια μέρα του Σεπτέμβρη που ακόμη είχε καλό καιρό, μάζεψαν τα μπανιερά τους και πήγαν στην παραλία χωρίς να του πουν τίποτα. Αυτό μόλις δεν βρήκε κανέναν στο μανάβικο πίστεψε ότι του έπαιζαν κρυφτό. Έτσι λοιπόν άρχισε να ψάχνει παντού, πίσω από τελάρα και κουτιά, και να ρωτάει: “Γιατί μου κρύβεστε;”.

Όταν με τα πολλά δεν είδε να του απαντάει κανείς, άρχισε να θυμώνει. Τότε είδη μπροστά του την Κλημεντίνη, η οποία έκανε ώρες ολόκληρες να ετοιμαστεί, με αποτέλεσμα εκείνη τη μέρα τα φρούτα να την ξεχάσουν πίσω. Αυτή μόλις είδε το σταφύλι έτσι κατακόκκινο, απ’ το φόβο της έτρεξε κατευθείαν και κρύφτηκε πίσω από έναν μεγάλο καθρέφτη στον οποίο είχε την κακή συνήθεια να κοιτιέται με τις ώρες.

Το σταφύλι έτρεξε να την πιάσει, όμως αυτή άρχισε να τρέχει σε κύκλους γύρω απ’ τον καθρέφτη για να του ξεφύγει. Μαζί και το σταφύλι, και σταματημό δεν είχαν, ώσπου κάποια στιγμή, με την άκρη του ματιού του είδε την ανάκλασή του στον καθρέφτη, και αναφώνησε: “Ποτέ μου δεν με έχω ξαναδεί έτσι κόκκινο!”.

Σαστισμένο, έμεινε να κοιτάει τον καθρέφτη με τις ώρες και να προσπαθεί να καταλάβει τι του είχε συμβεί. Η Κλημεντίνη πάλι, περπατώντας στις μύτες και όσο πιο αθόρυβα μπορούσε, κατευθύνθηκε προς τον κήπο έξω απ’ το μανάβικο για να του ξεφύγει. Δεν πρόλαβε να φτάσει ως την εξώπορτα και το σταφύλι άρπαξε τον καθρέφτη και έτρεξε προς το μέρος της, φωνάζοντας: “Ο καθρέφτης σου είναι χαλασμένος και με δείχνει πιο κόκκινο απ’ ότι είμαι!”.

Έτσι οι δυο τους συνέχισαν το κυνηγητό, αυτή τη φορά έξω στον κήπο, το σταφύλι για να δώσει τον καθρέφτη πίσω στην Κλημεντίνη, και αυτή για να του ξεφύγει. Αφού έτρεξαν και έτρεξαν, η Κλημεντίνη με τα πολλά βρήκε μια κληματαριά γεμάτη ώριμα σταφύλια, την οποία σκαρφάλωσε για να σωθεί.

Τότε το θυμωμένο σταφύλι κοντοστάθηκε, και αφού ξανακοίταξε καλά τον εαυτό του στον καθρέφτη καθώς και τα σταφύλια της κληματαριάς, γέμισε περιέργεια να καταλάβει τι είχε συμβεί, αφού τόσο καιρό καμάρωνε για το πράσινο χρώμα του.

Τα σταφύλια τότε πάνω στην κληματαριά του είπαν: “Όπως αλλάζει ο καιρός και οι εποχές, έτσι αλλάζουμε και μεις χρώμα, όταν πια… ωριμάζουμε!”.

Μόλις το άκουσε, το σταφύλι δάκρυσε, αφού κατάλαβε πως οι εποχές που δεν του χάλαγε κανένας χατήρια από φόβο μην κοκκινίσει, είχαν φύγει ανεπιστρεπτί. “…Εγώ τουλάχιστον, ας μείνω για πάντα πράσινο”, σιγομουρμούρισε, σκουπίζοντας τα δάκρυά του.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του, και πέρασε ένας αγρότης, ο οποίος το μάζεψε μαζί με όλα τα κόκκινα σταφύλια της κληματαριάς, και αφού τα έβαλε στο πατητήρι για να κάνει μούστο, με αυτά έφτιαξε το πιο νόστιμο κρασί.

 

 

 

Σας άρεσε;

Πριν σας αποχαιρετήσει για σήμερα ο φίλος μας ο Άμπελος, άφησε κάτι για σας .

 

 

 

 

 

 

 

Ενώστε τους αριθμούς από το 1 εως το 29 και δες τι θα σχηματιστεί!!!!

 

Και ένα παζλάκι – σταφυλάκι από μένα…

 

 

Ο Άμπελος στην μυθολογία

 

 

Εύχομαι σε όλους καλές δουλίτσες!!!

 

Την Παρασκευή στην ψηφιακή μας τάξη πραγματοποιήθηκαν και τα πρώτα γενέθλια!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα έντομα μέσα από τα μάτια των παιδιών!!!!