Πριν από πολλά χρόνια ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Μαργαρίτα. Της άρεσε πάρα πολύ να είναι στη φύση, να βρίσκει πετραδάκια και κλαδάκια και να φτιάχνει παιχνίδια, να σκαρφαλώνει και να τρέχει. Μια μέρα η Μαργαρίτα βρήκε ένα λουλουδάκι που της άρεσε πολύ.
“Τι όμορφο που είσαι!” του είπε και το χάιδεψε. Εκείνο της απάντησε:
-Ευχαριστώ Μαργαρίτα!
– Πώς ξέρεις το όνομά μου;
-Σε βλέπω κάθε μέρα που έρχεσαι και παίζεις.
-Εσένα πώς σε λένε;
-Εγώ δεν έχω όνομα.
-Θέλεις να έχουμε το ίδιο όνομα; Να σε λένε κι εσένα Μαργαρίτα.
-Ναι θέλω.
-Ωραία! Από σήμερα θα είμαστε φίλες.
Η Μαργαρίτα πήγαινε κάθε μέρα στο λουλουδάκι της. Το χάιδευε, το μύριζε, μετρούσε τα πέταλά του και του έκανε παρέα.
Μια μέρα το είδε στεναχωρημένο. “Τι έχεις; Γιατί είσαι στεναχωρημένο;” το ρώτησε.
“Σήμερα δεν έχει ήλιο γι αυτό στεναχωριέμαι”, της απάντησε.
Η Μαργαρίτα σκέφτηκε τι να κάνει για να το κάνει πάλι χαρούμενο. Έτρεξε στο δωμάτιό της, πήρε τις μπογιές της και ένα μικρό χαρτί και ζωγράφισε ένα γελαστό ήλιο. Μετά τρέχοντας το πήγε στο λουλουδάκι. “Κοίτα τι σου έφερα! Έναν ζωγραφιστό ήλιο, να τον βλέπεις μέχρι να φύγει το σύννεφο και να βγει και πάλι ο ζεστός ήλιος. Σου αρέσει;”
– Μου αρέσει πολύ! Ευχαριστώ Μαργαρίτα.
Η άνοιξη πέρασε, ήλθε το καλοκαίρι και η Μαργαρίτα άρχισε να πηγαίνει στη θάλασσα να κάνει μπάνια. Το λουλουδάκι της σιγά – σιγά ξάπλωσε να κοιμηθεί στη μητέρα γη.
Το καλοκαίρι πέρασε, ήλθε το φθινόπωρο, ο χειμώνας και μετά πάλι η άνοιξη. Η Μαργαρίτα θυμήθηκε και πήγε πάλι στο ίδιο μέρος που ήταν το αγαπημένο της λουλούδι. Και τι να δει! Πολλά πολλά λουλούδια ίδια με το λουλουδάκι της. Η εξοχή είχε γεμίσει μαργαρίτες. Ήταν το δώρο που της είχε στείλει η φίλη της η μαργαρίτα.
ΤΕΛΟΣ
Παιδιά μπορείτε κι εσείς πολύ εύκολα να φτιάξετε κούκλες σαν τη Μαργαρίτα. Τις ζωγραφίζετε, τις κόβετε γύρω γύρω και μετά στερεώνετε πίσω ένα καλαμάκι. Όταν είναι έτοιμες μπορείτε να παίξετε τις δικές σας ιστορίες στην εξοχή.