Ετικέτα: Σημαία
22 Μαρτίου 2026
Η καθιερωμένη έκθεση του κύριου Μποκόρου, μας υποδέχτηκε και φέτος, με τα εργα του να δεσπόζουν στην τάξη μας και να μας καλούν να τα παρατηρησουμε…
Υπέρλαμπρη η ελληνική μας σημαία και γύρω της το φως,το σκοτάδι, το αίμα, η σκιά, η δόξα.. ο Σολωμός και ο Καραϊσκάκης.. ολα έργα παλιών μας μαθητών,πιστά αντίγραφα του ζωγράφου κύριου Μποκόρου, ο οποίος εμπνεύστηκε απο τη μητέρα του που ηταν υφαντρα και έφτιαξε τους πίνακες του κυρίως με υφάσματα και νήματα απο κείνη..
Την επόμενη μερα το μικρό μας “μουσείο” έγινε ακομα πιο πλούσιο, αφου προστέθηκαν σε αυτο δυο ακόμη πίνακες. Ο Χατζημιχάλης Νταλιανης απο την Ήπειρο, και ο Κολοκοτρώνης απο την Πελοπόννησο, μας μίλησαν για τον πόλεμο και την αντίσταση των Ελλήνων πολεμιστών στους Τούρκους..
Μας έμαθαν πως οι Έλληνες, ηταν σημαντικό να ειναι ενωμένοι, να συνεργάζονται και να ‘ναι φιλιωμένοι.. διαφορετικά μαύρες σκιές έπεφταν στο κάστρο τους.. σαν τους Δροσουλιτες στο Φραγκοκαστελλο.. καθε φορά που ηταν ενωμένοι,το κάστρο γέμιζε φως..και κατάφερναν να νικήσουν τον εχθρό..
Μεσα απο ενα παιχνίδι που μας ετοίμασαν, έπρεπε οι τσολιάδες να μπουν σε μια δοκιμασία συνεργασίας…το κοντάρι της σημαίας στο κάστρο λύγισε..και τα δύο τσολιαδάκια ήθελαν να ανέβουν εκείνα πρωτα..έπρεπε να βρουν ενα τρόπο να συνεργαστούν, να μη μαλώνουν για το ποιος θα ανέβει πρώτος …αλλιως οι σκιές θα ρχονταν ξανα..και μαζί με τις σκιές και οι εχθροί.
Βρήκαν τη λύση τελικά..ο ένας θα κρατάει τη σκάλα και ο άλλος θα ανέβει..δεν εχει σημασία ποιος θα ναι πρώτος. Σημασία ειναι να ειναι ενωμένοι!
Γνωρίσαμε και αλλους ήρωες μεσα απο το βιβλίο της Αγγελικής Δαρλάση.. είδαμε τον Κανάρη, τον Καραϊσκάκη.. αλλα και σπουδαίες γυναίκες οπως τη Μπουμπουλινα, τη Μαντώ Μαυρογένους..
Παρατηρήσαμε τα χρώματα της σημαίας μας,τη στολή των τσολιάδων και φτιάξαμε τις ανάλογες κατασκευές μας με ανακυκλώσιμα και αλλα υλικά…
Διαβάσαμε την ιστορία της Ευγενίας Φακίνου με τα ελληνακια όπου ξεδιπλώνεται το θάρρος και η δύναμη των Ελλήνων απέναντι στον εχθρό..
Η ιστορία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου μας περίμενε την επόμενη μερα μεσα στο βαλιτσάκι της άνοιξης, όπου εκει βρήκαμε δύο όμορφους κρίνους να μας καλούν να τους μυρίσουμε ! Και αφού μιλήσαμε για το χαρμόσυνο αυτο γεγονός που γιορτάζουμε μαζί με την εθνική μας επέτειο, φτιάξαμε μια όμορφη κατασκευή να μας θυμίζει τη μέρα αυτη…
Το βαλιτσάκι ειχε και αλλη έκπληξη για μας.. ενα αστέρι γεμάτο διαφορετικές κάλτσες μας ειπε την δική του ιστορία..γεννήθηκε μια βραδιά σε εναν ουρανό μαζι με χιλιάδες αλλα αστερια.. εκείνο ομως ειχε μια σπίθα, ιδιαίτερη και ξεχωριστή.. οταν η μαμά του το μεγάλωσε κατάλαβε ποσο ξεχωριστό ήταν.. εκείνο κατάλαβε απο τους αλλους οτι ηταν κάπως αργό.. κάπως διαφορετικό.. μα και τι πειράζει! Ηταν το πιο χαμογελαστό και πιο ευτυχισμένο πλάσμα στη γη! Οταν οι άλλοι γύρω του το κατάλαβαν,έγιναν και εκείνοι ευτυχισμένοι παίρνοντας απο το χαμόγελό του!
Μια ιστορία για τα παιδιά και τους ανθρώπους με σύνδρομο down, που μας θυμίζει ποσο όμορφος ειναι ο κόσμος οταν εχει διαφορετικούς ξεχωριστούς ανθρώπους!
Και επειδή μας αρέσουν τα όμορφα και τα ξεχωριστά λοιπόν, γιαυτό και οι υπέροχες μαμάδες μας έκαναν το σχολείο μας ακομα πιο όμορφο με τα πανέμορφα παιχνίδια που μας έφεραν.. τα ανοίγουμε σιγα σιγα γιατί ειναι πολλα και θέλουμε το χρόνο μας να τα χορτάσουμε!
25 Οκτωβρίου 2025
Ηρθε και φέτος η στιγμή να γιορτάσουμε την εθνική μας επέτειο.. οπως κάθε χρόνο αφου μιλήσαμε για τα γεγονότα, αναλύσαμε τη λεξη ΌΧΙ και το συμβολισμό της στη στάση των Ευζώνων μας ,ενω αναλύσαμε και το συμβολισμό των χρωματων της σημαίας μας..
Ολοι μαζί βάψαμε και φτιάξαμε μια μεγάλη σημαία απο ανακυκλώσιμο υλικό…
Ενώ ένα ψυχοκινητικο παιχνίδι με σημαίες και άλλων χωρών μας περίμενε, που ηταν μισές κι εμεις τις κάναμε ολόκληρες!
Η δική μας σημαία φτιάχτηκε απλα απο γαλάζιες και μπλε γραμμουλες , με τον εαυτό μας μεσα να φωνάζει τη λέξη ΌΧΙ…
Ο Διονύσιος Σολωμός ηρθε στην παρεα μας να μας πει τον εθνικό ύμνο που εγραψε . Ειναι φτιαγμένος απο τα χεράκια του συμμαθητή μας Γιάννη και μένει αναλλοίωτος στο χρόνο οπως και ο ύμνος που δημιούργησε για την Ελλάδα μας..
Ετοιμάσαμε και την πρόσκληση για τη γιορτή μας και αυτο που μένει ειναι να ξεφυλλισουμε το ημερολόγιο ενός μουλαριού του 1940..
Ενω παράλληλα ξεκινήσαμε τη δανειστική μας βιβλιοθήκη, και ο καθένας πήρε το αγαπημένο του παραμύθι μεσα στην υπέροχη τσαντα που μας έφτιαξε η μαμα της Ελένης μας!
Η μερα της γιορτής μας εφτασε και το ημερολόγιο του μουλαριού μας διηγήθηκε στιγμιότυπα απο τη ζωή του πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940.. αν και δε μιλούσε γιατί δεν ειναι άνθρωπος, τα παιδιά απέδωσαν όσα ήθελε εκείνο να μας πει..
Ειχε αφεντικό που το φροντιζε και το δωσε δώρο στην κόρη του τη Λενιω που παντρευοταν ενα παλληκάρι.. οι ετοιμασίες του γάμου πολλές, και εκείνο ηταν υπεύθυνο να μεταφέρει τα προικιά..
Ο γάμος έγινε, η Λενιω παντρεύτηκε το παλληκάρι και το μουλάρι έκανε όσα έπρεπε…
Ομως εκει που μιλούσαμε για χαρές, το μουλάρι έπρεπε να αλλάξει ρόλο… εκει που χαιρόταν ολοι για αυτο το γάμο,ξαφνικά ξέσπασε ο πόλεμος.. το παλληκάρι έπρεπε να τον πάρει μαζί του στον πόλεμο. Να του φορτώσει στη ράχη του οχι προικιά, μα όπλα και πολεμοφοδια. Δεν του άρεσε η ιδέα,όμως ποιος αρνείται την ελευθερία..?
….”πατρίδα πατρίδα ολα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου…”
Και όπως κάθε χρόνο ο παπα Σπύρος μας συνόδευσε στην μικρή μας παρέλαση μεχρι το ηρώο για την απόδοση τιμής στους ήρωες του τόπου μας..
Χρόνια πολλά Ελλάδα!
18 Οκτωβρίου 2025
Το φθινόπωρο έφτασε και μας έφερε τους θησαυρούς του σε ενα κουτί!! Βάζαμε το χεράκι μας, παρατηρούσαμε και βάζαμε στη βαλίτσα μας το καθετί στη σωστή θέση.. ετσι φύλλα, καρποί και φρούτα μας γέμισαν φθινοπωρινές εικόνες..
Ομως τι καλύτερο απο το να νιώσουμε το φθινόπωρο με τις αισθήσεις μας ! Παίξαμε λοιπόν αισθητηριακά παιχνίδια στην αυλή μας.. νιώσαμε τα στοιχεία του φθινοπώρου με τα ποδαράκια μας…
…ενω με τα χέρια μας φτιάξαμε ενα περίεργο τσάι βάζοντας φυλλα,καρύδια,ρόδια, κανέλα και αλλα καλούδια της υπέροχης φύσης . Ανακατεψαμε,Μυρίσαμε, γεμίσαμε,αδειασαμε,είδαμε τα χρώματα να αλλάζουν στο υγρό στοιχείο και γενικά το διασκεδάσαμε!
Φτιαξαμε ενα ομορφο μανιτάρι απο φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά και παιξαμε σχετικά παιχνίδια με τα φρούτα του φθινοπώρου!
Τέλος πειραματιστήκαμε με τα χρώματα, το ξυδι και τη σόδα και κάναμε ενα φθινοπωρινό δέντρο με χρώματα που έβγαζαν αφρούς!
Το φθινόπωρο όμως μας φέρνει εκτός απο τα χρώματα του και ιστορία.. ετσι ο πίνακας του Αλεξανδρακη μας έφερε μια μικρή γεύση απο την εικόνα του πολέμου. Τη σχολιάσαμε.. και στοιχεία του πίνακα μας έφεραν πιο κοντά στην ιστορία..
Έτσι ξεπήδησαν απο τον πίνακα η βαλίτσα του στρατιωτη και το μουλάρι του.. ανοίξαμε τη βαλίτσα, είδαμε ενα σωρό πράγματα που χρειάζονται στο στρατιωτη, οπως κιάλια, παγούρι,εικόνα για να τον προστατεύει απο τους εχθρούς..κάλτσες, κασκόλ και μαξιλάρι που του επέλεξαν η γυναίκα του και η μάνα του.. αλλα και ενα ημερολόγιο.. το ημερολόγιο του μουλαριού, που ειχε γραμμένες τις δικές του σκέψεις και εικόνες από εκείνη την εποχή…
Την επόμενη μέρα, ο χάρτης της Ελλάδας, διάφορα αλλα στρατιωτάκια, άλλα χακί και αλλα μπεζ, μας ειπαν την ιστορία του μεγάλου Όχι και ετσι καταλάβαμε περισσότερα για τα γεγονότα του 1940 και τις χώρες που τα προκάλεσαν…
Φτιάξαμε τη λεξη του οχι και τη σημαία μας , ενω κάναμε κατασκευή συνδυάζοντας και τα δύο..
23 Μαρτίου 2025
Ένα μουσείο μας περίμενε στην τάξη μας..μια έκθεση του Χρήστο Μποκόρου,αφιερωμένη στο 1821.. αφού κόψαμε τα εισιτήρια μας, η ξεναγός μας Εμμανουέλα μας περιέγραψε τα έργα που δημιούργησε εκείνη, ο Γιάννης και ο Μάρκος πέρσι τέτοια εποχή
Έργα που μιλούν για ΦΩΣ, ΣΚΟΤΑΔΙ, ΣΚΙΑ, ΔΟΞΑ, ΗΡΩΕΣ -αφανείς και μη-, και φυσικά με λαμπρότατη θέση τη σημαία μας! Τα παρατηρήσαμε και η Εμμανουέλα μας εξήγησε κάθε τι που μας δημιουργούσε απορίες..και φυσικά με σεβασμό και υπακούοντας τους κανόνες του μουσείου!
Έπειτα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεπήδησε από τον πίνακα του και μας μίλησε για τον εαυτό τους,τους ήρωες του 21,τον Κανάρη,τον Μπότσαρη, τη Μπουμπουλινα… άλλα μας σύστησε ακόμη και τον Ηπειρώτη Χατζημιχάλη Νταλιάνη που ήρθε να βοηθήσει στη μάχη στο Φραγκοκαστελλο
Φτιάξαμε τα τσαρούχια των τσολιαδων και δημιουργήσαμε τα πορτρέτα των ηρώων με τη βοήθεια της Λωξανδρας Λούκας, καλλιτέχνιδας με σύνδρομο down..
Μιλήσαμε για την άλλη γιορτή της ορθοδοξίας μας που γιορτάζει την ίδια μέρα με την επανάσταση, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου..
Ενώ ολοκληρώσαμε το θέμα της επανάστασης γιορτάζοντας καλλιτεχνικά την ημέρα αυτή.. Μικρές Μπουμπουλίνες, Μικρές Μαυρογένους και ένας Κολοκοτρώνης ήρθαν να μας διηγηθούν τα παιδικά τους χρόνια..ενώ ένας καλλιτέχνης φιλοτέχνησε τα πορτρέτα τους και τα τοποθέτησε σε κορνίζες χρυσές!
Τέλος τιμήσαμε την εθνική μας επέτειο παρελαύνοντας στο μνημείο των ηρώων και τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο! Και του χρόνου με υγεία για όλους!
28 Οκτωβρίου 2024
Το κουτί με τα ραφτικά της γιαγιάς άνοιξε και μας προβλημάτισε ..πώς οι κουβαρίστρες της έγιναν πολεμίστρες, τα κουμπάκια έγιναν στρατιωτάκια και όλα αυτά ένα άσχημο παιχνίδι αυτό του πολέμου.. το ομώνυμο τραγούδι μας βοήθησε να μπούμε στην αρχή της ιστορίας που ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια στη χώρα μας..ενώ τα ραφτικά της γιαγιάς τα αγαπήσαμε!
Στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν πιο συγκεκριμένα… στην τάξη βρέθηκε μια βαλίτσα, η βαλίτσα του στρατιώτη που είχαμε περιέργεια να δούμε τι κρύβεται μέσα της.. φυσικά δεν περιμέναμε πολύ ώρα,την ανοίξαμε.. μύριζε έντονα κλεισούρα.. ήταν παλιά, ήταν του στρατιώτη από το μέτωπο και είχε μέσα τα πράγματά του.. τα κιάλια του το παγούρι του, τη θήκη για το όπλο του.. ένα κασκόλ που του έπλεξε η γιαγιά του και τις κάλτσες που του στελνε η μαμά του ..και φυσικά μια σημαία..
Αφού σχολιάσαμε όσα βρήκαμε στη βαλίτσα, μικρά στρατιωτάκια μας βοήθησαν να καταλάβουμε όσα έγιναν την εποχή του 40 στη χώρα μας.. την είσοδο των Γερμανών και των Ιταλών στην Ελλάδα, και το μεγάλο “Όχι” του Μεταξά!
Παρατηρήσαμε τη μικρή αυτή λεξούλα μα με τόσο μεγάλη σημασία στη φωτοτράπεζα.. είδαμε τους Εύζωνες στην Αθήνα, μας εντυπωσίασαν τα ρούχα τους και μάθαμε ότι ο τρόπος που στέκονται δεν είναι καθόλου τυχαίος.. η στάση του σώματος συμβολίζει το τρανταχτό ΟΧΙ.. το αντιληφθηκαμε καλύτερα όταν παίξαμε με τα χρώματα της τράπεζας.. βάλαμε άσπρο και μπλε και η λέξη αποκαλύπτονταν..
Και φυσικά δε θα μπορούσαμε να μην το φτιάξουμε κι εμείς! Έτσι πήραμε τα χρώματά μας,τα ψαλίδια μας, τις κόλλες μας και δημιουργήσαμε το δικό μας “ΟΧΙ”…
Στη συνέχεια μιλήσαμε για τη σημαία μας,τα χρώματά της και τι συμβολίζει για μας..ενώ φτιάξαμε τη σημαία ξηράς με το έντονο μπλε της θάλασσας!
Γνωρίσαμε και τις σημαίες των άλλων χωρών μέσα από ένα χορευτικό παιχνίδι και βρήκαμε το άλλο μισό!
Και κάπου εκεί μια τρυφερή ιστορία μιας άλλης γιαγιάς ακούστηκε στην τάξη μας.. η κυρία Ελένη Κανδηράκη- Μαρκουτσάκη διηγήθηκε στον εγγονό της Νίκο Μανουσέλη πώς έζησε εκείνη την εποχή του 40..
Ήταν νεαρή μάνα τότε που μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό της τον Καλλικράτη.. ήταν σκοπός τους αυτωνών και κάποιων ντόπιων να λεηλατήσουν το χωριό και να το κάψουν..έτσι έγινε όντως .. και η καημένη Δρακισσα όπως τη λέγανε, την πέταξαν έξω από το σπίτι της ενώ βαστούσε στην αγκαλιά της το μωρό της..
ένας Γερμανός όμως τη λυπήθηκε, γιατί κι εκείνος είχε οικογένεια.. εκείνη στην προσπάθεια της να γλιτώσει πήγε στη Δημαρχάκαινα μα κι εκεί τα ίδια.. οι Γερμανοί δεν της άφησαν τίποτα ούτε αυτηνής.. ο στρατιώτης Γερμανός που είχε μπει και στο δικό της σπίτι, καθώς έκαιγε το σπιτικό της Δημαρχάκαινας βρήκε μια κουβέρτα, μια μπαντανία όπως τη λέγανε τότε, και της την πέταξε γρήγορα γρήγορα για να σκεπάσει το μωρό της..
..η καημένη η Δράκισσα τύλιξε το μωρό της και κρύφτηκε σε έναν κούμο με άλλους Καλλικραθιανούς..εκεί με λίγο αλεύρι και λίγο λάδι έφτιαχνε τηγανόφτες και κατάφερε να μεγαλώσει το μωρό της..μόλις οι Γερμανοί έφυγαν από το χωριό, η Δράκισσα επέστρεψε στο σπίτι της Δημαρχάκαινας να της γυρίσει πίσω την μπαντανία που χάρη σε αυτήν γλίτωσε το μωρό της! Εκείνη απελπισμένη, την υποδέχτηκε με λαχτάρα, γιατί δεν της είχε απομείνει ούτε κλωστή άκαφτη της καψερής..
Αυτή η ιστορία μας άγγιξε..και πως να μην,αφού αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας,ιστορία που έζησαν πριν λίγα μόλις χρόνια άνθρωποι που τους ξέρουμε..δικοί μας.. τα μικρά μας παιδιά έπαιξαν αυτούς τους ρόλους και κάπως έτσι η γιορτή μας αφιερώθηκε στα γεγονότα που έζησε ο Καλλικρατης την εποχή του ’43..
Καλέσαμε τους γονείς και άλλους ανθρώπους που μας έκαναν την τιμή να βρεθούν κοντά μας..
Ο κύριος Νίκος Μανουσέλης με την εξαιρετική φωνή του “έκλεισε” τη γιορτή μας με ανατριχιαστικό και συγκινητικό τρόπο, τραγουδώντας τα ριζίτικα του Καλλικράτη..
Τέλος, κάναμε μια μικρή παρέλαση με τη σημαία μας και καταθέσαμε το στεφάνι μας στο ηρώο όπως κάθε χρόνο..
Ας ευχηθούμε εικόνες όπως αυτές του Καλλικράτη μέσα στους καπνούς, να είναι οι τελευταίες..
Ας ευχηθούμε τα χέρια των ανθρώπων, των μεγάλων, να μιμούνται τα χέρια των μικρών.. που κάνουν όμορφα πράγματα,πάντα, όπως αυτά τα γλυκά περιστέρια της Ειρήνης..
Χρόνια πολλά Ελλάδα μας!
29 Μαρτίου 2024
Και αν η γιορτή αυτή,δεν έχει τη μορφή που ξέρουμε ότι έχουν οι κλασικές σχολικές γιορτές, δεν θα λέγεται γιορτή? Δε θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς αυτό που πραγματικά ζήσαμε για εβδομάδες στο μικρό μας σχολείο. Μια μεγάλη γιορτή στημένη από μικρά χεράκια… η δική μας 25η Μαρτίου..
Αν πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή θα πρέπει να σας πούμε ότι οι δασκάλες του σχολείου μας,γνώρισαν τον κύριο Χρηστο Μποκόρο, και εκείνος με τη σειρά του τους έκανε γνωστή την έκθεση που φιλοξενήθηκε στο μουσείο Μπενάκη για την επέτειο των 200 χρόνων για την επανάσταση.. ο κύριος Μποκόρος,με καταγωγή από το Αγρίνιο, είναι ένας καλλιτέχνης που έδωσε ζωή σε υλικά όπως ξύλο,ύφασμα, χρώματα και άλλα..ώστε να δημιουργήσει έργα που μιλούσαν για σκιά,φως, αίμα και δόξα.. όλα όσα έχει ένα πόλεμος, μια επανάσταση όπως εκείνη του 1821…
Τα παιδιά μας γνώρισαν και εκείνα τον κύριο Μποκόρο μέσα από φωτογραφίες.. είχαμε μιλήσει ξανά για αυτόν και τη μαμά του που ηταν υφάντρα όταν μιλούσαμε για τα επαγγέλματα λίγες βδομάδες πριν…είδαν την έκθεσή του μέσα από το μουσείο Μπενάκη μέσω υπολογιστή.. Αναλύσαμε κάθε πίνακα, εκφράσαμε τα συναισθήματα που μας προκαλούν..και κάπως έτσι μιλήσαμε για τα γεγονότα της εποχής,τους ήρωές μας και πώς όλα αυτά συνδέονται με την ιστορία και το τώρα..
Ο πρωτος πίνακας που φτιάξαμε ήταν ο πίνακας με την ελληνική σημαία του Μποκόρου,ο οποίος την είχε φανταστεί με λεπτομέρειες κόκκινες και χρυσές, θέλοντας ετσι να δώσει την εικόνα του αίματος και του φωτός..
Όπως κι εκείνος, έτσι κι εμείς, βάψαμε τη σημαία μας άσπρη, στα σημεία που έπρεπε, και φτιάξαμε λωρίδες μπλε, κόβοντας ένα ύφασμα παλιό που βρήκαμε.. έπειτα συμπληρώσαμε τις λεπτομέρειες με χρυσή και κόκκινη λεπτή κλωστή..
Το σκοτάδι και η σκιά του πολέμου ήταν ο επόμενος πίνακας που φτιάξαμε.. χρησιμοποιήσαμε κάρβουνα που σπάσαμε και κολλήσαμε σε κομμάτι ξύλου που είχαμε προηγουμένως βάψει με τα πινέλα μας..
Όμως το σκοτάδι δε ζει για πολύ..πάντα υπάρχει το φως,έστω και λίγο που το διαπερνά.. έτσι κι εμείς φτιάξαμε το φως αυτό με έναν πίνακα που βάψαμε με χρώματα που αναμίξαμε,όπως χρυσό και άσπρο και προσθέσαμε κομμάτια από χρυσή κλωστή.. κάτω κάτω βάλαμε και στους δύο πίνακες από ένα κομμάτι από τον αργαλειό,όπως περίπου είχε φτιάξει και ο Ζωγράφος μας…
Έπειτα προσεγγίσαμε τον πίνακα που έχει τίτλο “το αίμα των αφανών”.. εμείς σκεφτήκαμε να λιώσουμε κηρομπογιές κόκκινου χρώματος με ζεστό αέρα, κάνοντας ετσι ενα διαφορετικό εφέ…
Στη συνέχεια περάσαμε στον Διονύσιο Σολωμό αλλά και τον Καραϊσκάκη, ποιητή και πολεμιστή, δύο ιδιότητες εξίσου σημαντικές για τον κύριο Μποκόρο.. δύο προσωπικότητες ισχυρές που γεμίζουν περηφάνια το λαό μας.. μιλήσαμε για αυτούς, αλλά και για ήρωες πολλούς ακόμη που έπαιξαν ρόλο στην επανάσταση.. προσεγγίσαμε τον πίνακα του Διονύσιου Σολωμού και του Γεώργιου Καραϊσκάκη με έναν άλλον όμως τρόπο.. η Λωξάνδρα Λούκας, που το σχολείο μας της έχει αδυναμία, είναι μια καλλιτέχνιδα με σύνδρομο Down η οποία ζωγραφίζει απίστευτα πορτρέτα..με τη βοήθειά της λοιπόν, τις σημειώσεις και τα βήματα που τόσο απλόχερα μας μοίρασε, προσεγγίσαμε αυτές τις προσωπικότητες..αλλά και τη Μαντώ Μαυρογένους η οποία έδειξε τη δική της “αντρειωσύνη” στον αγώνα!!!
Λέγονται ήρωες όμως μόνον αυτοί που μαθαίνουμε στα βιβλία? Μόνον όσοι τα ονόματά τους έγιναν γνωστά είναι ήρωες? Ο Ζωγράφος μας έφτιαξε έναν πίνακα με τον ίσκιο των αφανών ηρώων για να τους τιμήσει..έτσι κάναμε και εμείς… πήραμε κάρβουνο χειροτεχνίας, φτιάξαμε τη σκιά και προσθέσαμε λεπτομέρειες χρυσές με φύλλα χρυσού..υλικά που πρώτη φορά πιάνουν τα χεράκια μας και πολυ μας άρεσαν!
Η “Δόξα” είναι ο επόμενος πίνακας του Χρήστο Μποκόρου..ένας πίνακας στον οποίο καταλήγει η όλη έκθεσή του και έχει μια εξέχουσα θέση στην αίθουσα.. η δική μας “δόξα” επιλέχθηκε μέσα από άλλες εικόνες που ψάξαμε σε περιοδικά, και αυτό γιατί το βλέμμα της ταίριαζε πολύ με αυτό της δοξας του Μποκόρου..χαμηλό, και θλιμμένο βλέμμα..όπως αυτό που θα είχε κάθε γυναίκα, μάνα, κόρη για αυτόν που έχασε.. που όμως χάρη σε αυτόν, εκείνη ζει.. μια χαρμολύπη στα μάτια της, μια στιγμή που νιώθει κάποιος που όλα τα συναισθήματα παλεύουν μέσα του.. η δόξα γεμάτη δάφνες στην αγκαλιά της έτοιμη να τις ακουμπήσει στο μνημείο..δάφνες αληθινές που κολλήσαμε στον πίνακα, με πανιά παλιά, με πατίνες που αλείψαμε.. όλα αυτά σε έναν ξύλινο πίνακα..
Αφου τα έργα μας τελείωσαν, έπρεπε να τα στήσουμε, να τα οργανώσουμε και να τα παρουσιάσουμε στη “γιορτή”…
Ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τους τίτλους των έργων, και αφού τους γράψαμε στον υπολογιστή, εκτυπώσαμε τους γνήσιους πίνακες και τους βάλαμε δίπλα στα δικά μας έργα…
Φτιάξαμε τον τίτλο της μικρής μας έκθεσης σε πανό και ήμασταν έτοιμοι για την 25η Μαρτίου!!!
Όταν ήρθαν οι γονείς μας με μεγάλη χαρά και περηφάνια εξηγήσαμε το κάθε τι.. είχαμε ζωγραφίσει επίσης τη γιορτή που έκαναν εκείνοι στα δικά τους σχολικά χρόνια και τους συγκινήσαμε λίγο…
Τέλος,όπως κάθε φορά, κάναμε την μικρή μας παρέλαση μέχρι το ηρώο όπου ο παπα Σπύρος μας περίμενε.. καταθέσαμε το δάφνινο στεφάνι μας στο μνημείο και είπαμε τον εθνικό μας ύμνο.. αθάνατοι οι ήρωες του ’21… και του χρόνου!!
30 Οκτωβρίου 2023
Η βαλίτσα του Στρατιώτη της 28ης Οκτωβρίου έφτασε στην τάξη μας… την ανοίξαμε, είδαμε όλα όσα χρειάζεται για τον πόλεμο, τα κιάλια του, το παγούρι του (διαφορετικό από το δικό μας!!), το κασκόλ και τις κάλτσες που η μαμά του του έπλεξε, το γράμμα της μαμάς του και την εικόνα του Αγίου που θα τον προστάτευε…..
Στη συνέχεια μιλήσαμε για την ιστορία του πολέμου… με απλά λόγια και με τη βοήθεια του χάρτη καταλάβαμε πώς οι Ιταλοί έφτασαν στη χώρα μας και προσπάθησαν να την κάνουν δική τους….
Μα δεν ήταν έτσι απλά τα πράγματα φυσικά… οι Έλληνες βροντοφώναξαν το μεγάλο ΟΧΙ και εμείς το φτιάξαμε…
Στη γραμμή του χρόνου τοποθετήσαμε την χρονολογία των γεγονότων, και ήταν η αφορμή να μιλήσουμε για τον αριθμό 1 , να τον περπατήσουμε και να τον κρύψουμε μέσα σε έναν μονόκερο!!!!
Μιλήσαμε για την ελληνική σημαία, τα χρώματά της, και τη σημασία της και στη συνέχεια παίξαμε ένα παιχνίδι με πολλές σημαίες από άλλες χώρες προσπαθώντας να βρούμε το άλλο μισό!
….και κάπως έτσι αρχίσαμε και τις ετοιμασίες για τη γιορτή μας… Μιλήσαμε για μια παρόμοια ιστορία που αυτή τη φορά είχε πρωταγωνιστές τα Σκαθάρια και τους Σκαραβαίους… Μάλωναν λέει και αυτοί για ένα πράγμα, για ένα κουκούτσι !!! ποιος να τους το λεγε ότι τελικά αυτό το κουκούτσι ήταν ένα σπουδαίο δώρο, ήταν ο σπόρος της Ειρήνης!!!!!
Η γλάστρα της Ειρήνης που θα φυτεύουμε σποράκια όταν μαλώνουμε και εμείς!!
Ετοιμάζοντας την πρόσκληση-σκαθάρι για τη γιορτή μας…
το σκηνικό της Γιορτής μας
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ από την ΓΙΟΡΤΗ και την ΠΑΡΕΛΑΣΗ
