48 χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την ημέρα που οι φοιτητές, κλεισμένοι στο Πολυτεχνείο, διεκδίκησαν την Ελευθερία όλων των Ελλήνων, αγωνίστηκαν για το πολυτιμότερο αγαθό της ανθρωπότητας, τη Δημοκρατία.

Δε θα μπορούσαμε να μην τιμήσουμε σήμερα όλους εκείνους που αγωνίστηκαν ακόμα και με τίμημα την ίδια τους τη ζωή, για τη Δημοκρατία, για την Ελευθερία, για την Ειρήνη. Για όλους εκείνους που αψήφισαν τον κίνδυνο και φώναζαν ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Έτσι κι εμείς σήμερα, γράψαμε πανό με συνθήματα που μάθαμε από εκείνους τους φοιτητές, τραγουδήσαμε τραγούδια που εξυμνούν την Ελευθερία και φωνάξαμε με όλη μας τη δύναμη πως θέλουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τα πανό τα είχαμε γράψει από την προηγούμενη μέρα, καθώς και την πύλη του Πολυτεχνείου. Δουλέψαμε ομαδικά και γι αυτό άλλωστε το αποτέλεσμα ήταν τόσο καλό.

Τις προηγούμενες μέρες επίσης μιλήσαμε και για το πόσο σπουδαία είναι η Ειρήνη και αποτυπώσαμε τις εικόνες, τα χρώματα, τα συναισθήματα που μας φέρνει η Ειρήνη στο σήμα της.

Δεν παραλείψαμε φυσικά να διαβάσουμε την Ντενεκεδούπολη, της Ευγενίας Φακίνου, να τη δούμε σε κουκλοθέατρο, που είχαν παίξει κάποια άλλα παιδιά πιο μεγάλα από εμάς και να σχολιάσουμε όλους τους ήρωές της. Το τραγούδι της Ντενεκεδούπολης έγινε το αγαπημένο της και το τραγουδήσαμε πολλές πολλες φορές. Μπορούμε να το ακούσουμε και να το τραγουδήσουμε ξανά πατώντας εδώ