Το όνομά μου
Είμαστε στο Νηπιαγωγείο μονάχα λίγες μέρες κι όμως πρέπει να θυμόμαστε τα ονόματα όλων αυτών των παιδιών!!!!Φαίνεται πολύ δύσκολο….
Κι όμως δεν είναι γιατί στο Νηπιαγωγείο υπάρχει αυτός ο μαγικός τρόπος να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, που λέγετε παιχνίδι. Παίξαμε λοιπόν πολλά παιχνίδια όχι μόνο για να γνωρίσουμε τα ονόματα των συμμαθητών μας, αλλά και για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το δικό μας όνομα.
Στην τάξη μας εμφανίστηκαν κάποια τερατάκια που έγραφαν το όνομά μας. Τα τερατάκια κρύφτηκαν, μα εμείς καταφέραμε να τα βρούμε, μπερδεύτηκαν κι εμείς τα βοηθήσαμε να ξεμπερδευτούν, εξαφανίστηκαν και εμείς τα ξετρυπώσαμε από τις μυστικές τους κρυψώνες. Ε… τελικά το καθένα βρήκε το παιδί που είχε το ίδιο όνομα με αυτό και αποφάσισε να μπει στο συρτάρι του για να ξεκουραστεί.
Στη συνέχεια, η πρώτη φωνούλα από το όνομά μας άρχιζε να φωνάζει δυνατά και όποιο παιδί άκουγε τη δική του την έπαιρνε στα χέρια του.
Οι πρώτες φωνούλες του ονόματός μας άρχισαν να μεταμορφώνονται… έγιναν ουρές γατιών, καπέλα βασιλιάδων, τιμόνια αμαξιών, κι ένα σωρό περίεργα αντικείμενα…
Οι φωνούλες μας μετά ήθελαν να παρέα κι άρχισαν να ψάχνουν φωνούλες ίδιες με αυτές για να γίνουν μια ομάδα
Η Μαρίνα, ο Μάνος και η Μαρία…
Ο Γιάννης, ο Γρηγόρης και ο Γιάννης
Στη συνέχεια πήραμε τα χρώματά μας, την κόλλα μας και διάφορα υλικά και μεταμορφώσαμε εμείς την πρώτη μας φωνούλα. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, αλλά κυρίως απολαύσαμε τη διαδικασία.
