Το Ιστολόγιο του Νηπιαγωγείου Πυργίου

Ανακαλύπτοντας την υφαντική

Η υφαντική τέχνη, δηλαδή η υφαντική στο χέρι, είναι σίγουρα μια από τις πιο παλιές μορφές χειροτεχνίας. Μια τέχνη αρχέγονη μα και διαχρονική, που επιβιώνει από τα νεολιθικά χρόνια, μια τέχνη που παντρεύει την αισθητική με τη χρηστικότητα. Είναι η τέχνη των γιαγιάδων μας που ύφαιναν παραδοσιακά κομψοτεχνήματα στους χειροποίητους ξύλινους αργαλειούς.

Παιδιά και ενήλικες, ηλικιωμένοι, άτομα με ειδικές ανάγκες- που γιορτάσαμε την επέτειό τους χθες-, άνδρες, γυναίκες, λάτρεις της παραδοσιακής τέχνης, μπορούν να γίνουν εκκολαπτόμενοι υφαντές, δημιουργοί έργων τέχνης αλλά και παραγωγοί χειροποίητων υφαντών, χρηστικών και διακοσμητικών. Ιδιαίτερες ικανότητες δεν χρειάζονται. Χρειάζεται όμως υπομονή, πάθος, αγάπη, αισθητική, φαντασία και δημιουργικότητα. Είναι μια τέχνη που σε πάει σε έναν άλλο κόσμο, ξεχνάς την καθημερινότητα, χαλαρώνεις και δημιουργείς. Και ίσως είναι μια καλή ιδέα η επιστροφή της υφαντικής στο νηπιαγωγείο ως μια διαθέσιμη επιλογή προς όσα παιδιά το επιθυμήσουν.

Κάποιες μικρές/οί δημιουργοί ανακάλυψαν αυτές τις ημέρες στο σχολείο μας πώς η κλωστή γίνεται υφάδι και πώς τα νήματα μπλεξίματα και δημιούργησαν τις δικές τους υφαντο-ιστορίες στους χάρτινους καμβάδες του γαλλικού εκπαιδευτικού οίκου Djeco. Η υφαντική ανήκει στην άυλη πολιτισμική κληρονομιά και την τιμήσαμε δεόντως.

Μην Δεκέμβριος, έχων ημέρας τριάκοντα μία, ο λατρεμένος μήνας των μικρών παιδιών που φέρνει τα Χριστούγεννα..!

Μην Δεκέμβριος, έχων ημέρας τριάκοντα μία, ο λατρεμένος μήνας των μικρών παιδιών που φέρνει τα Χριστούγεννα..! Και ξεκινήσαμε τον πατροπαράδοτο στολισμό του μεγάλου χριστουγεννιάτικου δέντρου στο νηπιαγωγείο μας. Τραγουδώντας το “Έλατο”!

Η Δόξα των σιδηροδρόμων

Η σιδηρά Μάργκαρετ Θάτσερ απέφευγε πάση θυσία να ταξιδεύει με τρένα.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο η στάση της ταίριαζε συνεκτικά με την ιδεοληψία της ότι «δεν υπάρχει αυτό που λένε κοινωνία».

Μια ζωή χωρίς τρένα όμως σημαίνει εγκατάλειψη του δημόσιου χώρου και του δημόσιου συμφέροντος. Η ζωή χωρίς τα τρένα θα ήταν μια ατομική ζωή ιδιωτών που δεν θα έχει καμιά αναφορά στην «κοινωνία πολιτών»

Τα τρένα μας στο νηπιαγωγείο στην έναρξη λειτουργίας της εμβληματικά χριστουγεννιάτικης παιδαγωγικής γωνιάς ήταν μόνο δύο σε αντίθεση με τα «γιωταχί»αυτοκινητάκια που είναι πάνω από δυο ντουζίνες. Υπήρξε αναταραχή αλλά οι Δάσκαλοι δεν πάνε μακριά αν δεν ασπαστούν το Μαοϊκό τσιτάτο «Μεγάλη αναταραχή-θαυμάσια κατάσταση».

Γιατί ακριβώς τότε είναι η ευκαιρία για διαβούλευση και δημοκρατική διευθέτηση!

«Αν χάσουμε τους σιδηροδρόμους και τα τρένα δεν θα έχουμε χάσει απλώς ένα πολύτιμο πρακτικό εφόδιο που η ανάκτησή ή η αναπλήρωσή του θα ήταν αφόρητα δαπανηρή. Θα έχουμε αποδεχθεί ότι λησμονήσαμε πώς να ζούμε συλλογικά» γράφει ο πρόωρα χαμένος σοσιαλδημοκράτης ιστορικός Τόνυ Τζαντ στο βιβλίο του «Η δόξα των σιδηροδρόμων» (σειρά minima, εκδόσεις ΜΙΕΤ).

H “ποιητική του ταξιδιού”, η πιο εμβληματική ίσως αλληγορία του ελεύθερου χρόνου στους μοντέρνους καιρούς βρήκε στο τρένο κατεξοχήν μια φιλόξενη θέση για την περιπέτεια και ψυχαγωγία των επιβατών εμπλουτίζοντας τον δημόσιο χώρο με ένα σωρό τελετουργίες και παροχές υπηρεσιών: Την αρχιτεκτονική των σταθμών, τα ρολόγια, τα φυλλάδια με τα δρομολόγια, τους χάρτες, τους ταξιδιωτικούς οδηγούς, τα τουριστικά κέντρα παραθερισμού. Κανένας άλλος τεχνολογικός σχεδιασμός ή κοινωνικός θεσμός δεν αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα όσο ο σιδηρόδρομος. Κανένα άλλο ανταγωνιστικό μέσο μεταφοράς, καμιά κατοπινή τεχνολογική καινοτομία, καμιά άλλη βιομηχανία δεν έχει επιφέρει αλλαγές σε τέτοια κλίμακα, ή δεν τις έχει διευκολύνει τόσο, όσο η εφεύρεση και η καθιέρωση του σιδηροδρόμου.

«Τα τρένα –ή μάλλον οι σιδηροτροχιές πάνω στα οποία κινούνταν– αντιπροσώπευαν την κατάκτηση του χώρου. Η κατάκτηση του χώρου οδήγησε αναπόδραστα στην αναδιοργάνωση του χρόνου. Τον προνεωτερικό κόσμο τον καθόριζε ο χώρος, τον κόσμο που τον διαδέχτηκε τον όριζε ο χρόνος…» αντιγράφω πάλι από τον Tony Judt.

Τελικά, είτε πρόκειται για το πολύωρο ταξίδι στο περίφημο επιτραπέζιο παιχνίδι «tichet to wonder” είτε για τις σύντομες διαδρομές με τα τοπικά τρενάκια στο ελεύθερο παιχνίδι έχουν ένα κοινό: Ότι τα μικρά παιδιά πιάνουν πολύ πιο εύκολα κουβέντα από εμάς, τους ενήλικους επιβάτες.

Μια Συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και εκπαιδευτικός ενισχύει την φιλαναγνωσία στο Πυργί

Μια θρυλική Χιώτισσα συγγραφέας και νηπιαγωγός, η γλυκύτατη κ. Πόπη Ποριώτη, επισκέφτηκε σήμερα το Νηπιαγωγείο μας για να ενισχύσει με τον εμπνευσμένο λόγο της το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας του Νηπιαγωγείου μας. Συγγραφέας των παραμυθιών «η ξεμυαλισμένη χιονονιφάδα», «η Χώρα της χαράς» αλλά και του αριστουργήματος της τοπικής Ιστορίας «Η Χιόνη ζει στο κάστρο της Χίου» που κοσμεί τη βιβλιοθήκη μας, όπου μέσα από την τρυφερή διαδρομή δύο ανθρώπων, που εξελίσσεται στο Κάστρο της Χίου από την εποχή των βυζαντινών χρόνων μέχρι τις μέρες μας, καλούμαστε να γίνουμε παρατηρητές των ιστορικών γεγονότων που αφορούν το νησί μας, με έναν τρόπο απλό και κατανοητό για τα παιδιά της προσχολικής και της πρώτης σχολικής ηλικίας.

Την φιλέψαμε και εμείς με τη σειρά μας με λίγες μποτίλιες Φαναίου οίνου, σκάρους και σαργούς από τα καθαρά νερά της Καρύντας, και πυργούσικες παστελαριές νέας εσοδείας. Εις το επανιδείν αξιότιμη λογοτέχνιδα!

Η οικογένεια, σήμερα και άλλοτε, “ως αύριο και ως χθες”…

Η κα Σοφία σήμερα, στο Εργαστήρι για την οικογενειακή ποικιλομορφία συζήτησε με τα παιδιά για την ιστορική εξέλιξη της οικογένειας τις τελευταίες δεκαετίες, με τη χρήση κατάλληλου εποπτικού υλικού- φωτογραφίες οικογενειών από παλιά αναγνωστικά του Δημοτικού.

Ρώτησα, με την ευκαιρία, τα παιδιά για το ποιό θεωρούν ως βέλτιστο αριθμό παιδιών σε μια σύγχρονη οικογένεια.

Τα μισά ανέφεραν ως βέλτιστο τον αριθμό παιδιών που έχει η δική τους οικογένεια, τα άλλα μισά ανέφεραν τον μαγικό αριθμό «τέσσερα». Στην ερώτηση «αν καλοπερνούν τα μοναχοπαίδια», το σύνολο των παιδιών διατύπωσε την πεποίθηση ότι πιθανότατα βιώνουν μοναξιά και είναι πιο τυχερά όσα παιδιά έχουν αδέλφια. Αλλά συχνά δεν είναι δυνατό αυτό για πολλούς λόγους με κυριότερο επιχείρημα τις οικονομικές δυσκολίες. Ένα επιχείρημα όμως μαχητό, όπως δείχνει και το παρακάτω ανέκδοτο:

«Ήταν λέει ο Χότζας και είχε επιβάλλει πολύ σκληρά μέτρα, γονάτισε ο κόσμος, φτώχεια παντού. Μια πολύτεκνη οικογένεια λοιπόν έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι, ο ένας πάνω στον άλλο. Πάνε στον Χότζα και του διαμαρτύρονται γιατί δεν μπορούν άλλο να ζήσουν, στριμωγμένοι σε μια καμαρούλα μια σταλιά.

Τους λέει ο Χότζας: “Έχετε γάιδαρο; Βάλτε μέσα στο σπίτι και τον γάιδαρο”. “-Μα πώς θα χωρέσουμε;” τού είπαν οι άτυχοι χωρικοί, αλλά τί να κάνουν, έβαλαν τον γάιδαρο στο σπίτι.

Την άλλη ημέρα πάνε στον Χότζα και του λένε: …“Δεν αντέχουμε άλλο. Δε φτάνει που δεν μπορούσαμε να ζήσουμε μόνοι μας τώρα έχουμε και τον γάιδαρο. Κινδυνεύουμε να μας πατήσει. Τι να κάνουμε”.

Και τους λέει ο Χότζας: “Έχετε αγελάδα; Βάλτε και την αγελάδα στο σπίτι”. Διαμαρτυρήθηκαν οι φτωχοί αλλά έβαλαν και την αγελάδα με αποτέλεσμα να πνίγονται ο ένας πάνω στον άλλο, άνθρωποι, γάιδαρος και αγελάδα.

Πάνε στον Χότζα την άλλη ημέρα και του λένε δεν αντέχουν άλλο, κινδυνεύουν να πεθάνουν από ασφυξία.

Τότε ο Χότζας τους λέει το εξής: “-Βγάλε τα ζώα έξω, και να σας αδειάσουν τη γωνιά!”

Ενθουσιασμένος ο πολύτεκνος, πάει στο σπιτάκι, διώχνει τα υποζύγια και λέει στην οικογένειά του: “-Τώρα που φύγανε , έχουμε όσο άφθονο χώρο θέλουμε και μας χρειάζεται..!»

Καταληκτικά, και λίγο πριν επιδοθούμε στο διασκεδαστικό βόλεϊ με μπαλόνι στο play-room, η κα Σοφία ρώτησε τα παιδιά: «-Tί ενώνει, ιδανικά, τα μέλη μιας οικογένειας; Ο κοινός ύπνος; Το μοίρασμα του ίδιου σπιτιού; Τα ίδια γούστα; Η αγάπη;» Mαθήτριες & μαθητές συγκατένευσαν στο προνόμιο του θερμού αγαπητικού συναισθήματος.

Ένα εργαστήρι για τις οικογενειακές αξίες

Είναι πλέον γεγονός , οι παραδοσιακές μορφές οικογένειας χάνουν έδαφος. Οι πολύτεκνες επίσης οικογένειες μειώνονται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια , ενώ τα μονομελή νοικοκυριά αυξάνονται συνεχώς. Παράλληλα ο μεγάλος αριθμός διαζυγίων και η δημιουργία νέων οικογενειών , μέσω ενός δεύτερου γάμου συνθέτουν ένα ολοένα διαφορετικό τοπίο μονογονεϊκών ή ανασυγκροτημένων οικογενειών.

Η ελληνική οικογένεια έχει υποστεί βασικούς μετασχηματισμούς. Από πυρηνική οικογένεια μεταμορφώνεται σε εκτεταμένη , διαζευγμένη ή ανασυγκροτημένη οικογένεια , από πατριαρχική οικογένεια τείνει προς συντροφικότητα , από αυτάρκες οικονομικό σύστημα της υπαίθρου έχει γίνει καταναλωτικό οικογενειακό σύστημα που ζει σε άστυ και από οικογένεια γέννησης πολλών παιδιών έχει φτάσει στην υπογεννητικότητα. Η ελληνική οικογένεια δεν διαφέρει ουσιαστικά από την οικογένεια –σε-μετάβαση -των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι’ αυτό και συναντά κανείς στην ελληνική οικογένεια όλα σχεδόν τα οικογενειακά χαρακτηριστικά , τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα.

Με αφορμή το εργαστήρι για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και την οικογενειακή ποικιλομορφία παρουσιάσαμε το εξαιρετικό ψηφιακό παραμύθι της Ιωάννας Μανάφη “Η μονα-δική μου οικογένεια” που σίγουρα αξίζει να το ξαναδιαβάσουν τα παιδιά -πατώντας το μεγάφωνο στο κάτω μέρος της σελίδας , που μιλά για την οικογένεια και τις αξίες της, ανεξάρτητα από τον τύπο και τη δομή της. Εδώ: http://play.byethost8.com/elfi/

Μαθήτριες & μαθητές κατόπιν, συζητώντας καταλήξαμε ότι η οικογένεια είναι ένα σημαντικό και πολύτιμο δώρο! Οικογένεια σημαίνει να νιώθεις ασφαλής, να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς να βασίζεσαι, με τον οποίο μπορείς να μοιράζεσαι τα προβλήματά σου, σημαίνει σεβασμός και ευθύνη, ενθάρρυνση, κατανόηση, ελπίδα, συμβουλές, αξίες!

Η οικογένεια, συμφωνήσαμε, είναι σημαντική γιατί παρέχει αγάπη, υποστήριξη και ένα πλαίσιο αξιών για κάθε μέλος της. Τα μέλη της οικογένειας διδάσκουν ο ένας τον άλλο, υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο και μοιράζονται τις χαρές και τις θλίψεις της ζωής. Οι οικογένειες παρέχουν ένα περιβάλλον για προσωπική ανάπτυξη. Από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους, τα παιδιά των ανθρώπων, πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα ζωικά είδη, εξαρτώνται από τους γονείς και την οικογένεια για να τα προστατεύσουν και να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Τα παιδιά, αμέσως μετά ζωγράφισαν την οικογένειά τους, σε ορισμένες περιπτώσεις αρκετά χιουμοριστικά, όπως στην περίπτωση της Νεφέλης που ζωγράφισε τους γονείς της να κλαίνε «γιατί εγώ και ο Ορφέας γίναμε 6 χρονών και πάμε να παντρευτούμε κάπου!»

Η οικογένεια δεν έχει αριθμητική, είναι απλώς μοναδική!

Ένα πρόγραμμα, «Η μοναδική μου οικογένεια», που αφορά την οικογενειακή πολυμορφία είναι το θέμα της εβδομάδας, ταυτόχρονα όμως είναι και ένα εργαστήριο ανεχτικότητας και δημοκρατικών αξιών, πολύτιμες δεξιότητες για τους νέους, εκκολαπτόμενους πολίτες.

Κάποιες οικογένειες μας προβλημάτισαν – σε κάποιες άλλες εντοπίσαμε ομοιότητες με τη δική μας οικογένεια…. Όλα τα παιδιά ένιωσαν συμπάθεια και συμπόνοια για τα παιδιά που για οποιονδήποτε λόγο είναι ορφανά ή έχουν χάσει κάποιον γονέα.

Στην συνάντησή μας καλέσαμε τα παιδιά αυθόρμητα και με τον δικό τους τρόπο να αναρωτηθούν “Τι είναι οικογένεια” σε μια δραστηριότητα ιδεοθύελλας. Καταγράψαμε όλες τις απαντήσεις (χωρίς καμία παρέμβαση). Στόχος μας ήταν να ανιχνεύσουμε τι πιστεύουν τα παιδιά και τι αντιλήψεις έχουν για τον θεσμό της οικογένειας. Επίσης σε έναν τροχό τα παιδιά επέλεξαν την κατάλληλη εικόνα που δείχνει τον αριθμό μελών της οικογένειάς τους.

Η κα Σοφία είχε κατασκευάσει τέσσερεις εκπληκτικές δαχτυλόκουκλες μιας τετραμελούς πυρηνικής οικογένειας που απαρτιζόταν από δύο αδέλφια, την μεγαλύτερη αδελφή Λένα, τον μικρότερο Γιωργάκη, τη μητέρα Τζούλια και τον πατέρα. Διαδοχικά, τα παιδιά διαλέξανε γαντόκουκλες και η κα Σοφία τα κινητοποίησε με το σύστημα της φωναχτής σκέψης ώστε να εξελίξουν διαλόγους μεταξύ τους:

-Tί μπορεί να πει ένας μπαμπάς στο παιδί του όταν πηγαίνει σχολείο;

-Tί μπορεί να λένε δυο αδέλφια μεταξύ τους; Εδώ η κα Σοφία ευτράπελα εκμυστηρεύτηκε στις μαθήτριες & μαθητές ότι ως μεγάλη αδελφή συχνά τσακωνόταν με τον αδελφό της όταν ήταν και οι δυο τους μικρά παιδιά.

-Πολλές οικογένειες με παιδιά αφιερώνουν πολύ χρόνο στην φροντίδα τους «όταν είμαστε άρρωστοι» σημείωσε έξυπνα ο Νικόλας Άγγελος. «Και επίσης-πρόσθεσε η κα Σοφία- οι περισσότερες συζητήσεις μέσα στην οικογένεια αφορούν την προετοιμασία των παιδιών για το σχολείο.

Αμέσως μετά, σειρά είχε το πιο χαρούμενο ελεύθερο παιχνίδι

όπου φανερώσαμε στα παιδιά έναν μικρό θησαυρό από γαντόκουκλες, ήρωες κλασσικών παραμυθιών και τα παιδιά έπαιξαν κουκλοθέατρο μεταξύ τους, μια παιδαγωγική γωνιά που θα είναι μόνιμα με ανοιχτή πρόσβαση

Η γιορτή του Πολυτεχνείου

«Στο Πολυτεχνείο αποφάσισε να κλειστεί,

απαγορεύσεις, φυλακές να μην τις φοβηθεί.

Γιατί το γνωρίζει πως πάλευε για την ελευθερία,

στον τόπο μας για να ξανάρθει η δημοκρατία»

Για όλες/ους τους εκπαιδευτικούς η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να αποτελέσει βασική αφορμή για μια πρώτη αναφορά στο δημοκρατικό πολίτευμα και τις ιστορικές του καταβολές.

Οι μαθήτριες και οι μαθητές τραγουδούσαν ήδη από την πρώτη τους χρονιά στο Νηπιαγωγείο « το Δρόμο» και «το Ακορντεόν» του Μάνου Λοϊζου, «το Χελιδόνι» του Οδυσσέα Ελύτη και Μίκη Θεοδωράκη. Προφανώς, ακόμα δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν πλήρως τα νοήματα και τις συμπαραδηλώσεις που κρύβονται πίσω από τα συγκεκριμένα τραγούδια, αλλά χαίρονται και η αυτοεκτίμησή τους μεγαλώνει πολύ που από τόσο μικρή ηλικία είχαν έρθει σε επαφή με ένα σημαντικότατο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ακόμα κι αν τα μικρότερα παιδιά δυσκολεύονται να καταλάβουν ακριβώς τα γεγονότα, είναι καλό να τους τα εξηγήσουμε ως εκπαιδευτικοί με όσο το δυνατόν απλούστερα λόγια μπορούμε. Στόχος μας δεν είναι να τα τρομάξουμε, αλλά να τα προβληματίσουμε και να τα κάνουμε να σκεφτούν για την αξία του άριστου των πολιτευμάτων, της Δημοκρατίας.

Kαι βεβαίως -να απολαύσουν την εικαστική απόδοση του νεοκλασσικού μεγάρου που στεγάζει το “Μεγάλο Σχολείο” που βγάζει Αρχιτέκτονες, Ναυπηγούς και Μηχανικούς

-να διατυπώσουν λογικά συμπεράσματα και να αντιπαρατεθούν στον συμμαθητή τους που υποστήριξε ότι “τα τανκς πήγανε βόλτα”

-και στο τέλος, να αλαλάξουν, χωρίς φόβο να τα μαλώσουν:

“ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

402086754 24360293233584349 840312059967093064 n

Σαν το Subbuteo δεν έχει!

Έντεκα ανθρωπάκια ύψους μόλις δύο εκατοστών. Ο δείκτης καλά «οπλισμένος» σαν ελατήριο, ο αντίχειρας ακουμπισμένος, όπως πρέπει.

Είναι η φιλοσοφία μιας ζωής, ένας τρόπος ν’ αντιστέκεσαι και να διαμαρτύρεσαι στην τεχνολογία όσων πλέϊ-στέσιον κι αν βρεθούν. Μία διέξοδος για να διασκεδάσουν ενσώματα τα μικρά παιδιά – που είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Ωραίες στιγμές.

Αξέχαστες. Αναντικατάστατες. Μοναδικές. Απίθανα γκολ από κάποια κορίτσια, «ασύλληπτες» αποκρούσεις πέναλτι από το αγόρι τερματοφύλακα- γιατί σήμερα, βασικά, προπονηθήκαμε στην εκτέλεση πέναλτι.

Ποιος δεν έχει παίξει Subbuteo; Ποιος δεν έχει βάλει τα δάχτυλά του πάνω στα μικρά ανθρωπάκια για να παίξει πάνω στο τραπέζι ποδόσφαιρο;

Αντικρίζοντας τον ενθουσιασμό των μαθητών νωρίς το πρωί πείστηκα για την παιδαγωγική αξία ενός παιχνιδιού που αντιστέκεται στον χρόνο και στη μόδα των video games και δίνει μια άλλη διάσταση στη διασκέδαση. Το παιχνίδι, μια φυσική προσομοίωση του αθλήματος, απαιτεί την επιδεξιότητα και την ικανότητα στο τίναγμα των φιγουρών που στέκονται σε βαριές βάσεις, προς την μπάλα, η οποία είναι μεγάλου μεγέθους και είναι σχεδόν τόσο ψηλή όσο οι παίκτες.

Με το μαγικό κόσμο του σουμπούτεο ήρθε ο γράφων σε επαφή στην αρχή της δεκαετίας του ΄80 διαβάζοντας τα περιοδικά «Μπλεκ» και «Αγόρι». Τα κόμιξ,

απαγορευμένα από την οικογένεια, αναγνωρίζω σήμερα ότι δυνάμωσαν την φιλαναγνωσία μου και βεβαίως φιλοξενούσαν άρθρα που αφορούσαν στο αγαπημένο παιχνίδι ωθώντας ακόμη περισσότερα παιδιά στην αγορά του Subutteo.

Τα χρόνια πέρασαν και Smartphones και κονσόλες παιχνιδιών δημιούργησαν μία νέα τάξη πραγμάτων με το πάλαι ποτέ αγαπημένο σου χόμπι να φαντάζει αναχρονιστικό και στην καλύτερη περίπτωση παρέμενε καταχωνιασμένο στο γεμάτο υγρασία πατάρι σου.

Κάθε συζήτηση γύρω από το Subbuteo προκαλεί στους μυημένους μόνο ευχάριστες αναμνήσεις και μία αίσθηση νοσταλγίας. Το επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι ή ο «βασιλιάς της τσόχας» αν προτιμάτε, αντιπροσωπεύει μία άλλη εποχή που ξεχείλιζε από ανεμελιά και αυθορμητισμό.

Καλά και άγια

τα υπόλοιπα δύο ποδοσφαιράκια που διαθέτει το νηπιαγωγείο μας, το ξύλινο με παίκτες ενσωματωμένους σε περιστρεφόμενες μεταλλικές ράβδους και το ποδοσφαιράκι με τα ελατήρια. Αλλά σαν το σουμπουτέο δεν έχει!

Μια εισαγωγή στην ιχθυολογία

Σήμερα είχαμε μάθημα Βιολογίας! Κανονικά, με τα πρωτοβρόχια που έριξε ο καλός Θεούλης, θα μιλούσαμε για τα σαλιγκάρια και τις τρεις ποικιλίες του Πυργίου αλλά το απόγευμα της χθεσινής Κυριακής, ο κύβος ερρίφθη! Θα μαθαίναμε ιχθυολογία!

Χθες, μετά από κάποιες δεκαετίες

, αργά το Κυριακάτικο απόγευμα, μου ήλθε η επιθυμία του υποβρύχιου κυνηγιού και κατηφόρησα στο επίνειο των Μαστιχοχώρων, στην πλαζ της Κώμης. Κολυμπώντας προς το χαρακτηριστικό βραχάκι του υγροβιότοπου, αντίκρισα νωρίς νωρίς το κοπάδι από πελαγίσιους κέφαλους που μόλις είχαν καταφτάσει για νταραβέρι που θα οδηγήσει στην ωοτοκία του Γεναροφλέβαρου. Τα νερά ζεστά και πάνθολα αλλά λίγα μέτρα από την ακτή η ορατότητα έφτανε τα δυο μέτρα. Φτάνοντας στο ακρωτηράκι της Νότιας Κώμης, παίρνω είδηση από την επιφάνεια μια ουρά σε μια σχισμή καναλιού που οδηγούσε στην αποχή βάθους μόλις 4 μέτρων. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι επρόκειτο για τσιπούρα της εποχής αλλά αποδείχθηκε μια ωραιότατη συναγριδοπούλα.

Στο σχολείο μάθαμε για την διάκριση ανάμεσα στα φυτοφάγα και σαρκοφάγα αρπακτικά ψάρια και μερικοί θαρραλέοι ψηλάφησαν τους κοφτερούς κυνόδοντες της συναγρίδας, ικανότατους στη σύλληψη ψαριών.

Τι γύρευε η μοναχική συναγρίδα στα ρηχά, στο σβήσιμο του νοτιά; Συνήθως αυτά τα ψάρια κυνηγούν ομαδικά – το λέει και το όνομά τους (συν+ αγρεύω[ψαρεύω]). Αλλά το μοναχικό κυνήγι είναι οπορτουνιστική στρατηγική και ιδιαίτερα πετυχημένη στα ρηχά: Όταν ανοίξαμε το ξέχειλο στομάχι της βρήκαμε δύο μαύρα σκορπίδια. Ίσως τα χώνευε στο κανάλι…

Οι μικροί μαθητές έχουν περάσει πια ανεπίστρεπτα στην μετα-οικοσιτιστική εποχή, όπως δείχνει και ο διάλογος που έκλεισε την …πειραματική ζωολογία:

-Την σκότωσες;

-Nαι

-Γιατί;

-Για να την φάω

-Γιατί;

-Γιατί οι άνθρωποι τρώνε ψάρια

-Δεν είναι σωστό! Δεν κάνει!

Ο ίδιος υπέροχος μαθητής αμέσως μετά πλησιάζει την παρέα του και καυχησιολογεί με έπαρση πολλών καρδιναλίων: “-ΕΓΩ έδειρα τη μαμά μου!” “-Γιατί;” τον ρωτάω με περιέργεια. “-Γιατί δεν με άφηνε να αποφασίσω!”