6 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, πραγματοποιήσαμε στην τάξη μας δράσεις με στόχο να κατανοήσουμε τη δύναμη των λέξεων και τη σημασία της καλοσύνης και του σεβασμού προς τους άλλους.
Αρχικά, διαβάσαμε το βιβλίο «Η μέρα που έγινα κι εγώ λύκος» της συγγραφέα Amelie Javaux, με εικονογράφηση της Annick Masson, και συζητήσαμε για τον ήρωα, τα συναισθήματά του και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Τα παιδιά προβληματίστηκαν γύρω από τη συμπεριφορά των ανθρώπων, τη φιλία και το πώς μπορεί κάποιος να πληγωθεί από λόγια και πράξεις.
Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε ένα βιωματικό πείραμα με δύο μήλα. Εξωτερικά τα μήλα έμοιαζαν ακριβώς ίδια. Όμως, το ένα μήλο είχε χτυπηθεί προηγουμένως χωρίς να φαίνεται εξωτερικά η ζημιά του. Στο ένα μήλο μιλήσαμε με όμορφα και ευγενικά λόγια, ενώ στο άλλο ακούστηκαν άσχημες φράσεις όπως: «Δεν σε θέλω», «Δεν είσαι φίλος μου», «Είσαι άσχημος», «Είσαι χαζός».
Όταν κόψαμε τα μήλα, τα παιδιά παρατήρησαν πως το ένα ήταν υγιές εσωτερικά, ενώ το άλλο ήταν μαυρισμένο και τραυματισμένο εσωτερικά. Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα κατανοήσαμε πως τα λόγια μπορούν να πληγώσουν βαθιά έναν άνθρωπο, ακόμη κι αν οι πληγές δεν φαίνονται εξωτερικά.
Έπειτα, κάθε παιδί δημιούργησε τη δική του κατασκευή με την παλάμη του, γράφοντας το μήνυμα: «STOP στη βία».
Τέλος, συνεργαστήκαμε για να φτιάξουμε την ομαδική μας αφίσα. Πολλά χεράκια έδειχναν και «μιλούσαν» με άσχημα λόγια ένα πρόσωπο που πληγώνονταν πολύ, όμως ανάμεσά τους ξεχώριζε το «καλό χεράκι», που μιλούσε με όμορφα και γλυκά λόγια και πρόσφερε μια κόκκινη καρδιά, μεταφέροντας το μήνυμα πως η καλοσύνη, η αποδοχή και η αγάπη έχουν πάντα μεγαλύτερη δύναμη.
Γιατί όλοι αξίζουμε λόγια που φωτίζουν την καρδιά μας και όχι λόγια που την πληγώνουν.
