Με αφορμή τον μήνα των λουλουδιών, τον Μάιο, διαβάσαμε το βιβλίο της Φιλλιώς Νικολούδη “Το χαρούμενο λιβάδι”. Ένα διαπολιτισμικό παραμύθι που διαπραγματεύεται το θέμα της διαφορετικότητας.
Ακούστε το παραμύθι στη σελίδα μας -Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη-. Ακολούθησε δραματοποίηση του παραμυθιού.
Τα παιδιά-μαργαρίτες μίλησαν με άσχημο τρόπο στην ανεπιθύμητη παπαρούνα. “Φύγε, είσαι άσχημη, δε σε θέλουμε στο λιβάδι μας, δε θέλουμε να παίξουμε μαζί σου, δε σ΄ έχουμε φίλη, φύγε δε σ΄αγαπάμε” Το παιδί-παπαρούνα κάθε φορά που άκουγε αυτά τα λόγια τσαλακωνόταν, τσακιζόταν.

Όταν, όμως, στο τέλος, αποδέχτηκαν την παπαρούνα στο λιβάδι και άρχισαν να της λένε όμορφα, φιλικά λογάκια η παπαρούνα ξεδιπλώθηκε, άνοιξε τα πέταλά της. “Συγνώμη, I love you, είσαι φίλη μας, έλα στην παρέα μας, έλα να παίξουμε μαζί, συγνώμη που σε πλήγωσα τόσο, θα είσαι πάντα στην παρέα μας, είσαι η καλύτερή μου φίλη, έλα σ΄αγαπάω, έλα να σε φιλήσω, έλα να σε αγκαλιάσω, θέλω να κοιμόμαστε μαζί”.
Όμως, τα παιδιά διαπίστωσαν ότι η παπαρούνα δεν ήταν όπως στην αρχή που την πρωτοείδαν. Τα λόγια τους την είχαν πληγώσει και οι πληγές αυτές είχαν χαραχτεί μέσα στην καρδιά της.

Έτσι τα παιδιά συμπέραναν ότι τα άσχημα λόγια πληγώνουν τους άλλους και οι πληγές αυτές μένουν ακόμη και μετά τη συγνώμη μας.
Παίξαμε μαθηματικό παιχνίδι. Τα παιδιά έπρεπε να βάλουν τόσα πέταλα στη μαργαρίτα όσα έγραφε ο αριθμός πάνω στο καπάκι.



Τα παιδιά ζωγράφισαν το χαρούμενο λιβάδι με τις τέμπερες. Χρησιμοποίησαν οδοντόβουρτσα για το λιβάδι, ρολό πινέλο για τον ουρανό, κοτσάνι μαρουλιού για την παπαρούνα, φελλό και πινελάκι για τις μαργαρίτες. Το αποτέλεσμα ενθουσίασε τα παιδιά.




