Ένα παραμύθι για τον Χειμώνα, την χειμερία νάρκη αλλά και την ομαδικότητα…. Το ακούσαμε, το παρατηρήσαμε , το δραματοποίησαμε, κάναμε γλωσσικές ασκήσεις αλλά και ρομποτική!!!

Πώς να αποχαιρετήσουμε το 2025? Φυσικά με μπισκοτάκια  που μας βοήθησαν να φτιάξουμε η κυρία Αναστασία και η κυρία Σμαράγδα (δύο μανουλες των παιδιών) με ποπ κορν , ταινία (το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι)   αστείες φωτογραφίες και πολλά πολλά παιχνίδια ❣️❣️❣️

. . .

Στις 19/12 ξεχυθηκαμε να πούμε τα κάλαντα στο υπέροχο χωριό μας🥰 Μας υποδέχτηκαν με χαρά και ενθουσιασμό και μας γέμισαν καλλουδια 😍

.   .   . .

Πολύ μας αρέσει το θεατράκι για αυτό και κάναμε εξόρμηση να δούμε στην θεατρική σκηνή του Σοχού τον θίασο του Μικρού Βορρά που μας παρουσίασε μύθους του Αισώπου με ευφάνταστο και δημιουργικό τρόπο ❣️

. .

Πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα μιλήσαμε για το άλλο;;; Φυσικά για το γεγονός το οποίο γιορτάζουμε😍 Τα παιδιά μαγεύτηκαν από την ιστορία και με την βοήθεια μας αυτοσχέδια σαν και απέδωσαν με τον καλύτερο τους εαυτό τους ρόλους τους❣️❣️

(περισσότερα…)

Στις 22/12 πραγματοποιήθηκε η Χριστουγεννιάτικη γιορτή μας!!! Τα παιδιά με μεγάλη χαρά και σκέρτσο παρουσίασαν την διδακτική ιστορία των 4 κεριών ❣️ Φυσικά τους ανταμείψε στο τέλος η παρουσία του Άι Βασίλη 😜

ε Σε ένα τραπέζι καθόταν τέσσερα αναμμένα κεριά. Φώτιζαν και έλιωναν αργά αργά… Επικρατούσε τόση ησυχία που μπορούσες να τα ακούσεις να μιλάνε…

Το πρώτο κερί είπε: “Είμαι η  ΕΙΡΗΝΗ… Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω πως δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!” Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά…

Συνεχίζοντας  το δεύτερο κερί είπε: “Εγώ είμαι η  ΠΙΣΤΗ… δυστυχώς δε χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δε θέλουν να ξέρουν για εμένα κι έτσι δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο…”  Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του…και το έσβησε!

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί λέει με τη σειρά του: “Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ… Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο. Οι άνθρωποι δε μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι…” Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει…

Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα…Φοβισμένο από το σκοτάδι, έβαλε τα κλάματα και είπε: “Γιατί δεν είστε αναμμένα; Έπρεπε  να μείνετε αναμμένα μέχρι να καείτε εντελώς! Εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!”

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια :“Μη φοβάσαι, καλό μου! Μην κλαις…Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τ’ άλλα τρία κεριά…Εγώ είμαι η ΕΛΠΙΔΑ!”

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία κεριά που είχαν σβήσει,  της Ειρήνης, της  Πίστης και της Αγάπης!

​Η φλόγα της  ΕΛΠΙΔΑΣ   δεν πρέπει να σβήνει ποτέ και έτσι θα υπάρχει ΠΙΣΤΗ, ΕΙΡΗΝΗ  και ΑΓΑΠΗ!