Κάποιες φορές το νιώθεις και κάποιες όχι…

Κάποιες φορές νομίζεις ότι δεν υπάρχει καν…

Κι αν κάποιες φορές σου φαίνονται όλα γύρω σου σκοτεινά κοίτα ξανά, μπορεί εσύ να είσαι το φως!

Αυτό είναι το μήνυμα της γιορτής μας , αυτό σας δείξαμε, αυτό φωτίσαμε!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά του 2ου Γυμνασίου Κοζάνης, μαζί στο τραγούδι, μαζί στο χορό, μαζί στη συγκίνηση, μαζί στη σκηνή, μαζί στο φως….γιατί αν κάτσεις λίγο και σκεφτείς τι είναι το μαύρο θέατρο θα καταλάβεις ότι αυτό το αναπάντεχο, το ποιητικά αφελές υπάρχει και στη ζωή μας…πάνω στη σκηνή μια μικρή κοινωνία, με τις στιγμές της, την αποδοχή που έχουμε μάθει, τα δύσκολα και τα εύκολα …και όλα αυτά μαζί..πάντα μαζί, πως αλλιώς;

Μέσα σε λίγα λεπτά , πολύ σημαντικά για εμάς, τα παιδιά μας κατάφεραν να δώσουν ένα δυνατό μήνυμα. Όχι μόνο για μια μέρα, για πάντα…Αυτό να το κρατήσουμε μέσα μας βαθιά και σε κάθε σκοτεινή μας μέρα να σκεφτόμαστε ότι θα περάσει…θα βγει το φως…ας μην ξεχνάμε ότι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή!

Με αγάπη και φως στην ψυχή ♥

Πιστοί στις αρχές της συνεκπαίδευσης, ξεκινήσαμε και φέτος τις συναντήσεις μας με άλλα σχολεία. Αυτή τη φορά με το τμήμα χορωδίας του 2ου Γυμνασίου Κοζάνης, με το οποίο ετοιμάζουμε κάτι πολύ όμορφο, σκοτεινό και ταυτόχρονα τόσο  φωτεινό..

Σε αυτό που ετοιμάζουμε υπάρχει κρυμμένο ένα μήνυμα που όπως πολύ σοφά έχει πει ο Μικρός πρίγκηπας ¨μόνο με τη  καρδιά βλέπεις καλά, την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν¨…

Ό,τι αξίζει πραγματικά, βρίσκεται κρυμμένο, δεν κάνει θόρυβο, αντιθέτως είναι σιωπηλό, ήρεμο και ήσυχο…

Συνεχίζεται…

Πολλές φορές έχουμε πει ότι σε αυτό το σχολείο:

• σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι…
• σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα αλλά η διαδρομή που έκανες μέχρι εκεί…
• σημασία δεν έχει τι έκανες αλλά πως ένιωσες κατά τη διάρκεια…

Είναι απολύτως φυσιολογικό να φοβάσαι, κάποιες φορές όμως πρέπει με κάποιο τρόπο να συνεχίσεις να περνάς τα εμπόδια, να πας παρακάτω! Τα προβλήματα δεν πρέπει να μας σταματούν, ίσως είναι ένας τρόπος με τον οποίο η φύση μας δείχνει ότι πρέπει να πάρουμε άλλο μονοπάτι.

Αν το καλοσκεφτούμε, στην ουσία δεν ελέγχουμε τα πάντα, έχουμε εμπιστοσύνη στη ζωή και πάμε παρακάτω . Τα πιο απλά πράγματα αν τα δούμε με άλλη ματιά μπορούν να μας χαρίσουν απίστευτη ευτυχία: όπως το να αιωρείσαι με κούνια, να παίζεις με φίλους , να εξερευνείς καρπούς και φύλλα της φύσης. Δοκιμάστε το και θα δείτε πόση ευγνωμοσύνη μπορείς να νιώσεις με το κάθε τι.

Το που βρίσκεται σε κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο της ζωής σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να καθορίσει το σημείο που μπορείς να φτάσεις. Ακόμη και ένα πολύ μικρό βήμα είναι καλύτερο από την ακινησία.

Υπάρχουν  τόσα πολλά που ξέρουμε και άλλα τόσα που δεν ξέρουμε…

Και να σας πω κάτι η γνώση είναι πολύ σημαντική, εξίσου σημαντική όμως είναι και η γνώση της μη γνώσης !

Με αγάπη♥

……Να φωνάζεις….

……Να με πάρεις κι εμένα…να φωνάζω….

Να μου ζωγραφίσεις και ένα περιστέρι να κρατώ…

Δύο περιστέρια…

Ένα σε κάθε μου χέρι….

Και να με βγάλεις μια φωτογραφία που θα φωνάζω…..

“Όχι πια πόλεμος”….

Μ’ ένα περιστέρι στο κάθε μου χέρι…(Γιώργης Παπάζογλου/ Αγγέλα Παπάζογλου: Τα χαίρια μου εδώ)

Ο καθένας από εμάς είναι πραγματικά ικανός να κάνει πολλά πράγματα μόνος του, άλλα καλά, άλλα καλύτερα. Ωστόσο η ιστορία της ανθρωπότητας έχει δείξει ότι η συλλογικότητα πάντα τραβάει μπροστά…

Γιατί οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες…

Καμία μάχη δεν πάει χαμένη, μόνο αυτή που δεν έδωσες…

Χρόνια πολλά Ελλάδα!!!

Σε αμπελώνα πήγαμε, σε μύλο πήγαμε…μούστο φτιάξαμε, αλεύρι φτιάξαμε…

Ποια λέτε να είναι η συνέχεια;

Σωστά μαντέψατε , μουστοκούλουρα! Νόστιμα, μυρωδάτα, ζεστά!

Έδω, σε αυτό το σχολείο θέλουμε να έχουμε την εξής φιλοσοφία: ψάξε να βρεις κάτι θετικό σε κάθε μέρα που περνάει… κάποιες μέρες θα είναι πιο δύσκολες από άλλες, αλλά κάθε μέρα έχει κάτι όμορφο να σου προσφέρει. Ναι, δεν είναι όλες ασυννέφιαστες αλλά είναι όλες χρήσιμες!

Με αγάπη♥

Λίγα λόγια για να θυμάσαι…

Λίγα λόγια για να μην ξεχνάς…

Λίγα λόγια για να μην ξεχνιέσαι…

Να τραβάς πάντα μπροστά είναι δύσκολο,  να μένεις στάσιμος είναι δύσκολο..

Να μιλάς πολύ είναι δύσκολο, να  μένεις στη σιωπή είναι δύσκολο..

Να είσαι μόνιμα στο φως είναι δύσκολο, να μένεις στο σκοτάδι είναι δύσκολο..

Να είσαι ταπεινός είναι δύσκολο, να είσαι ευγενικός είναι δύσκολο, να είσαι καλοπροαίρετος είναι δύσκολο, να είσαι μελίρρυτος είναι δύσκολο..

Διάλεξε το δύσκολό σου…

Με αγάπη♥

Το σιτάρι τρυπώνει στα ζωή μας, στα παραμύθια, στην καθημερινότητά μας με σκοπό να μιλήσει για την εύφορη γη, τη χαρά της υπομονής ή την ανταμοιβή των κόπων. Άλλες φορές το συναντάμε σαν αλεύρι, και άλλες σαν ψωμί. Πάντα όμως είναι τροφή, που δίνει δύναμη αν κάποιος σωστά την πλάσει και την ψήσει. Πλάθεις , ζυμώνεις, μαθαίνεις… Το ζυμάρι είναι σαν τις εμπειρίες…όσο πιο πολύ το πλάθεις τόσες εμπειρίες μαζεύεις…και όσες περισσότερες εμπειρίες μαζεύεις τόσο πιο πολλά μαθαίνεις…σε αυτό το σχολείο έχουμε κάνει ένα συμβόλαιο: ΄μαθαίνουμε βλέποντας΄.

Μεγαλύτερος δάσκαλος από τη φύση δεν υπάρχει. Μέσα από την απλότητά της και την ηρεμία της σου μαθαίνει όσα δεν μπορεί κανένα βιβλίο. Το μυστικό είναι στην απλότητα..

Κάποιες φορές μπορεί να κάνεις κάτι μικρό, μικρό για τους άλλους…μόνο αυτό να μπορείς…αυτό όμως θα κάνει όλη τη διαφορά!

Πίστεψέ με!

Από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Βελβεντού με αγάπη♥

Τρύγος,το σύμβολο της συνεχούς ανανέωσης και της ελπίδας που φέρνει η νέα αρχή.

Σε διάφορα μέρη του κόσμου ο τρύγος αποτελεί ένα ξεχωριστό εορταστικό γεγονός και έναν αξιοσημείωτο πυλώνα κάθε περιοχής.

Στην Ελλάδα, ο τρύγος έχει ριζωμένες παραδόσεις που αντικατοπτρίζουν τη μακρόχρονη ιστορία, τη λαογραφία και τον πολιτισμό της χώρας μας.

Παράδοση, τι ωραία λέξη..πόσο σημαντική για το μεγάλωμά μας…

Μαθαίνουμε βλέποντας ..μαθαίνουμε με όλες τις αισθήσεις μας…

Η χθεσινή μέρα στο κτήμα του κ.Δουβεντζίδη ήταν μια ύπεροχη εμπειρία φύσης, στον καθαρό αέρα , στις μυρωδιές των σταφυλιών, στο πράσινο τοπίο…

Να ευχαριστήσουμε επίσης τα Ταξί Κοζάνης για την δωρεάν μετακίνησή μας στο κτήμα στα Κοίλα.

Τι Τοσκάνη, τι Κοζάνη…σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι, η διαδρομή!

Με αγάπη ♥

Στον δρόμο μας συχνά  χανόμαστε, η φύση πάντα όμως μας δείχνει τη διαδρομή…έτσι και τα παιδιά ενώ πολλές φορές  δεν γνωρίζουν ¨πού βρίσκονται¨, συναντούν πολλά υπέροχα πράγματα, τα οποία δεν θα είχαν ανακαλύψει ποτέ, αν δεν είχαν πάρει αυτό το δρόμο…

Ημέρα φυτέματος…ημέρα περίπατου…ημέρα σύνδεσης με τη φύση, το φυσικό περιβάλλον ανάπτυξης του κάθε παιδιού.

Ευχαριστούμε πολύ τις μανούλες για την προσφορά και την συμμετοχή. Προχωράμε μαζί δίπλα δίπλα, ένα βήμα τη φορά!

Με αγάπη♥