ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΑΝΙ

-Κωστής Παλαμάς, “Ανάσταση”

“Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,
κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει
και ξημερώνει μέρα και φορεί
στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…

και μέσα στην καρδιά μου μυστικά
νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,
με κάλλη πλέον μαγικά,
απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα.”

Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα προτείνονται διαφορετικές προσεγγίσεις με σκοπό την πρόληψη περιστατικών σχολικής βίας, συμβάλλοντας στη σχολική επιτυχία και στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των μαθητών/-τριών. Μέσα από το πρόγραμμα οι μαθητές/-τριες θέλουμε να αποκτήσουν θετική αυτοεικόνα, να βελτιώσουν την αυτοαντίληψή τους και τις σχέσεις τους με τους/τις συμμαθητές/-τριές τους με τη συμμετοχή σε ομαδικές δράσεις. Παράλληλα, μέσα από παιχνίδι ρόλων και δημιουργικών δραστηριοτήτων που επιτρέπουν την καλλιέργεια επιχειρηματολογικών, ψυχοκοινωνικών δεξιοτήτων, όπως και στρατηγικών διαχείρισης περιστατικών βίας και εκφοβισμού, θα αναγνωρίσουν τις ποικίλες μορφές βίας και δη της ενδοσχολικής, αναπτύσσοντας τις έννοιες της ενσυναίσθησης για το θύμα, αλλά και τον θύτη, του δικαίου, της δημοκρατίας και της πολιτειότητας.

Αφού καταγράψαμε τις απόψεις των παιδιών για το τι είναι βία, διακρίναμε τις μορφές της.

Επεξεργασία παραμυθιού “Ο νταής του σχολικού”, της Μαρίας Ρουσσάκη.

Λήψη αρχείου

Επεξεργασία του σεναρίου “Η Μιμή η κουταλαυτού”

Η Δ/νση και  ο Σύλλογος Διδασκόντων του Νηπιαγωγείου Κοκκίνη Χάνι ευχαριστεί θερμά το ΜΚΣ «ΔΕΣΜΟΣ» για τη γενναιόδωρη υποστήριξη που έλαβε το νηπιαγωγείο μας μέσω του προγράμματος «Δεσμός για τα Σχολεία», με τη δωρεά παιδαγωγικού και ψυχοκινητικού υλικού, που αποτελεί αναγκαίο εξοπλισμό, όπως η ξύλινη παιδική χαρά, η τραμπάλα, τα παιχνίδια ισορροπίας, άθλησης και ψυχαγωγίας.

Ευχόμαστε καλή δύναμη στην προσπάθεια που κάνετε να είστε αρωγοί στα δημόσια σχολεία.

Με εκτίμηση

Η Προϊσταμένη και ο σύλλογος Διδασκόντων

«Μάγεμα η φύσης κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι,
με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει,
όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».

( Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)

Του πολέμου του ’21
Κρυφὰ τὸ λένε τὰ πουλιά, κρυφὰ τὸ λὲν τ’ ἀηδόνια,
κρυφὰ τὸ λέει ὁ γούμενος ἀπὸ τὴν Αγια Λαύρα:
«Παιδιά, γιά μεταλάβετε, γιά ξεμολογηθήτε·
δὲν είν’ ὁ περσινὸς καιρὸς κι’ ὁ φετεινὸς χειμώνας.
5 Μας ήρθε γ-ἡ άνοιξη πικρή, τὸ καλοκαίρι μαῦρο,
γιατὶ σηκώθη πόλεμος καὶ πολεμάν τοὺς Τούρκους.
Νὰ διώξουμ’ όλη τὴν Τουρκιὰ ή νὰ χαθούμε ούλοι».

Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουραύλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα
απ’ το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.

Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ’ το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

Νίκος Γκάτσος, 1976 (πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς)

Θούριος
(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής)
{απόσπασμα}

Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ’ απ’ τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι’ όλους τους συγγενείς.

Καλλιώ ‘ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.

Τι σ’ ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,
Στοχάσου πως σε ψένουν καθ’ ώραν στη φωτιά.

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι αν σταθής,
O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.
Δουλεύεις όλ’ ημέρα, σε ό,τι κι αν σοι πη,
Kι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.

Ο Σούτζος, κι’ ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής,
Γγίκας, και Μαυρογένης, καθρέπτης, είν’ να ιδής.

Ανδρείοι Kαπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι’ Aγάδες, με άδικον σπαθί.
Kι αμέτρητ’ άλλοι τόσοι, και Τούρκοι, και Ρωμιοί,
Zωήν, και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά ‘φορμή.

Ελάτε μ’ έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
Nα κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν,
Nα βάλλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.

Oι νόμοι νάν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.
Γιατί κ’ η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
Nα ζούμε σα θηρία, είν’ πλιο σκληρή φωτιά.

Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον Oυρανόν,
Aς πούμ’ απ’ την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.

Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ΄ όνειρο μες στο αίμα
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.

Οδυσσέας Ελύτης

Από τη θεατρική παράσταση των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Κοκκίνη Χάνι