“Ξύπνησα και το χώμα των ονείρων έλειπε κάτω απ’ το κρεβάτι μου.
Μια τυφλή στήλη στάχτης ταλαντευόταν στη μέση της νύχτας,
και σε ρωτάω: πέθανα;
Δώσ’ μου το χέρι σου σε τούτη τη ρωγμή του πλανήτη
καθώς τώρα του μενεξεδένιου ουρανού η ουλή γίνεται άστρο.
Αχ! Θυμάμαι όμως, πού είναι; πού είναι όλοι;
Γιατί βράζει η γη και γεμίζει με θάνατο;
Ω προσωπεία μες στα γκρεμισμένα καταλύματα, χαμόγελα
που δεν πρόλαβαν τη φρίκη, όντα κομματιασμένα
κάτω από τα δοκάρια, σκεπασμένα από τη νύχτα.
Και σήμερα χαράζεις, ω γαλάζια μέρα, και είσαι ντυμένη
για χορό, με τη χρυσή ουρά σου
πάνω από τη σβησμένη θάλασσα των μπάζων, είσαι πύρινη,
και των άταφων νεκρών να βρεις τη χαμένη όψη γυρεύεις”.
Πάμπλο Νερούδα
[Από την ποιητική συλλογή Canto General (1950).]
Στις 19 Νοεμβρίου 2024 πραγματοποιήσαμε την πρώτη άσκηση σεισμού. Ολοκληρώσαμε την άσκηση τόσο μέσα στο σχολείο όσο και έξω από αυτό, για να γνωρίσουν τα παιδιά τις ενέργειες που κάνουμε για να προστατευτούμε από το σεισμό, αλλά και τους χώρους καταφυγής που θα μας βοηθήσουν να είμαστε ασφαλείς. Δεν παραλείψαμε να μιλήσουμεκαι για τα τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης και να μάθουμε πότε καλούμε την Αστυνομία, πότε την Πυροσβεστική και πότε το ΕΚΑΒ.
