Αγιασμός για την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2025-26

Μέσα σε κλίμα χαράς πραγματοποιήθηκε σήμερα Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025 ο καθιερωμένος Αγιασμός για την έναρξη της Νέας Σχολικής Χρονιάς 2025-26 στον αύλειο χώρο του νηπιαγωγείου με το δημοτικό από τον ιερέα του χωριού πάτερ Δημήτριο, παρουσία των μαθητών, των γονέων και του εκπαιδευτικού προσωπικού.

IMG 20250911 091707
IMG 20250911 092203

Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά με νέους στόχους, πλούσια διάθεση και έμπνευση. Το νηπιαγωγείο μας έχει ανοιχτά παράθυρα στην κοινωνία και στηρίζεται στην συνεργασία και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη για να έχουμε και φέτος μία ήρεμη, δημιουργική και ευχάριστη σχολική χρονιά.

Καλή σχολική χρονιά με υγεία και δημιουργική διάθεση!
Καλή Αρχή!

ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

“Μια απλή γραμμή με το πινέλο μπορεί να οδηγήσει στην ελευθερία και την ευτυχία”

“Χρειάστηκε να γεράσω για να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί”

Joan Miro

Ο Χουάν Μιρό (στα καταλανικά αποδίδεται Ζουάν ή Zοάν Μιρό) ήταν Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε το 1893 στην Βαρκελώνη και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία Galí μέχρι το 1915. Το 1920 μετακόμισε στο Παρίσι όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού και αργότερα με τους υπερρεαλιστές, κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν, αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως “είναι ο περισσότερο σουρρεαλιστής από όλους”. Το 1921 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση στη Νέα Υόρκη.
Το 1926 ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και σε συνεργασία με τον Μαξ Ερνστ σχεδίασε τα κοστούμια και τα σκηνικά για τα Ρώσικα Μπαλέτα Σεργκέι Ντιαγκίλεφ. Το 1955 εγκατέλειψε προσωρινά τη ζωγραφική και αφοσιώθηκε περισσότερο στις γραφικές τέχνες και τα κεραμικά.
Το 1975 δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Ζουάν Μιρό στο Κέντρο Σπουδών Σύγχρονης Τέχνης στη Βαρκελώνη. Ο ίδιος ο Μιρό δώρισε στο ίδρυμα περίπου 5000 σχέδιά του.
Πέθανε το 1983 στην πόλη της Μαγιόρκα, σε ηλικία 90 ετών.

Για τα παιδιά…

Ο Χαλίλ Γκιμπράν γεννήθηκε το 1883 στον Λίβανο και πέθανε το 1931 στη Νέα Υόρκη. Ήταν ποιητής, μυθιστοριογράφος και ζωγράφος. Πιθανώς να μην είχατε ξανακούσει μέχρι σήμερα γι’αυτόν, όμως αξίζει να γνωρίσετε, καθώς ανάμεσα στα σημαντικά έργα του και συγκεκριμένα στη συλλογή «Ο Προφήτης», υπάρχει ένα ποίημα αφιερωμένο στους γονείς που αποτελεί πραγματικό ύμνο στα παιδιά.

Colorful cartoon kids background wallpaper HD

«Για τα παιδιά»

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

είναι οι γιοι και οι κόρες

της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.
 

Δημιουργούνται μέσα από εσένα,

αλλά όχι από εσένα.

Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.
 

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,

αλλά όχι τις σκέψεις σου.

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
 

Μπορείς να προσπαθήσεις

να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.
 

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω

ούτε ακολουθεί

στο δρόμο του το χθες.
 

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,

αλλά όχι και στις ψυχές τους.
 

Είσαι το τόξο από το οποίο

τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη

ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
 

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς

προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με την δύναμή του

τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα

και μακριά.
 

Ας χαροποιεί τον τοξότη

ο κομπασμός του.

Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.
 

Πόσο υπέροχη υπενθύμιση να βρίσκουμε χαρά μέσα από τον πόνο του αποχωρισμού, αλλά και να παραμένουμε δυνατοί, γιατί η σταθερότητά μας είναι αυτή που θα βοηθήσει τα παιδιά μας να πετάξουν. Τα μοναδικά, ανεξάρτητα παιδιά μας. Που φέραμε στον κόσμο για να τον σπρώξουν μερικά βήματα πιο μπροστά απ’όσο θα μπορέσουμε εμείς να δούμε. Τα παιδιά μας. Που δεν είναι πραγματικά δικά μας παιδιά.