ΕΙΔΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ " ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΑΔΗ" << Πρέπει να αναγνωρίζουμε τις διαφορές, πρέπει να χαιρετίζουμε τις διαφορές εως ότου η διαφορά να μην διαφέρει πια>> 

Στα πλαίσια της ενδοσχολικής επιμόρφωσης  το προσωπικό του νηπιαγωγείου μας την Τετάρτη 18 Μαϊου, παρακολούθησε την επιμόρφωση που οργανώθηκε σε συνεργασία με το 40 Νηπιαγωγείο Αγρινίου με θέμα :<< Συνεργασία και επικοινωνία με τους γονείς >>.  Την εισήγηση έκανε η κ. Ιωάννα Σταθοπούλου κοινωνική λειτουργός του  Κέντρου Πρόληψης  των Εξαρτήσεων και Προαγωγής Της Ψυχοκοινωνικής Υγείας της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλ-νίας  <<ΟΔΥΣΣΕΑΣ>>

Είναι γενικά αποδεκτό ότι η ουσιαστική επικοινωνία και η αποτελεσματική συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την υγιή γνωστική, κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Ειδικότερα στην ειδική αγωγή είναι αναγκαία η οικοδόμηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας μεταξύ των δύο πλευρών. Το σχολείο έχει υποστηρικτικό και συμβουλευτικό ρόλο και επιδιώκει οι γονείς να είναι αρωγοί και συμμέτοχοι στην εκπαίδευση των παιδιών τους . Οι ρόλοι γονέα και εκπαιδευτικού αλληλοσυμπληρώνονται και γιαυτό οι γονείς είναι πάντα ευπρόσδεκτοι στο σχολείο μας  με κοινό στόχο το καλό των μαθητών μας.

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ

Στα πλαίσια της ενδοσχολικής επιμόρφωσης πραγματοποιήθηκε σήμερα στο νηπιαγωγείο μας επιμόρφωση του προσωπικού με θέμα την σύνταξη του Εξατομικευμένου Εκπαιδευτικού προγράμματος την οποία παρουσίασε η προϊσταμένη του νηπιαγωγείου Χαρδαλιά Γιάννα. Κατά την διάρκεια του σχολικού έτους προηγήθηκαν άτυπες επιμορφώσεις για το συγκεκριμένο θέμα καθώς όλοι αναγνωρίζουμε την σημασία του για την σωστή παρέμβαση και υποστήριξη των μαθητών μας . Σήμερα παρουσιάστηκαν αναλυτικά τα βήματα για την σύνταξη του ΕΠΕ και για την συγγραφή των στόχων. Ακολουθεί μια μικρή περίληψη του θέματος:

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία προβλέπεται η σύνταξη ΕΕΠ για κάθε μαθητή που έχει γνωμάτευση από τα ΚΕΔΑΣΥ (ειδικό σχολείο, τμήμα ένταξης, παράλληλη σύνταξη). Είναι ένα επίσημο έγγραφο που παραμένει στον ατομικό φάκελο του μαθητή μαζί με την γνωμάτευση του ΚΕΔΑΣΥ και τις παιδαγωγικές αξιολογήσεις, που αποτελούν το εκπαιδευτικό ιστορικό του μαθητή.

Τι είναι το ΕΕΠ

Το ΕΕΠ είναι ένα πρόγραμμα που συντάσσεται σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες κάθε μαθητή και περιέχει τους ατομικούς ετήσιους  βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους  στόχους , περιγράφει το υποστηρικτικό πλαίσιο σε χρόνο και χώρο. Η ομάδα σύνταξης περιγράφει και βασίζεται στα δυνατά σημεία του μαθητή που θα αποτελέσουν την βάση για τα επόμενα βήματα του προγράμματος

Γιατί βοηθάει τον εκπαιδευτικό

Α. Κατανοεί τις ανάγκες , τις αδυναμίες και τις δυνατότητες κάθε μαθητή (μαθησιακό προφίλ)

Β Εργάζεται με διεπιστημονικό σχεδιασμό αφού το ΕΕΠ είναι ένα συνεργατικό εργαλείο

Γιατί βοηθάει τον μαθητή

Α. προσδιορίζονται οι εκπαιδευτικές του ανάγκες

Β οργανώνονται οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες

Γ αξιολογείται η πρόοδός του, επαναπροσδιορίζονται οι στόχοι αν χρειαστεί

Γιατί βοηθάει τον γονιό:

Α. γνωρίζει την στοχοθεσία, συμμετέχει στην διαμόρφωσή της και μπορεί να γίνει συμμέτοχος στην εκπαίδευση του παιδιού του

Β. δημιουργείται σχέση εμπιστοσύνης με το σχολείο και αναγνωρίζεται η επιστημοσύνη των εκπαιδευτικών

Γ. Αποτελεί δημοκρατικό δικαίωμα των γονιών

Το ΕΕΠ αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ειδικής εκπαίδευσης .Οδηγεί στην πιο αποτελεσματική παρέμβαση για τον μαθητή . Περιγράφει το  παρόν επίπεδο ανάπτυξης  του μαθητή, αδυναμίες, δυνατότητες. Θέτει στόχους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Περιγράφει τους παιδαγωγικούς πόρους , δραστηριότητες , μεθόδους που θα χρησιμοποιηθούν.

Κάθε άτομο, παιδί ή ενήλικας είναι ξεχωριστό και διαφορετικό. Έτσι και τα  άτομα που ανήκουν στην Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος δεν χαρακτηρίζονται μόνο από την διάγνωσή τους αλλά αποτελούν πολύπλευρες μοναδικές προσωπικότητες με δεξιότητες και δυνατότητες.

Η διάγνωσή τους αποτελεί ένα εργαλείο για να επιλεχθεί η κατάλληλη εκπαίδευση από εκπαιδευτικούς και γονείς. Εκείνο που έχουν ανάγκη είναι σεβασμό και αποδοχή από το περιβάλλον τους και προσπάθεια κατανόησης .

Ας δούμε κάποιους μύθους και αλήθειες για τον αυτισμό.

Μύθος: Ο αυτισμός έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια

Αλήθεια: Τα ποσοστά αυτισμού δεν έχουν αυξηθεί δραματικά αλλά η κοινωνία μας, γονείς και εκπαιδευτικοί είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι και ενημερωμένοι από παλιότερα και έτσι η διάγνωση γίνεται πιο συχνά . Επίσης τα διαγνωστικά κριτήρια έχουν αλλάξει, οι μέθοδοι έχουν εξελιχθεί και άρα ο εντοπισμός είναι πιο εύκολος. Επομένως ο αυτισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο ,υπήρχε πάντα αλλά τώρα τον αναγνωρίζουμε πιο εύκολα. Η συχνότητα εμφάνισης στα αγόρια είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τα κορίτσια καθώς 4 στα 5 παιδιά με αυτισμό είναι αγόρια..

Μύθος : Όλα τα παιδιά με αυτισμό έχουν νοητική υστέρηση

Αλήθεια: Τα παιδιά με αυτισμό εμφανίζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους και διαφορετικό βαθμό λειτουργικότητας και εξαιτίας αυτής της δ ετερογένειας μιλάμε για φάσμα. Στατιστικά το μεγαλύτερο ποσοστό 44% έχουν φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης, 25% βρίσκεται οριακά κάτω από τα φυσιολογικά όρια  ενώ μόνο το 31%  εμφανίζει παράλληλα και νοητική υστέρηση

Μύθος: Ο αυτισμός θεραπεύεται

Αλήθεια: Ο αυτισμός είναι μια ισόβια νευροαναπτυξιακή διαταραχή αλλά με την κατάλληλη εκπαίδευση μέσα σε οργανωμένα και δομημένα πλαίσια πολλά ελλείμματα απαλείφονται ,τα άτομα εξελίσσονται ,γίνονται λειτουργικά και μπορούν να ζήσουν μια ευτυχισμένη και παραγωγική ζωή.

Μύθος: Ο αυτισμός οφείλεται στην γονική συμπεριφορά

Αλήθεια : Τα αίτια του αυτισμού δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την γονική συμπεριφορά ή και την εγκυμοσύνη αλλά έχουν νευροβιολογική βάση που ερευνάται.

Μύθος: Τα άτομα που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού δεν συνάπτουν κοινωνικές σχέσεις , φιλίες.

Αλήθεια: Πραγματικά τα άτομα που είναι στο φάσμα έχουν ελλείμματα στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στην επικοινωνία και αυτό δυσχεραίνει την επαφή με τους άλλους γιατί δεν ξέρουν τον τρόπο να τους πλησιάσουν. Όταν όμως εκπαιδευτούν σε κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους αλληλεπίδρασης μπορούν να αναπτύξουν υγιείς διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις ανάλογα με τις δυνατότητές τους.

Μύθος: Τα άτομα με αυτισμό δεν έχουν συναισθήματα

Αλήθεια : Τα άτομα που ανήκουν στο φάσμα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με κατάλληλο τρόπο. Με την κατάλληλη εκπαίδευση μπορούν να μάθουν να αναγνωρίζουν, να εκφράζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.

Μύθος : Τα παιδιά με αυτισμό δεν αναπτύσσουν λόγο

Αλήθεια: Τα παιδιά που είναι στο φάσμα του αυτισμού είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και άρα ανάλογα με τον βαθμό των δυσκολιών τους και την συνύπαρξη  άλλων συνδρόμων ή δυσκολιών θα μιλήσουν ή όχι κατά περίπτωση. Το κυριότερο έλλειμμα που έχουν είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται εύκολα την επικοινωνιακή διάσταση της γλώσσας λόγω του περιορισμένου κοινωνικού ενδιαφέροντος, που τα χαρακτηρίζει. Δεν κατανοούν τις κοινωνικές ανάγκες για αλληλεπίδραση με τους άλλους και για αυτό δεν μιλούν. Η εκπαίδευσή τους εστιάζεται στο να  μάθουν να επικοινωνούν και να κατανοήσουν ότι με το λόγο εκφράζουμε ανάγκες και επιθυμίες .

Μύθος: Τα παιδιά με αυτισμό είναι κακομαθημένα

Αλήθεια: Είναι γεγονός ότι συχνά τα παιδιά που ανήκουν στο φάσμα εκδηλώνουν ακατάλληλες κοινωνικές συμπεριφορές-εκρήξεις οργής, στερεοτυπίες-που όμως οφείλονται στις δυσκολίες που συνοδεύουν τον αυτισμό. Η αισθητηριακή υπερδιέγερση που έχουν οδηγεί σε έντονες αντιδράσεις με τους δυνατούς θορύβους ,τα φώτα, την πολυκοσμία. Η δυσκαμψία στις αλλαγές και η εμμονή με ρουτίνες, τους προκαλεί ανασφάλεια και απρόβλεπτη συμπεριφορά. Η δυσκολία στην επικοινωνία και την κοινωνική συνδιαλλαγή έχει ως αποτέλεσμα μη αποδεκτές συμπεριφορές γιατί δεν γνωρίζουν τον κατάλληλο τρόπο να επικοινωνήσουν. Οι στερεοτυπικές κινήσεις μπορεί να εξηγούνται από το άγχος τους ή την προσπάθειά τους να ελέγξουν το περιβάλλον τους.

Επομένως η στάση τους  οφείλεται στα χαρακτηριστικά του αυτισμού και όχι στην ανατροφή και την διαπαιδαγώγηση. Η γνώση, η κατανόηση και η τροποποίηση του περιβάλλοντος δείχνουν τον δρόμο για την αντιμετώπιση που πρέπει να έχουν, καθώς ο αυτισμός είναι αόρατος και μη αντιληπτός με την πρώτη επαφή και για αυτό μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί.

Μύθος: Πρέπει να περιμένουμε να μεγαλώσει  ένα παιδί που εμφανίζει σημάδια αυτισμού, πριν απευθυνθούμε σε ειδικό

Αλήθεια. Η έγκαιρη διάγνωση και η πρώιμη παρέμβαση είναι καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη ενός παιδιού που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού.

Μύθος: Τα άτομα με αυτισμό έχουν ιδιαίτερες ικανότητες.

Αλήθεια: Όπως και στα παιδιά με τυπική ανάπτυξη έτσι και στην περίπτωση του αυτισμού υπάρχουν κάποια παιδιά που είναι χαρισματικά ή έχουν κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο , χωρίς όμως αυτό να αποτελεί κανόνα.

Μύθος: Τα παιδιά με αυτισμό φοιτούν μόνο σε ειδικό σχολείο

Αλήθεια: Τα παιδιά που είναι στο φάσμα ανάλογα με τις δυνατότητές τους μπορούν να φοιτήσουν σε δομές ειδικής αγωγής ,όπου εφαρμόζεται εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα παρέμβασης και πλαισιώνονται από ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό. Επίσης μπορούν να φοιτήσουν στο σχολείο της γειτονιάς τους με παράλληλη στήριξη εφόσον αυτό προταθεί από τα ΚΕΔΑΣΥ. Σε κάθε δομή πρέπει να γίνεται προσπάθεια ένταξης τους στο κοινωνικό σύνολο χωρίς φραγμούς και στερεότυπα.

Χαρδαλιά Γιάννα

Νηπιαγωγός ΕΑΕ

Μετάβαση στο sway.office.com.

Στο νηπιαγωγείο μας στα πλαίσια της ενδοσχολικής επιμόρφωσης πραγματοποιήθηκε σεμινάριο παροχής πρώτων βοηθειών, μετά την λήξη του διδακτικού ωραρίου, από την σχολική νοσηλεύτρια ΠΕ25 Κωνσταντίνα Πάτρα. Το σεμινάριο παρακολούθησαν και οι νηπιαγωγοί του 4ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου με το οποίο συνεργαζόμαστε στο πρόγραμμα  συμπερίληψης που υλοποιούμε.

Ακολουθεί μια μικρή περιγραφή της δράσης από την σχολική νοσηλεύτρια Κωνσταντίνα Πάτρα , καθώς και ενδεικτικό φωτογραφικό υλικό από την επίδειξη των τεχνικών που παρουσιάστηκαν.

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ

Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό. Η παροχή πρώτων βοηθειών είναι ένα ζήτημα στο οποίο όλοι θα έπρεπε να εκπαιδευτούν ώστε να είναι σε θέση να μπορούν να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή. Το εκπαιδευτικό προσωπικό ενημερώθηκε και εκπαιδεύτηκε τόσο στην φροντίδα εγκαυμάτων, όσο και στην αντιμετώπιση επειγουσών καταστάσεων όπως είναι ο πνιγμός και η πνιγμονή. Έγινε επίσης παρουσίαση- επίδειξη της τεχνικής της  καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης  (CPR) σύμφωνα πάντα με τα επίκαιρα υγειονομικά πρωτόκολλα. Ακολούθησε ένας παραγωγικός διάλογος που διαλεύκανε τυχόν απορίες που ανέκυψαν.

Η παιδιατρική εργοθεραπεία είναι μία ειδικότητα που δραστηριοποιείται στον τομέα της υγείας και πιο συγκεκριμένα στην πρόληψη, παρέμβαση και αποκατάσταση και εμπλέκει τη θεραπευτική χρήση σκόπιμων δραστηριοτήτων και του παιχνιδιού. Η εργοθεραπεία έχει ως απώτερο σκοπό την εντόπιση και αξιολόγηση των διαφόρων δυσλειτουργικών στοιχείων στη συμπεριφορά ενός παιδιού, με τη χρήση επιστημονικών μεθόδων και προσεγγίσεων. Καθώς και την βελτίωση και αξιοποίηση των ικανοτήτων, δεξιοτήτων του παιδιού και εφήβου για την καλύτερη απόδοση του στο σπίτι και στο σχολείο.

Ο εργοθεραπευτής χρησιμοποιεί παιχνίδια κάθε τύπου (κινητικά, κατασκευαστικά, λεπτών χειρισμών, συμβολικό, παιχνίδια με κανόνες κ.α.) σαν μέσο αξιολόγησης και παρέμβασης, τα οποία επιλέγει έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στους θεραπευτικούς στόχους που έχει θέσει. Μέσα από το παιχνίδι ο εργοθεραπευτής βοηθάει το παιδί να αναπτύξει δεξιότητες όπως η λεπτή και αδρή κινητικότητα, οι γνωστικές, αντιληπτικές δεξιότητες κ.α προκειμένου να βοηθήσει το παιδί να είναι λειτουργικό και ανεξάρτητο σε καθημερινές δραστηριότητες της ζωής του. Εργοθεραπευτικοί στόχοι μπορεί να είναι οι παρακάτω:

• Να συμβάλλει στην αναγνώριση και εντοπισμό των αδυναμιών (π.χ δεξιότητες οι οποίες δεν έχουν αναπτυχθεί ή δεν συμβαδίζουν με την ηλικία του παιδιού) πριν αυτές φτάσουν να γίνουν πρόβλημα και δυσκολέψουν το παιδί στην καθημερινότητά του.
• Να προσφέρει στοχευμένες δραστηριότητες για την ανάπτυξη της κινητικότητας αδρή και λεπτή, την ενδυνάμωση των μυών, τον προσανατολισμό στο χώρο, την ανάπτυξη του παιχνιδιού κ.α
• Να προσφέρει παιχνίδι προκειμένου το παιδί να κατανοήσει και να κατακτήσει βασικές έννοιες ( χωρικές, χρονικές, χρώματα, σχήματα), αλλά και πιο σύνθετες δεξιότητες (γνωστικές, γραφή, λεπτή και αδρή κίνηση κ.α)
• Να ξεπεράσει τους φόβους του και να τονώσει το αίσθημα της αυτοπεποίθησης μέσα από την εκτέλεση δραστηριοτήτων.
• Να αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες προκειμένου να μπορεί το παιδί να συμμετέχει με τον καλύτερο τρόπο στο προσωπικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Ευαγγελία Χριστοδουλίδη

Εργοθεραπεύτρια

Τα παιδιά που ανήκουν στην διαταραχή αυτιστικού φάσματος εμφανίζουν αρκετά προβλήματα στην συμπεριφορά τους και οι γονείς καλούνται να τα διαχειριστούν ώστε να τα απαλείψουν ή να τα ελαττώσουν σταδιακά . Για να βελτιωθεί η καθημερινότητα του παιδιού και της οικογένειας προτείνονται μερικά βασικά βήματα:

1. Καταρχήν πρέπει να είναι σαφής και ξεκάθαρη η αναμενόμενη κατάλληλη συμπεριφορά που προσδοκούμε από το παιδί για να κατανοήσει και το ίδιο τα όρια του. Σε αυτό μπορεί να βοηθήσουν εικόνες ή κοινωνικές ιστορίες αλλά και το να δείξουμε εμείς στο παιδί την σωστή συμπεριφορά πχ. πως τακτοποιούμε τα παιχνίδια, πως παίρνουμε το παιχνίδι από ένα μικρότερο αδερφάκι.
2. Ανάρτηση κανόνων με επιθυμητές συμπεριφορές με χαρακτηριστικά σήματα ή χρώματα πχ κόκκινο και emogi θυμωμένη για ότι δεν επιτρέπεται, πράσινο ή χαρούμενη φατσούλα για ότι επιτρέπεται.
3.  Οι γονείς καλό είναι να επιδεικνύουν συνέπεια και σταθερότητα στις απαιτήσεις τους και να μην υποχωρούν σε χειριστικές συμπεριφορές των παιδιών.
4. Οι γονείς , τα μεγαλύτερα αδέρφια και όλοι οι εμπλεκόμενοι με την ανατροφή του παιδιού όπως παππούς, γιαγιά είναι σκόπιμο να είναι ενημερωμένοι για τα όρια που έχουν τεθεί και να κρατούν όλοι την ίδια στάση απέναντι στο παιδί με συνέπεια και σταθερότητα πχ. να τηρούν τον συμφωνημένο χρόνο ενασχόλησης του παιδιού με οθόνες και να μην υποχωρούν στις έντονες αντιδράσεις που μπορεί να εκδηλωθούν.

5. Για τις  επιθυμητές αλλαγές στην συμπεριφορά του παιδιού καλό είναι να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητές του παιδιού( όπως πχ ακαμψία στην συμπεριφορά, εμμονές και προσκολλήσεις σε αντικείμενα, αντίσταση στις αλλαγές , στερεοτυπικές συμπεριφορές, ειδικά ενδιαφέροντα)  που οφείλονται στις νευρολογικές διαταραχές του. Επιδιώκουμε δηλαδή  αλλαγές με μικρά σταθερά βήματα (και όχι με αυστηρότητα)  στις οποίες το παιδί μπορεί να ανταπεξέλθει με επιτυχία και έτσι να βιώσει το αίσθημα της αποδοχής και της χαράς του περιβάλλοντός του.

6. Αποφεύγουμε εντάσεις, φωνές και συγκρούσεις και αποσπάμε την προσοχή του παιδιού από ανεπιθύμητες ενασχολήσεις, με κάτι άλλο που το ενδιαφέρει (μια βόλτα για περπάτημα ή ενασχόληση με παζλ όταν εκείνο ζητάει επίμονα  το τάμπλετ).
7. Χρησιμοποιούμε ενισχύσεις: τροφικές, αυτοκόλλητα ή άλλες για να πετύχουμε την αλλαγή συμπεριφοράς.
8. Δείχνουμε με έντονο τρόπο τον ενθουσιασμό μας όταν το παιδί ακολουθήσει μια επιθυμητή συμπεριφορά και το επιβραβεύουμε.
9. Συνεργασία με το εκπαιδευτικό και ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου που φοιτά το παιδί για συμβουλευτική υποστήριξη  ώστε σχολείο και οικογένεια να ακολουθούν κοινή γραμμή για την καλλιέργεια θετικών συμπεριφορών και την μείωση των ανεπιθύμητων.

Χαρδαλιά Γιάννα

 Νηπιαγωγός ΕΑΕ